In Flanders Fields marathon

2,5 maand na de Ironman van Klagenfurt, koesterde ik de stille ambitie hier toch een nieuwe besttijd neer te kunnen zetten. Ik kreeg zowaar 3 hazen gepresenteerd die me dit wilden gunnen. 3 MMC-ers die deze marathon als trainig wilde lopen om hun eigen ambitie, ooit onder de 3 uur te lopen, te halen.
Zoals gewoonlijk vlotte het aanvankelijk zeer goed, maar opnieuw moest ik het ontgelden op km 30. De fut was er volledig uit. Ik werd naar het einde zelfs voorbijgestoken door de ballon van 3:45u. Wat een opdoffer. Op karakter liep ik, voortgetrokken door mijn hazen, naar de Menenpoort in Ieper, om na 3u48:50u het handje te kunnen schudden met de organisator van het loopevenement, André Mingneau.

Heb ik daar even een ontgoocheling opgelopen.

Maar was ik niet wat de voortvarend? Te optimistisch?
Te weten dat de effecten van een Ironman nog maanden in het bloed terug te vinden is.

Wellicht wel...

Laatste dertiger: MMC provinciale training te Oudenaarde

En het was dit maal een behoorlijk pittige. Terwijl vorige week, bij een perfect vlak parcours, het me voor geen meter lukte, kon ik ditmaal probleemloos berg en dal overwinnen.

En zoals dat gaat in de Vlaamse Ardennen: Op Oudenaardse wegen komt men al gauw kasseien en hellingen tegen...

30km in net iets minder dan 3 uur en met de laatste 7km aan 11km/u. Ik hield er een bijzonder aangenaam gevoel aan over!

Volgende week woensdag nog de kwarttriatlon van het Zwin en op 14 september de In Flanders Field Marathon.

Volgens mij moet het ook deze keer wel lukken...

Wedstrijden als training

Ironcoach liet me toe om twee wedstrijden mee te lopen, maar dan mocht ik zeker niet voluit gaan. Oefeningen in beheersing en inhouden, te weten dat ik,  éénmaal een nummer opgespeld, er meestal voor wil gaan. Ik heb er dan maar een extensieve (SD) duurtraining van gemaakt.

In de Antwerp 10 miles liep ik tot aan de konijnenpijp aan zo'n 11,2km/u met een gemiddelde hartslag van 150 bpm. Maar de vaart die ik in de afdaling van die tunnel kreeg deed me besluiten om er toch een lap op te geven. Ik was toe aan een verzetje. Eindelijk kon ik zelf inhalen zonder zelf voortdurend ingehaald te worden. Zelfs de beklimming ging me goed af en zo zette ik toch nog een aardige tijd van 1u25' neer.

Na een 55km fietsrit met een 30' tempo gedeelte, stond ik gisteren aan de start van de KOTK-loop in Ekeren, ditmaal voor de 5km. Ook nu moest ik me weer inhouden maar ditmaal liet ik mijn hartslag toch tegen de 156 bpm aanleunen. Na exact 4km gaf ik daar ook weer de brui aan en liet me nog eens goed gaan. Ik liep de laatste kilometer aan 14km/u en kon daardoor nog een mooie tijd van 24'21" neerzetten.

Blijf ik natuurlijk met de vraag wat het zou geworden zijn moest ik van in het begin voluit gaan...

't Zal voor een andere keer zijn. Wellicht voor na de IronMan.

Banzaï

Zondag 23 februari 2014!

Mijn 10e marathon en zesde major is een feit. Ik ben nu een Master plus ! En dit met nog 5 andere MMC-clubleden!

Maar dat gebeurde wel niet zonder slag of stoot. De tijd in Japan ligt 8 uur voor op die van ons. Als je er dus naar toevliegt moet je af rekenen met een behoorlijke jetlag. Het wordt daar nacht op het moment dat je helemaal geen behoefte hebt om te gaan slapen. En de moment dat je wil opstaan val je bij wijze van spreken om van de slaap... Op het eerste gezicht leken we allen de jetlag wel goed verteerd te hebben dankzij een middagdutje van 5 à 6 uur (geholpen door een 'sleepaid'-tabletje) op het vliegtuig. Komt daar nog eens bij dat we er direct in zijn gevlogen en dat de dagelijkse wandelkilometers toch behoorlijk dicht bij een halve marathonafstand aanleunden... Dit hielp om toch 's nachts te kunnen slapen. Maar én de jetlag én deze wandeluitspattingen deden me toch vermoeid aan de start verschijnen!

De start ligt aan het indrukwekkende Metropolitan Govermental Building. Eén van de landmarks van Tokyo, waar we 2 dagen voorheen bovenin konden genieten van het uitzicht op de stad. Met gans in de verte, quasi verborgen achter een mistig gordijn, Mount Fuji.

Een massale stroom van vooral Japanse atleten verliet de metro- en trainstations. Stewards wezen de weg naar de startzone. Deze kon je enkel als atleet betreden en dan nog via een personenscanner. Althans toch in de eerste rij (?). De andere rijen beschikten niet over zo'n apparaat, daar werd enkel gefouilleerd en de bagage 'afgetast'. De gebeurtenissen in Boston vorig jaar kan dit wel rechtvaardigen, maar het geheel komt toch wel zeer hypocriet over...

Wat een mierenhoop. Zenuwachtigheid troef hier! En wat een gigantische organisatie moet hier achter zitten. Meer dan 40.000 deelnemers die allemaal hun bagage afgeven, naar het toilet gaan, zich omkleden, opwarmen en noem maar op. Ontelbare vrijwilligers nemen de bagage met de grootste glimlach aan, we zouden ze aan de aankomst terug kunnen afhalen.

Het was trouwens niet zo evident om het juiste startvak te vinden. Daarvoor moest je enkele trappen omhoog. Uiteindelijk heb ik startvak D gevonden en bevond ik me tussen een hoop Japanners die me meteen een déjà-vu gevoel gaven van de start van de marathon van Honolulu. Maar hier waren toch wel zeer weinig Westerse deelnemers te bespeuren. Ik stond naast een Deen die ook aan zijn 6e Major zou starten. Terwijl een fotograaf in het Japans de menigte toesprak hadden we geen flauw benul waarover die het had. We hebben dan maar de massa gevolgd en de wave mee uitgevoerd... Tot ieders voldoening blijkbaar. Bij zo'n frisse ochtend kon wat beweging geen kwaad. Ik stond daar met een vuilniszak over mee heen getrokken en dat was voor menig Japanner een ongebruikelijk zicht.

Nu goed, uiteindelijk klonk het startschot en was het na een tijdje ook aan ons om te vertrekken. Ik zwierde de vuilniszak met m'n leeg drankflesje aan de kant en zette me langzaam in beweging. Dat voelde echter niet zo geweldig aan. M'n spieren waren al vermoeid nog voor ik de eerste meters had gelopen. Als dat maar goed komt.

De eerste kilometers waren bergaf maar ik had me voorgenomen om me toch niet te laten verleiden tot een snelle start. Ik zou me van het begin al sparen, want ik voelde dat het nodig ging zijn. De talrijke toeschouwers maakten het anderzijds ook niet gemakkelijk om je te beheersen. Ze stonden er van het begin tot het einde! Heerlijk! De eerste 10 kilometers tot aan het Keizerlijk Paleis en het begin van een eerste lus (naar Shinagawa crossing) waren eigenlijk zo voorbij. Ik liep er net iets meer dan 52 minuten over. Toen wist ik al dat een nieuwe persoonlijke besttijd niet meer mogelijk was.

Daarvoor zou ik nog een serieus tandje moeten bij steken en dat zou me zeker niet gelukt zijn. Dan maar genieten van het spektakel, de toeschouwers en de eerste lopers die aan de andere kant van de straat ons tegemoet liepen. Toch altijd een lust voor het oog om die zwarte jongens voorbij te zien flitsen. Aan kilometer 12 zouden we voor de eerste maal onze eigen supporters tegenkomen. En ja, trouw trotseerden ze de ochtendkoelte. Geert en Eva, echtgenoot en de 4 kinderen van Lieve, en de vrouw van Ed, onze nestor van de MMC-delegatie die ook een ticketje voor deze marathon kon bemachtigen. Gewapend met de Belgisch driekleuren waren ze van verre al herkenbaar. De ontmoeting was gewoonweg hartverwarmend. Onze supporters dienden enkel nog de straat over te steken en dan zouden we ze al opnieuw begroeten rond kilometer 22. Vanaf dan liepen we een tweede lus naar de oude tempel van Asakusa en zou het nog even duren voor we onze olijke supporters opnieuw zouden te zien krijgen.

Maar net voor Asakusa (rond kilometer 25) begon mijn rechterkuit signalen te geven dat het er stilletjes aan de brui aan wilde geven. Ik werd noodgedwongen verplicht om wat vaart te minderen. Ik wist dat me dit zou overkomen en had daarom andere compressiekousen gekocht op de Marathon beurs (waar ik dan ook nog eens een prijs won in een tombola). Die kousen schenen de zaak wel onder controle te houden.

Het was even lang uitkijken naar de bekende gezichten van onze supporters, maar aan kilometer 35 mochten we ze dan toch weer omhelzen. Daar kon ik niet anders dan melden dat ik het behoorlijk moeilijk kreeg. En dat het wel eens pijnlijk zou kunnen aflopen. Maar mijn kuit hield stand en zo liep ik dan het nieuwe (opgespoten) deel van Tokyo in waar we nog enkele bruggen onder de voeten kregen te verwerken om dan bij kilometer 42 een boog onder door te lopen met de melding 'Last 195 meter'.

Ik die dacht dat het leed geleden was kreeg net onder die boog een geweldige pijnscheut in mijn kuit. Hoewel ik dat nog nooit gehad heb, leek het wel op een spierscheur als ik de ervaringen van anderen mag geloven. Even dacht ik dat het licht hier uit ging. Dat ik, honderd vijfennegentig meter voor de finish, moest opgeven. Maar door de loopstijl (zeg maar wandelstijl) aan te passen kon ik me toch weer in beweging zetten en met een laatste adrenalineshot lukte het me zelfs om lachend en met de armen omhoog de eindmeet over te lopen. Zelfs mijn brutotijd was nog onder de vier uur. Een betere finishfoto had ik niet durven dromen. Ik liep mijn beste voorjaarsmarathon ooit in een netto tijd van 3u55'54". Alle vorige waren meer dan 4 uur.

Ik mankte mooi verder voorbij een hele reeks bevoorradingsstanden waar ik me te goed kon doen aan drank, koolhydraten, fruit en nog veel meer. Werkelijk indrukwekkende aankomst hier!! Natuurlijk kon de medaille ook niet ontbreken en die heb ik me deze keer om de nek laten hangen. Dan was het nog een eindje wandelen om (binnen in een gigantische hall) je bagage af te halen. Vervolgens werd je naar een andere hall geleid waar je je dan kon omkleden. En dan kon je min of meer opgelapt naar de family-reunion-area gaan waar je supporters en de andere lopers je stonden op te wachten. Ja, ja, het wederzien was geweldig ontroerend. Geert en Eva waren toch naar hier afgezakt omdat ze wisten dat ik zou afzien en hun aanwezigheid de pijn wel zou verzachten. Lief hé!

Niemand kon kennelijk zijn besttijd verbeteren, integendeel velen hadden echt wel afgezien. Lieve hield echter stand en kon rekenen op haar regelmaat. Yvon, die weken ervoor last had van een ernstige scheenbeenbelessure, liep hier zowaar de snelste tijd van het gezelschap.

Nadat de laatste van het groepje was toegekomen, wandelden we (ik strompelde) naar de monorail om terug naar het hotel te keren.  Een warm bad en enkele aspirines konden me weer verkwikken hetgeen ook nodig was omdat het even zoeken was naar het restaurant voor het avondfeest waar we Wilfied S en Marie-Rose ook hadden op uitgenodigd. Met een schitterend zicht op de stad en enkele typisch Japanse gerechten sloten we deze bewogen dag met waardigheid af.

Na de marathon van Reims ervoer ik 's anderendaags nauwelijks enige spierpijn. Ik begin het een beetje 'gewoon' te worden. Hier had ik eigenlijk ook op hetzelfde gerekend, ware het niet dat die kuitblessure wel serieus roet in het eten gooide. Nochtans verhinderde het mij niet om de geplande stadswandeling alsnog mee te doen, met een aangepaste wandelpas weliswaar (zeg maar mankend). Naar de avond toe lukte het me al weer om 'normaal' te wandelen want het aantrekken van de rechterkuitspier begon beduidend minder pijn te doen. 2 dagen later is de pijn zelfs verdwenen...

Een spierscheur kon dit dus niet geweest zijn...

De anti tank gracht loop

In tegenstelling tot de voorbereiding van mijn vorige marathons staat de laatste 30-er geprogrammeerd een week voor de marathon van Tokyo! Een trage duurloop met wel halverwege een tempoloop van 10km aan 4'50"/km. Best wel snel dus. Ik dacht weer van de nood een deugd te maken en mijn nieuwsgierigheid te volgen door de anti-tank-gracht (ATG) af te lopen van Brasschaat tot in Stabroek en terug. Met wat lusjes erbij moet ik wel aan 32km geraken.

Omwille van de bevoorrading heb ik mijn auto halverwege het parcours geparkeerd op de parking van de gloednieuwe sporthal van Putte-Kapellen.

Ik zou eerst naar Brasschaat lopen, daar wat lusjes meepakken en dan de versnelling terugkerende nemen. Maar versnellen op een oneffen, zanderig parcours is geen sinecure. Daarom splitste ik het versnellen op om wat trager te lopen op de stukken die echt niet te doen waren. De talrijke plassen getuigden van een zeer natte week. Hier en daar zijn enkele 'versperringen' aangebracht, maar die zijn gemakkelijk te omzeilen. Nochtans is het niet mogelijk om beide oevers volledig te kunnen volgen.

Na 18,5km kwam ik weer bij de auto aan. Drank en gellekes aangevuld en dan richting Stabroek. Ik moest nog 4km tempo lopen en het de weg liet dat min of meer toe ook. Ter hoogte van de schans van Smoutakker, een kilometer verder, ging het mis. Een poort net links achter de gracht versperde de doorgang. (Ik had daar een 50-tal meter voor de gracht naar links gemoeten, maar ja, geen kaartje bij hé) Ik liep daarom rechtdoor met het gedacht dat ik ergens wel naar links kon afslaan. Zo kwam ik in het Ravenhof terecht. Daar hing een plannetje van het park, hetgeen me duidelijk maakte dat ik nog wel een eindje rechtdoor mocht lopen. Uiteindelijk kon ik dan toch linksaf en ik herkende het bos van de talrijke keren dat ik er ooit doorfietste. Ik volgde de wandelknooppunten tot ik weer aan de gracht zou uitkomen, vlak naast de autosnelweg A12. Eerst langs een zandweg die dan afbuigt en uitkomt op de Oude Broek, een lange asfaltweg waar ik dacht eens flink door te kunnen lopen. Dat ging vrij goed tot ik het bos uit was en in de open vlakte terecht kwam. De wind was zo hevig dat ik alles uit de kast moest halen om aan de gewenste snelheid te geraken. Daarbij schoot de hartslag flink de hoogte in, zodat ik weer op vertragen was aangewezen. Achteraf bleek dat ik daar met moeite 10,9km/u haalde, nog geen 5'30"/km ! Ja wadde, goed dat ik met de wind mee terug kon keren!

Uiteindelijk kwam ik dan aan het tunneltje onder de autosnelweg en diende ik nog een zoveelste zandweg af te lopen om het begin (of einde?) van de ATG te vinden. Daar aangekomen bleek de gracht nog verder te lopen en langsheen de sluizenbunker kon ik via de velden deze nog een eindje volgen tot aan de eerst volgende 'oversteekplaats'. Ik zat aan de rand van het havengebied. Om terug te keren besloot ik de gemakkelijkere weg te volgen maar die boog tot mijn ontzetting meer en meer van de gracht weg. Ik vond maar geen brug over een andere gracht links van de weg. Uiteindelijk draaide die gracht weg onder een brug van de autosnelweg. Ik kon van die brug gebruik maken om de gracht over te steken en vervolgens een heel eind terug te lopen naar het tunneltje onder de A12. Daar pikte ik de draad van de ATG weer op vlakbij het fort van Stabroek. En inderdaad, de wind zat heerlijk in mijn rug en het lopen was een stuk gemakkelijker. Aan de schans van Smoutakker koos ik weer de verkeerde weg. Blijkbaar moet je daar de schans links van je laten... Tot mijn verbazing kwam ik aan de andere kant van die vermaledijde poort terecht. In plaats van terug te lopen ben ik er over gekropen. Vanaf dan herkende ik het parcours weer en kon ik zonder problemen de auto weer bereiken.

Uiteindelijk bleek de 'schade' nog wel mee te vallen. Ik liep 'maar' 2,5km te veel. Over die 34,5km deed ik er 3u53m over. Ongeveer 8,8km/u.

Het was een mooie loop, maar als training wel bijzonder zwaar. Volgende keer ga ik me toch beperken tot gekende en vlakke wegen als het op tempolopen aankomt!

Hopelijk recupereer ik er even snel van als al mijn vorige dertigers. Morgen een herstelritje op de fiets. Dit maal op de rollen, dan kan ik al zeker niet verkeerd fietsen.

Hieronder het parcours dat ik volgde:

BN-classic

De Brasschaat Natuur Classic zal dit jaar al voor de vijfde keer gelopen worden op 8 februari e.k.

Twee nieuwigheden:

• Het parcours kon verlegd worden naar het privédomein van de Oude Gracht op de grens van Kapellen en Brasschaat. Met dank aan de bewoners.
• Uitproberen van de Currex sportzolen. Met dank aan Running and more.

Deelname is nog steeds gratis, maar voor de bevoorrading is het wel wenselijk dat we weten hoe groot de opkomst zal zijn. Daarom graag aanmelden op de Facebook-pagina of een mailtje sturen. De opkomst durft dit jaar wel eens zeer groot te zijn.

Meer info op de Facebook-pagina (ook voor niet FB-leden toegankelijk!).

Voor wie de MMC (Managers Marathon Club) wilt leren kennen, een behoorlijke delegatie zal aan de loop deelnemen. Je zal ze wellicht wel herkennen aan hun T-shirts. Spreek ze gerust aan...

2014

Met de snelheid van het licht is 2013 weer voorbij geflitst. En ook ditmaal was het afgelopen jaar weer eens goed gevuld, zowel op sportief, relationeel en professioneel vlak. 25 jaar getrouwd zijn is tegenwoordig bijna een uitzondering. De overgang naar 2014 heb ik ditmaal wel mooi verteerd. Ofschoon ik nog moest bekomen van de super hectische weken net voor Kerst. De Kerstvakantie heeft me opnieuw op adem kunnen brengen. En het heeft geholpen want ik had er weer een dansmarathon opzitten tijdens de jaarwende. Ik danste letterlijk en figuurlijk voor twee, mijn vrouwtje zit namelijk met haar voet in de plaaster.

Als ik de rest van 2014 ook nog zo swingend kan afhandelen, dan ziet er dat veelbelovend uit... 

Maar laat ons van de gelegenheid gebruik maken om toch eens terug te blikken.

2013 liet ook weer tonen dat ik geen superman ben. Een protrusie-blessure in de rug verhinderde dat ik de Marathon van Antwerpen kon lopen en een hevige kramp in de kuitspier maakte abrupt een einde aan mijn deelname aan de 4-daagse X-trails in de Ardennen.

Afgezien daarvan liep ik toch weer wat meer kilometers dan het jaar ervoor. Ik kon mijn besttijd op de marathon (Reims, de enige dit jaar) verbeteren met enkele seconden: 3u42'40".

Dit jaar kon ik  mijn besttijd op de halve marathon (in Brasschaat) merkelijk verbeteren: 1u43'27".

Het zijn echter de fietskilometers die in aantal fors zijn toegenomen. Het fietsaandeel in de 111 (eigenlijk 110, want de zwemproef kwam te vervallen) van La Roche zit daar zeker voor iets tussen. En samen met Unizo heb ik mooie en lange fietstochten kunnen maken als voorbereiding op mijn eerste beklimming van de Mont Ventoux. Eén beklimming (vanuit Bédoin) was toen niet genoeg. Samen met Wim M. beklommen we hem nog eens vanuit Malaucene. Heerlijk hoogtepunt, letterlijk en figuurlijk!

De zwemkilometers zijn wat minder. Maar kwalitatief wat beter. Ik volgde opnieuw zwemlessen (ditmaal privé) en voel me nu technisch beter geschoold. Met dank aan Leo Van den Bril.

2014 is voor haar eerste 6 maanden al goed gevuld. Nog minder dan 2 maanden voor de marathon van Tokyo op 23 februari. Daarna de halve triatlon van Mallorca op 10 mei en dit alles als voorbereiding op mijn grootste uitdaging nl. de IronMan van Klagenfurt (Oostenrijk) op 29 juni. 3,8km zwemmen, 180km fietsen en 42,2km lopen. Toch wel even wennen...

Maar ik sta daar gelukkig niet alleen voor. Steven Schenkel weet me mooi op schema te houden en met 6 andere BrTC-leden racen we voor het goede doel Kom Op Tegen Kanker.

Sinds 1 januari is ook het sponsorgedeelte van de website IronMan Tegen Kanker on line. Mag ik jullie bij deze nog eens warm maken om ons te sponsoren per kilometer. Je kan op de website zelfs kiezen welke kilometer.

De tot nu ongewoon warme winter maakt het lopen en zelfs het fietsen best aangenaam en dat geeft wel weer wat vertrouwen in mijn prestatie op de marathon van Tokyo !

De tweede helft van dit jaar staat nog grotendeels open voor suggesties. Een beetje afhankelijk van hoe ik de IronMan verteer, zoek ik op 15 september de IFF-marathon te lopen. De Zwintriatlon op 3 september lijkt me dan ook nog net haalbaar...

Ik wil echter afsluiten met iedereen een vrolijk, kleurrijk en hartverwarmend nieuw jaar toe te wensen!!

Iron-coach

Deze week, na 2 weken van rust, is het trainingsschema van m'n nieuwe Iron-coach Steven Schenkel gestart. Wel wennen, want hij 'verplicht' me opnieuw op (zeer) lage hartslag te trainen. Traag dus. Iets wat ik helemaal niet meer gewend ben. Maar ik heb er alle vertrouwen in. Volgens Steven zou ik op termijn 12km/u (5min/km) moeten kunnen lopen aan 10 hartslagen per minuut minder dan op vandaag. Dit zou me moeten sparen op de lange afstanden en dus zeker op de volledige triatlon. 

Dat traag lopen zal 'zeer' doen, maar ik heb het er voor over...

Reims marathon

Reims, de stad in de Champagnestreek. Voor het 25-jarig bestaan van de MMC een meer dan gepaste uitvalsbasis.
En eigenlijk was ik deze feesteditie marathon gestart met het gedacht flink wat van mijn beste tijd af te kunnen knabbelen. Maar helaas... zal later blijken. Nochtans heb ik een mooie wedstrijd gelopen en was ik enigszins verbaasd dat het 'dat maar was'.
Daags ervoor heb ik nog lang met onze loopcoach overlegd wat de beste strategie zou zijn. Al snel besloten we dat 3u30' te hoog gegrepen zou zijn, maar dat 3u35' wel in mijn mogelijkheden lag. Die zondag is ogenschijnlijk droog begonnen, maar schijn bedriegt. De luchtvochtigheid was beduidend hoger dan anders, en dat zouden we geweten hebben. Het zweet parelde al na 1 km op mij hoofd. Ik vervoegde het groepje rond Christophe en William die ostentatief zouden hazen voor zij die op een tijd van 3u29' mikte. Hun 'oren' en 'staartje' lieten niets aan de verbeelding over. Nog geen 2 km na het startschot had ik al begrepen dat hun tempo me te hoog lag. Ik liet me dan ook wegzakken van dit 'ambitieuze' gezelschap. D.G. en P.W. dachten daar net hetzelfde over en zo liepen we ook vrij lang samen tot na de splitsing van de halve en de hele marathon. P. moest zich laten terugzakken terwijl ik nog net het tempo van D. aankon. Na 30km moest ik haar echter laten gaan. Kort daarna werd ik voorbij gestoken door achtereenvolgens J.V. en P.L., maar het kon me niet echt deren.
Het was echt knokken tegen de wind in en wat later kregen we er nog een flinke regenbui bovenop. Die kwam eigenlijk eerder als een verlossing, want na zo'n 5 minuten was het al weer droog en kwam de zon er stilletjes aan door. De luchtvochtigheid nam dan ook merkelijk af. Groot was dan ook mijn verwondering als ik rond km 35 P. weer kon oppikken en wat later J. die duidelijk de man met de hamer was tegen gekomen.
Ikzelf heb jammer genoeg moeten beseffen dat een tijd van 3u35' absoluut niet meer haalbaar was. Het ging er mij nu alleen nog maar om mijn PB te verbeteren. Ik begon toch stilaan de kilometers af te tellen en was dan ook blij dat ik km 40 kon bereiken in 3u30'. Om nog een besttijd neer te zetten moest ik nu toch wel een stevige versnelling inzetten. En dat lukte nog aardig ook. Dank zij de bevoorrading met flesjes water moest ik niet wandelen en heb ik mijn tempo mooi kunnen opdrijven. De ene na de andere kon ik oppikken en ik kreeg er warempel nog plezier in ook... Nog sterker was mijn verbazing toen ik net voor de finish R.Z. in het vizier kreeg. R. was mee gestart met de twee MMC-hazen, maar kreeg het kennelijk hard te verduren onderweg. Ik kon hem net niet inhalen. De jonge J.M. zag echter wel zijn kans en met een mooie demarrage ging hij ons voor. Ik kon deze marathon toch nog met een beste tijd afronden. Het werd 3u42'40". 'Slechts' 48 seconden beter dan mijn vorige besttijd. 

Op het eerste gezicht dus enigszins teleurgesteld. 

Ik had echt het gevoel een goeie wedstrijd gelopen te hebben. De halve marathon liep ik in 1u48', een beste tussentijd ooit. Maar ik was helemaal niet de enige die op dat gebied een teleurstelling opliep. Blijkbaar hebben de hoge vochtigheidsgraad, het geaccidenteerde parcours en bij wijlen stevige tegenwind roet in het eten gegooid. 

Ik moet daarom ook mijn mening herzien: mission accomplished: ik liep een betere tijd! Punt uit!

Is Reims een mooie marathon? Nee, niet echt. De eerste kilometers gaan door het historisch centrum, dat nog wel zijn charme heeft, maar daarna was het vooral het kanaal dat we te zien kregen en enkele industriegebieden. De oevers van het kanaal waren blijkbaar dankbaar, want we hebben ze beiden meermaals mogen belopen...
Maar dat de champagne rijkelijke gevloeid heeft hoeft geen betoog. Niet tijdens maar zeker na de marathon...

Yasso 800s

Vandaag stond er een interessante intervaltraining op mijn programma: de Yasso 800's, genoemd naar zijn bedenker Bart Yasso. Na een kwartier opwarming loop je 10x 800m (best op een atletiekpiste) in een zeer stevig tempo. De tijd die je dat kost per 800m is ook de recuptijd tussen de versnellingen. De tijd van de laatste 800m in minuten geeft je marathontijd in uren weer. In mijn geval waren alle tijden minder dan 3'30", de laatste was in 3"26'. Ik zou dus de marathon in 3u26' moeten kunnen lopen. Toch in ieder geval onder 3u30'.

Moeilijk te geloven...

Tokyo Marathon

Vandaag kreeg ik dit heugelijke nieuws:

Dear Mr. Bert Nijs,
[ID-No: 506209]

Congratulations!  You have been selected to run Tokyo Marathon 2014.

Ik ben dus 1 van de 30.000 geselecteerden.
Terwijl enkele weken ervoor ik nog dit bericht kreeg:

Dear applicants for Tokyo Marathon 2014,

The registration for Tokyo Marathon 2014 has been closed as of August 31st. A total number of applicants ( Marathon・10km) was about 303,000 with an oversubscription rate of 10.2.

◆A total number of applicants　　303,386
-------------------------
・Marathon（42.195Km）　　　 302,442
・10Km 　　　　　　　　　　　　 944

The result of the lottery will be emailed to your registered address on Thursday, September 26th.

Ongeveer 1 kans op 10 dus...
Naast mezelf zijn nog 5 andere MMC'ers geloot wat binnen de club toch 6 op 10 betekent.

Het helpt dus deel uit te maken van een club...

Cardiff Parkrun

Omdat ik voor een software opleiding in Cardiff zou vertoeven, kon ik het niet nalaten om een plaatselijke wedstrijd op te zoeken en die vond ik onder de vorm van een Parkrun van 5km die elke zaterdag ochtend om 9u gehouden wordt in Bute Park, niet eens zo ver van de universiteit waar we verbleven. Deze Parkrun maakt deel uit van een netwerk van Parkruns over het gehele Britse eiland. Je dient je vooraf op de website te registreren en een badge af te drukken die je moet presenteren bij de aankomst van zo'n Parkrun.
Het was zo'n 4km (warm)lopen tot aan de start. Ik had nog een 5-tal minuten om te bekomen en dan schoten 350 lopers de parkwegen op. Aanvankelijk wilde ik het gedeisd houden, maar ik voelde dat er meer in zat en na zo'n kilometer heb ik er toch een lap op gegeven. Ik was niet alleen gekomen om te lopen, maar ook een beetje voor de sightseeing. Zo'n Engels Park is toch wel net iets anders dan bij ons... Na 23 minuten bereikte ik de finish. Daarmee verbeterde ik mijn beste tijd op de 5 km met 5 seconden. Aan de aankomst stond iemand je aankomsttijd te registreren, vervolgens kreeg je een barcode mee die de volgorde aangaf van aankomen (die bepaalt dan de hoeveelste aankomsttijd die van jou is) en wat later werden de eigen badge en die barcode ingescand. De volgende dag zou ik een mailtje krijgen met in detail mijn tijd (23'02"), plaats, age-grading enz. Een link naar een webpagina gaf nog meer details. Wat een organisatie! En dan nog gratis ook.
Na deze wedstrijd liep ik de rivier Talf nog af tot aan de monding om dan een beetje verkeerd lopende terug te keren naar de universiteit. Ik had namelijk een 25km training op mijn programma staan, het werden er uiteindelijk meer dan 26km...

Zwintriatlon 2013

Op woensdag 4 september was het weer een hoogdag in Knokke en Sluis. Ik mocht daar weer deel van uit maken. Het weer was ronduit schitterend en de sfeer zat er weer goed in.
Zwemmen ging naar mijn mening vrij vlot, maar blijkbaar deed ik er ongewoon lang over. Meer dan 24 minuten voor een afstand van 1km! Daar is dus nog behoorlijk wat werk aan. Het viel me wel op dat ik ditmaal niet duizelde in de wissel. Ik nam de tijd om me goed in te smeren, want de zon was behoorlijk aan het branden.
Fietsen daarentegen ging me beter af. Ik stak Paul VE voorbij, die af te rekenen had met een lekke band. De wind was minder krachtig dan gewoonlijk en kwam uit een gunstigere richting zodat we toch wat meer wind mee hadden dan tegen. Ik maakte echter de fout om te zwaar te gaan trappen, wat wel de snelheid ten goede kwam, maar zeker niet de vermoeidheid in de benen. Want na 45km en 1u26' zwoegen stonden er nog 10km lopen op het menu. Ik haalde bij het fietsen toch mooi een gemiddelde van 31km/u. In de wissel trok ik weer een minuutje uit om me goed in te smeren. Verbranden door de zon was me deze wedstrijd niet waard.
Van zodra het de dijk oplopen was, voelde ik het al, dit ging een zware loopproef worden. De benen voelde helemaal niet lekker aan. En zo geschiedde, Paul VE kon me al lopende weer inhalen. Vertragen ging niet tenzij ik zou wandelen. Heel mijn systeem riep om te stoppen, maar ik hield dapper vol wetende dat de finish de bevrijding zou betekenen en ik de pijn weer snel zou relativeren. En ja, na bijna dik een uur lopen was ik weer een overwinning op mezelf rijker. 2u56'! 4 minuten trager dan vorig jaar. De tijd die ik met het fietsen had gewonnen moest ik dubbel en dik teruggeven bij het lopen. Of zat de vermoeidheid van de Kapittelloop nog in m'n benen?

Maar niet getreurd, ik kon weer genieten van een rijkelijk buffet en een heerlijk zonnetje. Hier aan de kust was het echt genieten terwijl ze in het binnenland aan het wegsmelten waren.

Volgend jaar nog eens, maar dan toch maar oppassen op de fiets...

Kapittelloop

Na 2 jaar sneuvelt eindelijk mijn beste tijd op de halve marathon. Van 1:47:03u naar 1:43:27u. En daarmee duik ik ook onder 1u45'.

Op zaterdagavond 31/08 in Brasschaat, tijdens de vernieuwde Kapittelloop, is het me dan toch gelukt. Vermits ik naar de start ben gelopen dacht ik daarmee voldoende opgewarmd te zijn en ben er eigenlijk meteen in gevlogen. Te snel bleek achteraf. De eerste kilometer aan een gemiddelde van 13,5km/u! Dat kon ik dus ook niet volhouden en het tempo nam met elke ronde beduidend af. Gelukkig had ik nog wat reserve om toch een nieuw PR neer te zetten.

Daarna ben in terug naar huis gelopen, maar dat ging belange zo vlot niet meer...

Overigens was de vernieuwde Kapittelloop goed georganiseerd en met een dankbaar parcours. De 'haarspeldbochten' hadden misschien wel vermeden kunnen worden, want dat breekt toch het tempo.

Met deze tijd zou ik, volgens McMillan, de marathon in minder dan 3u40' moeten kunnen lopen...

Kuit

Op het einde van de Kraftman's trail voelde ik een kramp opkomen in m'n linker kuit. Door de snelheid te minderen is die er niet ingeschoten. Althans toch niet tijdens de wedstrijd. Wel daarna, tijdens het omkleden. Na een dag of 4 was de pijn verdwenen en de beklimming van de Mont Ventoux kwam niet meer in het gedrang.
Bij aanvang van stage 1 op de 2e dag van de Xtrails schoot de kramp er op dezelfde plaats opnieuw in maar dan heviger dan ooit. Blijkbaar ben ik er toch wat te stevig tegen aan gegaan daags ervoor tijdens de 6km proloog. Ik heb de 30km nog uitgewandeld, maar voor de volgende dagen heb ik toch forfait moeten geven.
Gelukkig stond er dan een week rust op het programma welke ik met Geert heb doorgebracht aan de voet van de Jura nabij Genève. In het begin nog met compressiekous, maar na een dag of 5 liet ik die ook uit om niet 'asymmetrisch' gebruind terug te komen... Wandelen was geen probleem, bergop ook niet.
2 weken na het voorval heb ik de loopschoenen nog eens aangetrokken en liep gisteren zo'n 6 km aan een TD-tempo van 9,5km/u. Dat ging best aardig, de vorm zat er blijkbaar nog goed in. Geen pijn ervaren. Dat heeft me er dan ook toe bewogen om vandaag voor 15km te gaan en ook die liep ik zonder problemen. Ik heb gelukkig vanmorgen wat getalmd anders had ik in het hevige onweer terecht gekomen. Nu heb ik na het onweer kunnen lopen. Droog ben ik echter niet gebleven ik was gewoon drijfnat van het zweet. Maar, en dat is wel het belangrijkste, ik heb geen pijn in mijn kuit gehad, alhoewel ik af en toe toch iets voelde dat me niet helemaal normaal leek. Ik liep 15km aan bijna 10km/u wat me toch enigszins geruststelt dat het niet om een spierscheur gaat.
Morgen een herstelritje en 10km trage duurloop.

Xtrails

Een meerdaagse trail door de Ardennen.

Xtrails dag 1: 6,5km.
Zeer steile klim net na de start. Twee voorbijgestoken omdat ze wandelden anders was ik als laatste boven aangekomen. Ben dan een versnelling hoger gegaan en ben in de afdaling als een (weliswaar te zware) berggeit naar beneden gevlogen. Waarbij ik er zeker een stuk of tien heb ingehaald. In het platte gedeelte staken me twee dames weer voorbij, maar dat heb ik 300m voor de finish weer ongedaan kunnen maken. Die waren niet op de hoogte dat er in mijn petje ook nog energie steekt:-) Prachtig parcours, belooft voor de volgende dagen. En het weer is eindelijk meewerkend.

Xtrails dag 2: 29,5km.
Na 800m voelde ik kramp op komen in mijn linkerkuit. Nog geen 50m schoot ze erin. Lopen was gedaan. Wandelen kon blijkbaar nog wel. Limiettijd was 5u. Wandelen aan 6km/u moet lukken. Alleen zijn het er bij mij 30,6km geworden. 2 paljassen stuurde me voor de grap een verkeerde richting uit. Het duurde meer dan 500m voor ik dat door had. Ik weet niet of ze er mee konden lachen, ik in ieder geval niet. Vermits ik al aardig tijd had verloren bij het oponthoud juist na de kramp kwam dat er nog bij. Nu goed, ik moest dus een stevig wandeltempo aanhouden. Bergop was redelijk pijnlijk, maar al gauw begreep ik dat ik op de tippen van mijn voet moest wandelen om de kuit niet meer te moeten aantrekken. Een zeer gevarieerd parcours dwong ons zelfs door het water te gaan. De koelte ervan leek wel deugd te doen aan de 'blessure'. Tot mijn grote verbazing kon ik 1km voor de finish nog een deelnemer inhalen. Die zat duidelijk op zijn tandvlees. Ik had toen een gemiddelde hartslag van 129 bpm. Genoeg reserve dus, maar dat wilde mijn kuit niet geweten hebben. Ik finishte onder luid applaus met nog iets meer dan 3 minuten over. Ik had het dus gehaald, samen met de laatste die 10" later aankwam. Heerlijk weer en een schitterende locatie (Mont des pins in Bomal) Brachten er meteen en vrolijke sfeer in. Een massage heeft wel deugd gedaan, maar ik vrees dat ik de volgende dagen moet afzien van verdere deelname. Morgenvroeg zal ik het met zekerheid weten... Slaapwel!

Xtrails dag 3: 21km.
Althans niet voor mij. Lopen zal zeker niet lukken En alhoewel de pijn best dragelijk is, ga ik me niet forceren om de tijdslimiet van 3u te willen halen. Dat zou een gemiddelde van 7km/u betekenen!! Gisteren haalde ik 6,8km/u en vandaag voel ik dat aan de heupen Straks wordt ik terug naar Aywaille gebracht en kan ik rustig naar huis rijden. Het gras moet nog afgereden worden. Misschien volgend jaar opnieuw en dan toch met Bart Raeymaekers ?

Xtrails dag 4: 45km.
Toch voor de anderen... Ik zelf ben gisteren naar huis gereden en heb er nog de hagen geschoren en het gras afgereden. De pijn is al een pak minder. 't Zal dan waarschijnlijk toch een stevige kramp zijn ipv een spierscheur. Maar zeker is dat niet. Met plezier denk ik terug aan de twee eerste dagen en de mensen die ik er heb leren kennen. De ene al wat gekker dan de andere ... Heerlijk.

Kraftman's trail run

Rotem, deelgemeente van Dilsen-Stokkem, is dit maal de uitvalsbasis voor deze, voor het eerst georganiseerde, trail run, die, en daar hou ik wel van, pas om 18u van start ging. Ik wist van enkele fietstrainingen in de onmidelijke omgeving dat het parcours niet vlak zou zijn. Maar dit tartte toch wel alle verbeelding. Het hellingspercentage moet tegen de 20% aangeleund hebben en de organisatoren wisten deze perfect in het parcours te verwerken.

Winter

Jaja, de winter heeft ons goed liggen. Al twee cyclo klassiekers afgelast dit jaar. Zo ook vandaag de Omloop Het Nieuwsblad. Ik had me nochtans goed voorbereid op de kou. Speciale handschoenen en heatpads voor de tenen. Maar dat was natuurlijk buiten de sneeuw gerekend.

Nu goed, misschien bleef ik daarmee gespaard van een tweede 'krachttoer'. Gisteren liep ik immers de 25km Lyra Natuurloop in een nieuwe besttijd. De eerste 11km was flink tegen de gure NOO-wind in. Daarbij heb ik mij laten verleiden om mij door 2 deelnemers uit de wind te houden. Achteraf bleken die jongens toch gemiddeld 12,5km/u gelopen te hebben en ik vrees dat ik mijn tanden daar wat op stuk gebeten heb. De halve marathon liep ik echter ook nog in een nieuwe besttijd nl. 1u45'. Maar dan heeft de dame, die ik vanaf km 13 op sleeptouw nam, het van mij overgenomen en moest ik haar zelfs lossen 2km voor het einde, toen het weer wind op kop was.

Dan heb ik aan Les Hivernales van begin februari een veel beter gevoel aan overgehouden. In het begin hield ik mij wat in en pas op de laatste 5km gaf ik er een lap op. Het gevolg is dat ik mijn snelste 20km ooit liep en dat toch op een zeer heuvelig parcours.

Het toont aan dat ik door de winterblues ben geraakt en dat de vorm er weer mooi aan het inkomen is.

Op 24 maart komt dan de ultieme test. Dan zou ik de halve marathon van Lier in minder dan 1u44' moeten lopen wil ik bij de Antwerp Marathon in minder dan 3u40' eindigen.

Brasschaat Park Classic

Op 9 februari organiseerde ik voor een 4e maal deze niet competitieve toeristische loop. Het parcours verbindt 6 parken en toont onmiskenbaar aan dat Brasschaat een zeer groene gemeente is.

De reacties waren unaniem lovend en daarom komt er zeker een vijfde keer...

Meer info vind je hier.

Marathon des Alpes-Maritimes

M'n zevende marathon zit er op! Als sluitstuk van een toch wel vol geladen seizoen wilde ik mezelf nog eens overtreffen. 3u45' was haalbaar. 3u40' behoorde theoretisch gezien tot de mogelijkheden. De weerberichten voorspelden verschrikkelijk weer. Maar als bij wonder zijn we gespaard gebleven van regen en felle wind. Meer nog, de omstandigheden waren eigenlijk optimaal. 16°C, bewolkt en nauwelijks wind.

Een plastieken vuilniszak met een gat erin om mijn hoofd door te steken bood me doeltreffende bescherming tegen de wind en zo trok ik, met nog aardig wat andere MMC'ers, eerst naar de 'consigne' om er onze zak af te geven en wat later naar de start op de Esplanade des Anglais. Zonder twijfel schoof ik aan in het vak van 3u45! Maar dat aanschuiven bleef maar duren en uiteindelijk stond ik te midden van het vak van de 3u30. Vermits ingehaald worden minder vermoeiend is dan zelf te moeten inhalen, bleef ik daar staan. Iets na 8u klonk het startschot en met gezwinde pas kon ik al na zo'n 50" de startstreep overlopen. Een kilometer verder, ter hoogte van ons hotel, zouden onze supporters ons al opwachten. Een lange tijd liep ik samen met Hans M. en Geert A. Na een 10-tal kilometer sloot ik zelfs aan bij de vlag van de 3u30. Toen besefte ik dat ik wat te hard van stapel ben gegaan en dat ik dit verschroeiende tempo niet lang zou volhouden. Ik liep toen aan 12km/u! Ik liet me dan ook wat afzakken en zag de vlag van 3u30 geleidelijk verder voor me uitlopen. In Cagnes werden ons nog wat lussen onder de benen geschoven om toch maar aan de vereiste 42,195km te geraken en zo had je ook nog eens de kans de gekenden voor en achter je te begroeten! Het opmerkelijke ronde vakantiegebouw werd een paar keer decor van een lange keten lopers. We waren toen al 15km ver.

Met het Fort Carrée in het vizier naderden we de tussenpost van de halve marathon. Ik liep toen net achter Ignaas M. en Frederick V. Nog een 3 tal kilometer en dan zouden we onze supporters in grote getalen ontmoeten in Antibes. Net voorbij het poortgebouw stonden ze ons op te wachten. Duidelijk herkenbaar aan de tricolore vlag. En het was welgekomen, want hier begon een pittige beklimming. Voorbij de 25e kilometer deed een adrenalinestoot mij zowel Ignaas als Frederick voorbij lopen. Ik zei hen nog dat het maar tijdelijk zou zijn, maar ik heb ze echter onderweg niet meer terug gezien. De afdaling deed me vleugels krijgen en wetende dat we nog de ganse baai moesten aflopen hield ik stevig het tempo aan. Helaas moest ik na km 30 wat gas teruggeven, maar liep toch nog meer dan 11km/u. Dat kon van de anderen niet gezegd worden. Vermoeidheid en de man met de hamer eisten hun slachtoffers op. Ik begon aan een lange inhaalbeweging en werd daarbij nauwelijks zelf ingehaald. Groot was dan ook mijn verbazing dat Luc D. mij voorbij zoefde alsof hij nog maar net begonnen was. Hij haalde vlotjes meer dan 12km/u uit de kast. Hij zou nog 7 minuten voor mij eindigen. Van een negatieve split gesproken!

Ik liet me echter niet ontmoedigen en begon het tempo ook weer wat op te drijven. Erwin R. haalde me bij. Ik merkte dat ik mijn laatste (cafeïne-)gelleke voor km 40 kwijt was geraakt. Erwin wilde het zijne delen, maar dat was nog 4km te vroeg. Hij liep voor mij uit en zou nog 2 minuten kunnen goedmaken. Op km 40 liet ik me een glas cola welgevallen en vatte dan de eindspurt aan. Ik kon weer 12km/u halen en liep op de Boulevard de la Croisette ter hoogte van de Holyday Inn (met de zwarte torentjes) de eindstreep over in 3:43:28u. Exact 5 minuten sneller dan mijn vorige besttijd in Berlijn.

Uiteraard zeer tevreden.

De aankomstzone was naast het parcours zelf ook indrukwekkend. Eerst werd je een kanjer van een medaille omgedaan, passeerde je een sportdrank en -repenkraam, vervolgens stopte men je een rugzakje in de handen en als apotheose werd je verwacht aan een fruitkraam waar men echt niet op een stukje fruit keek. Heerlijk!

Daarna ontmoette ik andere MMC'ers. Het had blijkbaar besttijden geregend en het enthousiasme was enorm aanstekelijk. En het regende ook wat druppels. Nadat ik m'n natte kleren kon ruilen met droge, wandelde ik met m'n naamgenoot Vincent N. naar de bussen. Een flinke wandeling bleek achteraf, want de bussen stonden aan de andere kant van Cannes voorbij de jachthaven. Aldus kon al een gedeelte van het melkzuur gedraineerd worden. Een vlotte busreis bracht ons terug naar de startplaats waarna een tweede wandeling ons bij het hotel bracht. Daar wachtte mijn grote fan me al op. Chips, cola, sportrepen, recoveryshakes en dies meer gingen vlot naar binnen en een warm bad deed de rest.

En toen is het pas echt beginnen regenen...