Om een reactie te kunnen plaatsen moet u beschikken over een (Google-)account. Deze is gratis en gemakkelijk zelf aan te maken.

dinsdag 27 december 2016

Brasschaat Natuur Classic

De 9e editie van dit loopevenement gaat door op zaterdag 4 februari 2017 om 9u30.
Meer info vindt u op de gloednieuwe website.

Nieuw dit jaar is dat je je formeel moet inschrijven.

De inschrijvingen gaan open vanaf maandag 2 januari.

zondag 13 september 2015

Hoge Redder

En ja, ik ben er in gevallen. Na de IronMan van Klagenfurt en 2,5 maand later de marathon van In Flanders Field, had ik het blijkbaar wel gehad. De marathon sloeg in mijn begrippen toen zwaar tegen (3u49). Achteraf kan ik het geheel pas plaatsen. Het was ook 2,5 maand na de IronMan.

Gelukkig had ik mij ingeschreven voor de cursus Hoge Redder, in een vlaag van verstandsverbijstering wellicht. Dat heb je als je tegen je clubmaten verkondigt het probleem van te weinig redders tijdens het Open Water Zwemmen op te lossen door er zelf één te worden.
Die cursus, lopende over de maanden oktober en november 2014, met telkens 8u theorie of praktijk op een zaterdag of zondag, vormde een nieuwe uitdaging waar ik wel wilde voor gaan. Voor de toelatingsproef in augustus 2014, had ik nog 3 seconden over waardoor ik toegelaten werd op de cursus. Het zou een zware cursus worden, de overvloed aan informatie in het theoretisch gedeelte moest regelmatig bijgewerkt worden en bovendien moest je fysiek ook aardig uit de hoek komen. Studeren en trainen dus! Voor het theoretisch gedeelte had ik niet zo veel schrik, ik had vroeger gestudeerd, dat zou nu ook wel lukken. Bovendien wilde ik mijn kinderen tonen dat ik nog voldoende discipline aan de dag kon leggen om een meer dan behoorlijk resultaat neer te zetten.
Het was echter de praktische proef die me bezighield. Er diende hoofdzakelijk met het hoofd boven water gezwommen te worden, en dat was ik helemaal niet gewoon. Daarom vertoefde ik bijna elke avond in het zwembad om ervoor te trainen. Ik merkte algauw dat ik het snelst vooruit raakte door met mijn armen crawl te zwemmen en met mijn benen schoolslag. Deze ongewone combinatie vroeg wederom om een aangepaste coördinatie en dat zou zijn tijd vragen. Het lukte me uiteindelijk toch om zo 100m aan één stuk te zwemmen. Tijdens de lessen slaagde ik er echter niet in om onder de 4m15s te blijven ofschoon ik er niet ver vanaf bleef met mijn 4m18s. Daarom besloot ik om bij het terug zwemmen met het slachtoffer in de reddingsriem, de rugslag te gebruiken. Ook dat vroeg weer om de nodige training.
Hoe gemakkelijk ik door het theoretisch examen raakte des te onoverkomelijk leek de praktische proef te worden. Ik slaagde in één van de drie onderdelen van het theoretisch examen met 92%, hetgeen ik er bij mijn kinderen dan ook eens mooi in kon wrijven! Maar die praktische proef moest me ook lukken.
Ze startte met een reddersprong waarbij je niet met het hoofd onder water mag gaan. Dan zwem je 3 lengtes van 25m met de ogen constant boven water (behalve dan bij het draaien). Bij het ingaan van de 4e lengte sleepte je een reddingsgordel mee die je op het einde van de 4e lengte om een 'slachtoffer' moest gorden en in de 5e lengte mee moest slepen naar de overkant. Daar liet je hem achter en zwom je in vrije slag een 6e lengte met op het einde de eendenduik om een pop op te halen en deze met een tweearmse reddingsgreep terug naar de overkant te zwemmen in een 7e en laatste lengte. Indien je dit binnen een tijd van 4m15s kon voltooien diende je uit het water te gaan en de reanimatie op een andere pop te starten. Het feit dat ik die reanimatie mocht starten was voor mij het teken dat ik binnen de vooropgestelde tijd geëindigd was ofschoon ik toch de indruk had er zeker 5 seconden over te zitten. Nu goed, compleet buiten adem startte ik de reanimatie waarbij ik met moeite de geijkte instructies aan een omstaander kon doorgeven. Het leek wel of ikzelf moest gereanimeerd worden.
Achteraf bleek dat ik gedelibereerd werd. Er waren te weinig geslaagden waaronder te weinig vrouwen. Daarom werd de limiet op 4m25s gezet en was ik met mijn 4m21s dan toch geslaagd.
Een beetje geluk dus. Maar ik had het gehaald en het was dat wat telde. Nadien realiseerde ik me dat ik de vader van alle andere deelnemers had kunnen zijn...

In al die tijd dat ik met die cursus bezig was heb ik nauwelijks mijn loopschoenen aangetrokken laat staan de fiets opgekropen. En dat zou zo nog een tijdje blijven tot ik mezelf, bij de jaarwende, verplichte om een nieuw doel te stellen en dat zou dan de marathon van Antwerpen worden op 26 april 2015. Ik stelde zelf het trainingsschema samen en had eindelijk de motivatie weer terug gevonden om er voor te gaan.

De marathon was ik echter te haastig gestart hetgeen ik heb moeten bekopen rond km 35. De benen waren volledig vermoeid, ik raakte nog nauwelijks vooruit. Uiteindelijk eindigde ik nog binnen de 4u (3u57s), maar het gaf me toch weer een mentale opdoffer waar ik lang mee bleef zitten. Het was mijn zus die me liet inzien dat ik eens moest terugblikken naar wat ik allemaal al had gerealiseerd en moest stoppen met het steeds verleggen van mijn grenzen. Ik had in maart onverwachts de gemeentelijke trofee voor sportverdienste gewonnen en dat was eerder omdat ik, ondanks al mijn (lichamelijke) beperkingen, er toch altijd voor gegaan ben.

Van toen af aan zou het plezier primeren, en komt daar dan toch een mooie tijd uit, dan zou dat aardig meegenomen zijn.
Op 15 november 2015 loop ik de Valencia Marathon, waar ik er toch nog eens een lap op wil geven, zonder me achteraf te verwijten dat het anders uitdraaide dan ik had verhoopt. Om me toch wat meer kilometers in de benen te geven loop ik op 4 oktober de Marathon van Brussel maar dan aan een traag trainingstempo. Ik heb ondertussen ook begrepen dat ik het niet altijd zo ver moet gaan zoeken om een marathon te lopen. Neemt niet weg dat ik er geen moment spijt van heb dat ik het wel ver ben gaan zoeken, ik had anders nooit zo veel van de wereld gezien!

Ik vind dan ook van mezelf dat ik uiteindelijk toch uit dat zwarte gat, en ook dit maal sterker dan tevoren, ben gekropen.

maandag 15 september 2014

In Flanders Fields marathon

(wordt vervolgd)

vrijdag 12 september 2014

Weekend Knack Blog Awards

Omdat ik toch regelmatig reacties krijg van mensen die zich blijkbaar geïnspireerd en gemotiveerd voelen door mijn persoonlijk verhaal zou ik dit wil opentrekken naar het grote publiek.
Dit kan door mijn blog (www.kidneyrun.blogspot.com) te nomineren in de categorie 'personal' voor de Weekend Knack Blog Awards.

Je kan dit nog tot 28 september doen door op deze link te klikken.

Ik en hopelijk menig ander zal er u steeds dankbaar voor zijn...

zaterdag 30 augustus 2014

Laatste dertiger: MMC provinciale training te Oudenaarde





En het was dit maal een behoorlijk pittige. Terwijl vorige week, bij een perfect vlak parcours, het me voor geen meter lukte, kon ik ditmaal probleemloos berg en dal overwinnen.
En zoals dat gaat in de Vlaamse Ardennen: Op Oudenaardse wegen komt men al gauw kasseien en hellingen tegen...
30km in net iets minder dan 3 uur en met de laatste 7km aan 11km/u. Ik hield er een bijzonder aangenaam gevoel aan over!

Volgende week woensdag nog de kwarttriatlon van het Zwin en op 14 september de In Flanders Field Marathon.

Volgens mij moet het ook deze keer wel lukken...

zondag 6 juli 2014

YES! I'm an IronMan

Dat ik dit nog mag meemaken!! Het voltooien van een volledige triatlon. Sinds ik vijf jaar geleden lid werd van BrTC, groeiden samen met de ambitie ook de mogelijkheden. Het kon niet anders dan resulteren in een deelname aan een full distance wedstrijd.  De eerste stap naar zo'n deelname is natuurlijk ingeschreven geraken. De aanstekelijke gedrevenheid en de koppeling aan een sponsoractie deden de rest. Ik raakte in de nacht van 1 op 2 juli 2013 ingeschreven voor de IronMan van Klagenfurt. En dan was het zoeken naar een coach die ik vond in de persoon van Steven Schenkel, IronCoach, die voorheen ook al Mirco VD, mede clublid, over de finishstreep van de Challenge van Almere kreeg.
In augustus 2013 startte geleidelijk aan de opbouw voor deze uitdaging. Met twee belangrijke afspraken namelijk de marathon van Tokyo op 23 februari 2014 en de IronMan 70.3 van Mallorca op 10 mei 2014. Beide afspraken konden niet geheel aan de verwachtingen voldoen. Tijdens de Marathon van Tokyo leerde ik hoe kwetsbaar dat mijn kuiten waren en tijdens de triatlon van Mallorca besefte ik hoe belangrijk het was om voldoende energie op te nemen tijdens de wedstrijd zelf.
IronMan Klagenfurt    lichtblauw: zwemproef / donkerblauw: fietsproef / rood: loopproef
Sinds Mallorca heb ik echter geen last meer gehad aan de kuiten. De voeding was nog een kwestie van een doordacht schema en discipline tijdens de trainingen én de wedstrijd.  Het enige waar ik nog mijn twijfels bij had was het heuvelachtige karakter van het fietsparcours van de IronMan van Klagenfurt. 180km fietsen vormde geen bezwaar meer, maar over dit parcours zou dat wel eens kunnen tegenvallen. De als maar langer wordende trainingen leerden me dat het evenwicht was gevonden. Ofschoon ik ook voldoende op weerstand trainde realiseerde ik me dat het fietsparcours in Klagenfurt me toch de nodige reserves zou kosten. Uit al deze ervaringen ontstond het volgende bescheiden plan:
  • Zwemmen 3,8km : 1,5 uur, de privé zwemlessen eind 2013 moesten dit mogelijk maken
  • Fietsen 180km: 6,5 uur, het heuvelachtige parcours van Klagenfurt dwong mij tot nederigheid, 28km/u leek mij haalbaar.
  • Lopen 42,2km: 5 uur, de kracht in de benen die ik in het heuvelige fietsparcours zou verspelen zou mijn gemiddelde snelheid van 10,5km/u naar 8,5 km/u terugbrengen.
  • Voor de wissels zou ik rustig mijn tijd nemen. Ik wilde in de meest comfortabele uitrusting de onderdelen aanvatten.
Niet minder dan 13 uur zou me dus deze wedstrijd bezig houden. In vergelijking met vorige lange inspanningen was dit meer dan een verdubbeling!!
Nochtans heb ik er nooit aan getwijfeld dat ik het niet zou halen. Het zou lang duren, maar dat was het me waard.
Na een eerste week taperen trok ik op een dinsdag alleen naar Klagenfurt. Alleen is veel gezegd, Kilian H. vervoegde me in laatste instantie alsnog. Hij was er in geslaagd om een perskaart te bemachtigen voor de wedstrijd. Met een tussenstop in Munchen onderstreepten we het rustig-aan-karakter en vervoegden we Luk T. Samen met Kilian werkten we er nog een interval looptraining af.  De dag erop vonden we ons onderkomen ten huize Ramusch in Schiefling an der Wörthersee, een kleine 20km van Klagenfurt verwijderd. Dichterbij en betaalbaar vond ik destijds niet. Een gerieflijke gelijkvloers met twee slaapkamers, badkamertje en keuken stond ons ter beschikking. Een grote tuin was het toemaatje.
Ondertussen waren de 4 andere BrTC-clubgenoten aangekomen. Zelfs Anneke F wist ons te vervoegen. Zij moest begin 2014 om gezondheidsredenen de deelname aan deze wedstrijd afzeggen, maar het weerhield haar niet om als supporter af te zakken!!
's Woensdags spraken we met enkele BrTC-ers af om samen een deel van het fietsparcours te verkennen. Nadat Luk T en ikzelf, Kris VE en Vanessa C vervoegden in Schiefling dorp, slaagden we er al in om direct een stuk verkeerd te rijden. De verkenning was dus noodgedwongen met enkele kilometers verlengd. De kennismaking met de Rupertiberg bleef echter niet uit en de beklimming ervan bevestigde de haalbaarheid van mijn plan.
Op donderdag konden we dankbaar gebruik maken van het 'privéstrandje' van de familie Ramusch om nog een laatste maal het open water zwemmen uit te proberen. Achteraf bleek dat het strandje enkel bedoeld was voor de familie en haar gasten. De BrTC-aanhang was er dus wat te veel aan. Met de nodige verontschuldigen kwam ik er gelukkig nog goed van af!
Het bezoek aan de grootste triatlon open lucht expo alsook de pastaparty op vrijdagavond mogen best als geslaagd genoemd worden! Er bleef nog net genoeg tijd over om de fiets eens een grondige poetsbeurt te geven, daarbij dankbaar geholpen door onze Kilian!
Op zaterdag werkte ik nog een korte looptraining af terwijl Kilian mijn echtgenote Geert afhaalde aan de vlieghaven van het nabijgelegen Ljubljana in Slovenië. In de namiddag bestond de fietstraining er in om al fietsend naar Klagenfurt af te zakken en de fiets in te checken samen met de 'transitiezakken'.
Daarna nog een kort bezoek aan de expo samen met Geert. De avond zou kort zijn. Ik ging vroeg het bed opzoeken.

D-day
Zondag 4:30u. De wekker had ik niet nodig. Ik had eigenlijk goed geslapen. De zenuwen waren behoorlijk onder controle. De adrenaline begon echter nu wel op te borrelen. Na een ontbijt van pannenkoeken en honing op wit brood bracht Geert me tot aan de wisselzone. Ik had nog allerlei zaken die in de twee transitiezakken moesten gestoken worden, met name de voeding. Ook de fiets moest nog aangevuld worden met 4 bidons energiedrank.
Dan trok ik met de witte zak naar de zwemstart in het 'Strandbad' van Klagenfurt, nabij het Europapark waar zich ook de expo situeerde. Echt wel een geslaagde setting voor een IronMan start. Geert had me ondertussen vervoegd zodat ik de witte 'streetware'-zak aan haar kon afgeven nadat ik me in zwem-outfit, zijnde wetsuit, zwembril en badmuts, had gezet.
We maakten nog de start van de eerste wave om 6:45u mee en dan was het onvermijdelijke nabij, om 7:00u was het mijn beurt. Ik kon echter nog altijd de zenuwen mooi de baas blijven.

Zwemproef
Om 7:00u precies ging het startschot van onze wave af. De eerste 20 meter was het nog waden door het ondiepe water, maar dan moesten we toch de horizontale positie opzoeken en het zwemmen aanvangen. De meesten liet ik mooi begaan in de veronderstelling dat ik dan wat in rustiger gezelschap zou starten. Dat was echter maar van korte duur, want direct besefte ik dat ik blijkbaar toch wat sneller zwom dan de gemiddelde deelnemer. Al gauw was ik dan toch slachtoffer van het wasmachine effect van zo'n triatlonstart. Niet te geloven, het ging blijkbaar op leven en dood. En het zou later niet veel beter worden. Integendeel. Nochtans kon ik toch vrij snel mijn ritme vinden. Ik keek wel raar op om toch nog schoolslagzwemmers te ontwaren. Nog vreemder was echter die rugslagzwemmer?! En hij ging nog behoorlijk vooruit (of moet je zeggen achteruit?) We zwommen een kilometer het meer in, daarna 600m loodrecht om dan een kilometer terug te keren naar Klagenfurt. In dat gedeelte hield ik mij wat afzijdig om van het geweld verlost te zijn. Ik ontwaarde twee wimpels die mij de ingang van het kanaal schenen aan te wijzen. Maar schijn bedriegt, de zwemmende menigte was daar toch wat te ver van verwijderd, zodat ik besefte dat het wat verderop was dat we de 1,2 kilometer in het kanaal moesten aanvatten. Het water was er absoluut niet diep, je kon met je handen de grond raken. Maar erger, er was niet veel plaats voor zoveel zwemmers. Vanaf dan werd ik voortdurend onvrijwillig geschopt en geslagen alsof het een lieve lust was. Maar gaande weg bleek het niet meer om onvrijwillige slagen te gaan. Sommige zwemmers werden zowaar agressief en begonnen bewust klappen uit te delen. Regelmatig moest ik mijn zwembril terug op zijn plaats brengen. Het was me daar even een heksenketel. De laatste 100 meter bestond uit een bocht naar rechts waar we nabij het Europahotel uit het water moesten. Ik heb me daar aan de buitenkant van de bocht gehouden zodat ik weer normaal kon zwemmen. Pas in de laatste 20m moest ik me weer in het strijdgewoel gooien.
Tot mijn grote verbazing zwom ik over die 3,8km iets minder dan 1u en 22 minuten. Ik kwam dan ook terecht in de grote massa. Gelukkig werden we geholpen bij het verlaten van het water. Geert en de andere supporters stonden ons daar al op te wachten en dat was een mooie tweede verrassing. De zwemproef zat er op en ik voelde me helemaal niet vermoeid. De privélessen hadden hun effect niet gemist. Ik zwom zeker geen recordtijd, maar ik voelde me fris en monter, en dat was het voornaamste. En dit maal zelfs geen duizeligheid. Ik kon gelijk het lopen inzetten naar de wisselzone.

Wissel zwemmen-fietsen
Bewust heb ik mijn tijd genomen. Ik zou de 180km fietsproef niet in mijn trisuitje uitrijden, maar in een deftige fietsuitrusting: broek, shirt en handschoenen.  Broek omwille van het betere zeemvel, shirt om mijn schouders te sparen van de zon en handschoenen om de trillingen in het sturen gemakkelijker op te vangen. Een banaan werd tijdens dit alles stilaan verorberd. Ik wilde echt niets meer aan het toeval overlaten en de energietoevoer optimaal houden. Daarna moest ik even naar het toilet wat voor mij ook een goed teken was naar vochthuishouding toe. Het was nog wel een eindje met de fiets lopen tot aan de uitgang van de wisselzone. En vanaf dan begon eigenlijk echt de triatlon.

Fietsproef
De aanbevelingen van mijn coach eendachtig zou ik mijn hartslag strikt in het oog houden. De 140 bpm mocht niet overschreden worden tenzij bergop. Naar het einde toe was 145 bpm ook nog toegelaten. En daar heb ik me ook mooi aan gehouden. Alleen waren de talrijke beklimmingen een aanslag op de hartslag. Gelukkig kon ik deze nog altijd onder de overslagpols van 155 bpm houden. Behalve dan op de Rupertiberg. Deze was nu net wat te lang.
Tijdens de parcoursverkenning was me dat al duidelijk. Op souplesse naar boven rijden zou me hier niet lukken. Het weer begon ook te keren, we kregen een tweetal sappige regenbuitjes over ons heen. Stilaan kwam de wind ook opzetten. Het einde van de eerste ronde was echt wel stompen geblazen. Nochtans was het sinds de Rupertiberg bijna alleen maar afdalen.
En daar stonden onze supporters ons weer op te wachten. Ik was toen net toe aan een bidonwissel en kon een lege bidon afgeven.  Dat maakte het wisselen van de bidons achteraan mijn zadel wat gemakkelijker.
De aanvang van de tweede ronde kende wat meer weerstand door de opstekende wind. Maar de fut was er gelukkig nog niet uit. 1 bidon energiedrank per 45km en 1 energiereep om het uur gaven mooi rekenkundig de nodige 60gr koolhydraten per uur. De lus voorbij Velden was ondertussen gekend terrein met één lastige beklimming naar de Faaker See toe. Het parcours voer een tweede maal voorbij Haus Ramusch waar de eigenaars mij opnieuw warm aanmoedigden in een stuk dat langzaam bergop ging. Het viel mij op dat ik bij al die beklimmingen aardig wat deelnemers voorbij stak om dan later vast te stellen dat deze mij in de afdalingen weer voorbij staken.
Maar de tweede beklimming van de Rupertiberg bracht daar kennelijk verandering in. Sindsdien zag ik de voorbij gestoken atleten niet meer terug. Tenzij misschien onbewust tijdens de loopproef.
De wind was gelukkig weer wat gaan liggen. Na de Rupertiberg kon ik de hartslag opvoeren naar 145bpm zoals gepland. Ik haalde vlot snelheden van meer dan 40km/u. Ik had er echt wel plezier in! Met een gemiddelde snelheid van bijna 29km/u was ik best tevreden.

Wissel fietsen-lopen
En zo kwam ik dan strijdlustig aan de wisselzone aan. Toch beduidend minder dan 6,5u gefietst. Even had ik het moeilijk om uit de schoenen te geraken, maar uiteindelijk lukte het dan toch. Wederom nam ik mijn tijd om mij om te kleden. De fietsuitrusting moest omgeruild worden voor de BrTC-trisuit. Een banaan moest er ook aan geloven. Een eerste gel ging er ook vlot in.  Een bezoek aan het toilet gaf weer aan dat ik voldoende gedronken had.

Loopproef
Wederom tot mijn verbazing haalde ik onbewust vlot meer dan 11km/u. Ik hield me daarom in wetende dat ik dit toch niet zou volhouden. Tijdens het fietsen moesten drank en repen de energie leveren, tijdens het lopen vertrouwde ik toch eerder de gels, ik liep er toch al menig marathon mee. Het zoutverlies door zweet wilde ik ditmaal compenseren door twee gels met toegevoegd zout. Ik had ze al eerder uitgeprobeerd, het was de eerste keer dat ik ze in een wedstrijd gebruikte.
Na een tweetal kilometer hoorde ik onze supporters me weer aanmoedigen. Het ging me nog altijd goed af. Geen energiedip deze keer. Ik vertelde Geert dat het me beter afging dan in Mallorca.
Helaas, na 4 kilometer beseften mijn benen dat ze blijkbaar vreselijk vermoeid waren. Ik had kunnen doorlopen, maar opnieuw de raad van mijn coach eendachtig verkoos ik het genieten boven het 'afzien' en zette het wandelen in. De marathon zou dus wel eens lang kunnen duren. Na elke bevoorrading kon ik echter het lopen weer aanvatten en vreemd genoeg was dit altijd aan iets meer dan 10km/u. Trager lukte me niet. Die snelheid was me kennelijk eigen.  Het parcours voer ons langs het meer heen en terug naar en van Krumpendorf. De loopsessies werden als maar langer. Het wandelen kon ik in tijd beperken. Terug in het Europapark liepen we via een autovrij pad langsheen het kanaal, door een historische poort naar het oude centrum van Klagenfurt. Daar liep je zowaar door de talrijke terrasjes en fungeerde het monument van de 'Lintworm van Klagenfurt' als keerpunt terug naar het Europapark. De halve marathon zat er op, ik deed er iets meer dan 2u35m over. Niet echt om fier op te zijn, maar alles zat nog op zijn plaats en ik had zelfs medelijden met diegene die nog trager waren dan ikzelf. En zo kon de tweede ronde aangevat worden. Vanaf nu kende ik het parcours en maakte ik met mezelf afspraken tot waar ik op zijn minst moest lopen om terug te mogen wandelen.
En dat lukte aardig. Om toch een min of meer goeie indruk te geven liep ik telkens onze trouwe supporters voorbij. Geert liep daarbij zelfs een eindje mee, hetgeen hartverwarmend was. Richting oude binnenstad, kon ik weer langere loopsessies afspreken en wist ik waar het mogelijk was om een bevoorrading eens over te slagen. Ondertussen was het WK-voetbal te zien op een gigantisch scherm aan het monument van de 'Lintworm'. Lang heb ik daar niet naar gekeken omdat voetbal mij sowieso al weinig interesseert en ik nog wel wat andere dingen te doen had. Maar ik had weer mooi het laatste keerpunt genomen en nu was het de laatste rechte lijn naar de finish. Nog slechts 5km, zou ik die volledig kunnen lopen? Nee dus, een korte maar venijnig steile helling naar de kanaaldijk verplichte mij om weer even te wandelen. Maar ik nam me voor om de laatste 3 kilometer volledig te lopen en voelde dat de adrenaline de vermoeidheid uit mijn benen zoog. Ik kreeg zowaar vleugels en maakte er een heuse versnelling van. Meer en meer kreeg ik er plezier in, ik schoot de ene na de andere voorbij en werd daarbij flink aangemoedigd door wildvreemde supporters die waarschijnlijk even verbaasd waren als ikzelf dat het zo vlot ging. En dan kwam ik aan de plaats waar ik het gekende parcours mocht verlaten. Nog 200m tot aan de finish, ik haalde alles uit de kast en zette nog een versnelling hoger in.
En dan de laatste bocht tot op het tapijt. Met een brede glimlach en gebalde vuisten raasde ik over dit tapijt. Nog een hi-five met de sympathieke omroeper en dan met triomferende armen in de lucht de finish over. "YOU ARRRRRRRRE AN IRONMAN". Yes, I did it. Hier had ik het allemaal voor gedaan. Schoot daar nu een traan in mijn ooghoek?
Totale tijd: 13u05m23s. Redelijk lang, maar wil je onderweg genieten dan moet je er wel je tijd voor nemen. Ik had de marathon gelopen in 5u03s. De langste tijd ooit, maar toch redelijk comfortabel. Mijn gemiddelde hartslag bedroeg slechts 134bpm en enkel naar het einde toe schoot deze even naar het omslagpunt toe. En zowaar met een negatieve split! Wat wil een mens nog meer!

Kennelijk was ik nogal snel bekomen van deze langste inspanning ooit. Ik deed me tegoed aan wat cola en alcoholvrij bier en kon het niet nalaten mezelf te laten fotograferen door de organisatie, maar ook door onze reporter ter plaatse Kilian H. Hij was trouwens de enige die er in slaagde mijn aankomst te fotograferen met mijn naam boven de finishboog vermeld. Lange tijd stond de naam van mijn voorganger vermeld. Zonde van dit schoonheidsfoutje. Geert heeft mijn aankomst kunnen filmen en dat filmpje is ondertussen zo veel keer afgespeeld dat ik het nu bijna van buiten ken. Fantastisch aandenken dus.
Geert mocht de aankomst zone niet betreden maar een kus doorheen het hekken konden ze ons niet afnemen.
Wat verder op in de 'IronDome'-tent kon je genieten van een buffet aan pizza's, broodjes, dranken allerhande, enz. Maar ik had blijkbaar voldoende voeding opgenomen tijdens de wedstrijd zodat enkel nog wat drank er in kon. Na het afhalen van de finisher-T-shirt ben ik me gaan douchen en liet ik mijn vermoeide benen eens goed masseren. Na zo'n dik half uur verliet ik de athlete only IronDome en zocht Geert weer op. Het was al aardig donker geworden en de regen had dan toch de weg naar Klagenfurt gevonden.
We wandelden dan terug naar de wisselzone waar ik mijn fiets en wisselzakken nog moest afhalen. We dienden echter regelmatig uit te wijken voor nog aankomende deelnemers. Die waren er iets minder gelukkig aan toe. Donker en nat.
Tijdens mijn verblijf in de wisselzone zou Geert de auto halen en deze voorrijden. En de regen bleef maar in hevigheid toenemen. Het lukte vrij snel en aardig om de fiets in de auto te leggen en zo konden we dan in de gietende regen terug naar Haus Ramusch rijden. Daar heb ik nog wat zoute chips gegeten en een glaasje wijn gedronken om dan moe maar voldaan (wat een cliché) het bed op te zoeken. Ik moest verdorie snel zijn of mijn ander been lag er niet meer bij!

The day after
Het was even uitkijken naar mijn conditie the day after. En deze was eigenlijk best comfortabel. Geen stramme spieren. Een zeurende pijn aan de zijkant van mijn linkervoet was het enige dat ik op dat moment kon vaststellen. Blijkbaar had ik mijn fietsschoen toch wat te strak aangespannen. Wat later werd ik ook wat pijn aan mijn zitvlak gewaar.
Een zweertje was het resultaat van uren lang op het zadel te zitten. Maar daar is het dan bij gebleven. We konden dus zonder verdere ongemakken alles in de auto inpakken om ons verblijf in Karinthië verder te zetten in een wat luxueuzer onderkomen in het nabije Velden. Zwembad, wellness en massage waren nu de ingrediënten van een welgekomen recuperatie en tijd voor elkaar. Ook twee dagen later geen last van een spierkater. Enkele wandelingen in de stad Velden waren dus perfect mogelijk. Trouwens, Velden is echt wel een mondain oord. Met zijn casino trekt het blijkbaar veel rijke Oostenrijkers aan die graag met hun peperdure luxe wagens elkaar trachten af te troeven. Ik zag nog nooit zoveel Ferrari's, Porches, Masaratti's, Lamborghini's e.d. bij elkaar!

Mijn tijden:
Swim: 1u21m22s
Transition 1: 13m20s
Bike: 6u16m56s
Transition 2: 10m32s
Run: 5u03m13s
Overall: 13u05m23s
Rank agegroup M50-55: 172
Overall rank: 2000

Nabeschouwingen.
De klassieke vragen moeten dan toch beantwoord worden:
Was het dit waard?
Zou ik het opnieuw doen?
Een deelname aan zo'n wedstrijd is een louter individuele beslissing en voor wie geen uitstaans heeft met dit milieu zeer moeilijk om te begrijpen. Wie betaalt er nu meer dan 400 € om zich dik 13 uur uit te sloven? Voor die 400 € kan je nu toch wel veel aangenamere en veel minder vermoeiende activiteiten ondernemen. En in zekere zin hebben 'ze' gelijk. Maar de kracht en voldoening die uitgaat van een doel te stellen buiten de comfortzone en deze te kunnen realiseren is m.i. onbetaalbaar in vergelijking met het gemak waarmee je die 'aangenamere en veel minder vermoeiende activiteiten' kan realiseren. En vermits een inspanning zoals een marathon of een triatlon een louter individuele aangelegenheid is, kan je het ook volledig naar je hand stellen en ben je niet afhankelijk van andere mensen om je doel te bereiken, hetgeen in de zakenwereld bv. wel wat anders is! 6 jaar geleden stelde ik mij als doel om een marathon te lopen. Nadat ik er enkele gelopen heb, en me daar comfortabel bij voelde, drong de noodzaak zich op om een nieuw doel te stellen en dat werd dan deze IronMan. Vermits het mijn eerste is kunnen we naadloos aansluiten op het antwoord van de tweede vraag en deze affirmatief beantwoorden. Ja, ik wil het nog eens doen. Nu dat ik de pijnpunten ken kan ik me daar meer op focussen en moet het mogelijk zijn om het laatste onderdeel, de marathon, helemaal uit te lopen, zonder te wandelen. Maar dat zal niet voor direct zijn. Ik moet het wat tijd en ruimte geven. Ondertussen wil ik mijn besttijd op de marathon scherper stellen zodat dit onderdeel als het ware een routine zou kunnen worden. Vraag is nu welke de volgende triatlon zou worden. Ik overweeg ernstig om er ene uit te kiezen met een wat vlakkere fietsproef. Kalmar (Zweden) of Kopenhagen (Denemarken) bv.

Dank
Een dergelijke 'krachttoer' is dan misschien een individuele bedoeling, je laat er andere mensen niet onberoerd bij.
Met name mijn vrouw Geert heb ik dikwijls alleen moeten laten tijdens mijn talrijke trainingen en met name tijdens de weekends. Zij was er pas gerust in als ik na uren fiets rijden terug thuis was. Maar zelfs als ik dan thuis was, kon ze niet altijd op me rekenen. De vermoeidheid moest dikwijls weggewerkt worden met een middagdutje of 's avonds merkelijk vroeger naar bed. Bovendien had ik in de week nog een normale dagtaak af te werken en de naderende verlofperiode maakte het behoorlijk hectisch om gemaakte afspraken nog na te kunnen houden. Zo werkte ik de dag voor mijn vertrek naar Klagenfurt nog aan een dossier tot 4u30 's nachts om dan de volgende ochtend om 8u een werfvergadering te leiden en het dossier tijdens onze heenreis onder weg af te geven aan een (laat ons hopen) tevreden klant. Niet voor herhaling vatbaar.
Ook tijdens de wedstrijd wist Geert me regelmatig de nodige morele steun te geven. Even meelopen hoorde daar kennelijk ook bij. Meer dan 13 uur heeft ze daar staan wachten om af en toe, gedurende enkele minuten, de ziel uit haar lijf te roepen. Chapeau, het leven van een supporter is niet te onderschatten! Zonder hen geen ankerpunten, geen houvast en geen extra drive?
Dat ze me nu, na de wedstrijd, meer opeist dan anders, is niet meer dan normaal en ik gun het haar van harte. Tussen ons gezegd en gezwegen, ze krijgt er wel een fitte en levenslustige man voor in de plaats...
Mijn kinderen zijn ondertussen volwassen en studeren beiden in Leuven. Tijdens de week zien ze me toch niet, in het WE zitten ze achter hun boeken als ze dan al over huis komen. Zij hebben dus merkelijk wat minder aandacht nodig. Maar deze mocht echter niet tot nul herleid worden.
Dank ook aan mijn IronCoach Steven Schenkel. Hij stelde het trainingsschema op gebaseerd op mijn trainingresultaten van de weken ervoor en stuurde deze desnoods wat bij naargelang ik af moest rekenen met bv. een blessure. Zo kon ik de periode na de marathon van Tokyo niet meer lopen hetgeen ik dan mocht bekopen door urenlang door te brengen op de crosstrainer.
BrTC die mij in alles steunde en in het bijzonder mijn 4 clubgenoten die deze wedstrijd ook tot een goed einde brachten. Allemaal trouwens beter dan hun verwachtingen. Samen met hen koppelden we dit avontuur aan een goed doel en dat bevorderde niet alleen de motivatie, maar ook de samenhorigheid.
Alle sponsors. Jullie beseffen niet wat een extra motivatie het geeft om te weten dat uw financieel schouderklopje effectief helpt om ons over de streep te krijgen.
En tenslotte ook dank aan het weer. De hevige regen bleef (althans voor mij toch) uit. En op het moment dat het wat te heet dreigde te worden werden we even verfrist door een sappig regenbuitje. Het bleef vervolgens bewolkt om dan tijdens de marathon toch weer wat op te klaren. Ik had toen zonnecrème mee op zak, zodat ik me alsnog kon insmeren. Maar dat was eigenlijk niet nodig geweest. Ik was voor de hevige regen (en het donker) aangekomen en vooraleer ik kon afkoelen was ik al gedoucht en omgekleed. In andere weersomstandigheden hadden mijn resultaten er ongetwijfeld minder gunstig uitgezien?

Ondertussen ben ik toch maar mooi een IronMan... www.IronManTegenKanker.be

maandag 16 juni 2014

IronMan Tegen Kanker

Nog twaalf dagen te gaan...

De zwaarste trainingen zijn achter de rug. Nu kan het taperen beginnen. We blijven blessure vrij, hopelijk wil het weer ook gunstig evolueren. Zoals bv afgelopen WE. Daar teken ik wel voor!

Op www.IronManTegenKanker.be staat de teller al op 11.000 €. Nu al kunnen we van een succesvolle sponsoractie spreken. En het kan echter nog altijd meer worden. Mijn kaart is dan misschien wel vol, die van de andere clubleden echter nog niet (helemaal).

Mocht je nog getwijfeld hebben, ga er dan nu voor...

vrijdag 6 juni 2014

Mallorca

De IronMan 70.3 Mallorca vond plaats op 10 mei j.l.. Het trainingsvolume is sindsdien aardig toegenomen wat je van mijn werk ook wel mag zeggen. Weinig tijd voor andere zaken dus... Ook nu heb ik het aardig druk, maar het moet me toch van het hart. Deze halve triatlon vond plaats in een licht exotische omgeving en alleen het weer en het eiland zouden je al naar daar voeren. Ik had er wel naar uitgekeken, maar de triatlon zelf zat eigenlijk vol van de beginnersfouten. Hetgeen leidde tot een jammerlijk leeglopen van de brandstoftanken. Maar daar was deze triatlon dan ook voor ingepland, om het effect van zulke fouten nu te ervaren en niet straks in Klagenfurt.

Het begon allemaal op het strand van Port d'Alcúdia. 7u in de ochtend. Het was al even licht, maar de zon was nog niet te zien. Frisjes!

(wordt vervolgd)

vrijdag 2 mei 2014

Wedstrijden als training

Ironcoach liet me toe om twee wedstrijden mee te lopen, maar dan mocht ik zeker niet voluit gaan. Oefeningen in beheersing en inhouden, te weten dat ik,  éénmaal een nummer opgespeld, er meestal voor wil gaan. Ik heb er dan maar een extensieve (SD) duurtraining van gemaakt.
In de Antwerp 10 miles liep ik tot aan de konijnenpijp aan zo'n 11,2km/u met een gemiddelde hartslag van 150 bpm. Maar de vaart die ik in de afdaling van die tunnel kreeg deed me besluiten om er toch een lap op te geven. Ik was toe aan een verzetje. Eindelijk kon ik zelf inhalen zonder zelf voortdurend ingehaald te worden. Zelfs de beklimming ging me goed af en zo zette ik toch nog een aardige tijd van 1u25' neer.
Na een 55km fietsrit met een 30' tempo gedeelte, stond ik gisteren aan de start van de KOTK-loop in Ekeren, ditmaal voor de 5km. Ook nu moest ik me weer inhouden maar ditmaal liet ik mijn hartslag toch tegen de 156 bpm aanleunen. Na exact 4km gaf ik daar ook weer de brui aan en liet me nog eens goed gaan. Ik liep de laatste kilometer aan 14km/u en kon daardoor nog een mooie tijd van 24'21" neerzetten.
Blijf ik natuurlijk met de vraag wat het zou geworden zijn moest ik van in het begin voluit gaan...

't Zal voor een andere keer zijn. Wellicht voor na de IronMan.

maandag 7 april 2014

Ronde van Vlaanderen (2)

Op één of andere manier beschouwde ik deze cyclo als het moment van de waarheid. De fietsproef van een volledige triatlon telt 180km. De langste afstand die ik tot dan gereden had was 'slechts' 150km en dan nog een week ervoor (Cyclo Ludo Peeters). 245km is niet niks en bovendien werden de serieuze hellingspercentages pas in de tweede helft van het parcours onder de wielen geschoven. Komt daar nog eens de talrijke kasseistroken bij en het zou wel eens een beproeving van het lichaam maar ook van het materiaal kunnen worden.

Was het niet Mandela die zei: "Something seems impossible untill it's done". Onder dit motto zou ik deze memorabele dag aanvatten.

Opgewonden als een klein kind heb ik de nacht ervoor alle uren weten voorbij gaan en was ik al één en al adrenaline nog voor ik een voet uit het bed had gezet.

Gelukkig kon ik mij vervoegen bij Kris en Mirco van de BrTC. Bij deze twee IronMen voelde ik mij toch meer op mijn gemak dan wanneer ik dit avontuur alleen zou aanvatten. Ik had alleen schrik dat ik hen te veel zou ophouden omdat de hellingen en/of de afstand te zwaar zouden worden. Ik had vorig jaar al een paar van die hellingen gereden, maar nooit zo veel achtereen. Kris en Mirco moesten na de cyclo in Oudenaarde om 19u de bus terug naar Brugge nemen en ik wilde het niet op mijn geweten hebben dat ze die zouden missen. Ik zelf zou door mijn vrouwtje in Oudenaarde afgehaald worden. Zij was er van overtuigd dat ik niet meer in staat was om nog zelfstandig terug thuis te geraken. Ik had mij voor deze cyclo erg laat ingeschreven, en de busplaatsen waren allemaal al bezet.

Om 5 uur (!) 's ochtends spraken we bij de Kris af om te vertrekken. Korte nacht dus. Mirco was ook al present en zo konden we spoedig de fietsen op het rek monteren. Om 5 uur pil vertrokken we richting Brugge maar moesten ons terecht verbazen om al meteen in de file te belanden na het oprijden van de autosnelweg. 'Men' was jerseys aan het plaatsen om later al het verkeer om te kunnen leiden naar hetzelfde wegvak. Het duurde echter niet lang... We kwamen spoedig aan het Jan Breydelstadion aan waar we de wagen konden achter laten. Gelukkig ging ik in het stadion zelf toch eens informeren naar waar ik mijn bagage moest brengen om deze aan de finish (en zelfs halverwege) terug te kunnen oppikken. Anders was ik er mee tot aan de Grote Markt gereden, en daar had ik wel mooi gestaan.

Om 7:21u zijn we op de Grote Markt van Brugge officieel van start gegaan. Tot aan de tweede bevoorrading, op ± 94km, moesten we ons braaf aan de verkeersregels houden en gedwee de fietspaden volgen. Dat had wel als voordeel dat we in peloton de eerste 100km konden voltrekken aan zo'n 30km/u en een gemiddelde hartslag van 125 bpm. Zo veel mogelijk op de kleine plateau vooraan, niet kracht maar souplesse is in de eerste helft van belang. De kunst was om aan het zware werk te beginnen alsof je nog niet gereden had. En m.i. is dat ook mooi gelukt.
Een andere bezorgdheid was er één van voldoende energie op te doen onderweg. Ik wist dat ik zeker zo'n 7.000 kcal zou gaan verbranden, en het kwam er dus op neer om dit met voldoende voeding te compenseren zonder dat het metabolisme er de brui aan zou geven. Carbo-drank ging grotendeels de klus klaren, de rest moest van koeken, bananen, honingwafels en, naar het einde toe, energiegels komen. Mijn ervaring in het marathonlopen kwam hier dus goed van pas...

Eénmaal Oudenaarde en de tweede bevoorrading voorbij werd het dus tijd voor het serieuze werk. De Wolvenberg kregen we als opwarmertje mee, een geasfalteerde helling zoals we die niet meer te zien kregen. Eens deze voorbij zouden we geweten hebben dat de Vlaamse wegen kennelijk alleen maar met kasseien zijn verhard, toch op de plaatsen waar we ze liever niet zagen. De kasseistroken van de Ruiterstraat en Kerkgate moesten ons al voorbereiden op de beklimming van de Molenberg. De kasseien op deze helling lagen er nog slechter bij dan toen ik er twee jaar geleden naar boven klom. Brede voegen en uitstekende stenen maakte het voor fiets en mens vrij gevaarlijk om heelhuids boven te geraken. Maar het lukte me aardig. Zelfs op de grote plateau zoals ik nadien vaststelde! Na de ellendig lange kasseistrook van de Paddestraat konden we in Velzeke bekomen aan de 3e bevoorrading. Hier kreeg je zowaar weer toegang tot je bagage, die je aan de start had afgegeven. Daar heb ik dan ook gretig gebruik van gemaakt om mij half om te kleden zodat ik verlost was van lange mouwen en broekspijpen en me in een zomerse outfit kon zetten. De zon was al behoorlijk van de partij. Zelfs een laagje zonnecrème mocht niet ontbreken. Ik ruilde mijn bril in voor een zonnebril, wat wel ten koste ging aan wat zichtscherpte, maar het ging nog net. Bovendien kreeg ik nu ook toegang tot mijn boterhammetjes met perensiroop dewelke ik gretig naar binnen speelde. Na een kwartier verlieten we deze comfortzone met het besef dat het nu echt wel menens zou worden. Eerst werden we nog eens dooreengeschud op de Haaghoek om dan vervolgens weer wat kletsen te krijgen op achtereenvolgens de Leberg, de Valkenberg (!), de Boigneberg en de Eikenberg. Ik moest ondertussen toch wel even laten weten dat ik vlotjes mijn persoonlijk lengterecord aan het verbeteren was en voelde me nog in goeden doen bij de 4e bevoorrading op ± 180km.

Naarmate we de aangeboden dranken en spijzen rijkelijk tot ons opnamen groeide het ontzag voor wat er nu zou komen. Het kopstuk van de dag, de hoofdvogel, de verschrikking van de Vlaamse Ardennen lag op nog geen 6km van onze wielen: de Koppenberg. Een koppige strook kasseien met een forse helling van gemiddeld 11,6 % en met een maximum van 22%. Over 600m weliswaar, maar op die moment kunnen die oneindig lang lijken. En de verhalen waren geenszins overdreven. Op een gegeven moment zie je de helling liggen en vraag je je af of het echt wel mogelijk is die op te fietsen. Maar éénmaal de bocht genomen is er geen ontkomen aan. Ik schakelde naar het kleinste verzet waarover ik beschikte en begon met de moed der waanhoop aan deze duivelse beklimming. Ik zou mijn huid duur verkopen. Menig voorganger moest echter in het zand bijten (dat tussen de kasseien) en hinderde daardoor wel de vrije doorgang. Het begon zo steil te worden dat mijn voorwiel naar boven wipte en ik de fiets in bedwang moest houden door naar voor te leunen. Op één of andere manier wist ik de hindernissen te omzeilen en tot mijn grote verbazing bereikte ik zonder kleerscheuren, maar met een hartslag om "u" tegen te zeggen, de kop, euh top.
Jawel, ik ben boven geraakt zonder af te stappen. De verbazing maakte plaats voor enige fierheid. Als ik dat kan, moet ik de rest ook kunnen, goed wetende dat de vermoeidheid wel eens roet in het eten kon gooien. Mirco had minder geluk, hij moest van de pedalen door een falende voorganger. zo'n 5 minuten later was hij ook boven. Maar waar bleef Kris... Na 10 minuten ben ik dan (te voet) toch gaan kijken of hem niets was overkomen. En ja, vastberaden zag ik hem de laatste meters van de helling overbruggen. Hij had er niet beter op gevonden om na zijn stilstand op deze skischans terug naar beneden te bollen en opnieuw te proberen in de hoop dat niemand hem nog zou hinderen. Kost wat tijd natuurlijk, maar het lukte hem ditmaal wel! Van karakter gesproken...

We hadden dus voorlopig het ergste gehad. De volgende hellingen waren ook wel best pittig, maar eigenlijk klein bier in vergelijking met de Koppenberg. Om te beginnen de Steenbeekdries. Niet zozeer de beklimming maar ditmaal de afdaling verraste ons, temeer daar we onderaan de kasseienstrook plots halt moesten houden voor een overweg. Na lang wachten kwam de trein dan toch aangereden maar stopte net voor de overweg. We kregen toestemming om bij gesloten slagbomen toch de overweg over te steken... Allemaal wel zeer bevreemdend. Daarna was het aan de Taaienberg die zijn naam duidelijk niet gestolen heeft. De Kaperij heeft dat dan wel gedaan en hoe lief het woord Kanarieberg ook mag klinken, het liet ons duidelijk een toontje lager zingen. In Ronse stuurde men ons vervolgens de Kruisberg op. Licht hellend zou je zeggen, maar er leek maar geen eind aan te komen, een echte kruisweg dus... En enkele kilometers voor de laatste bevoorrading, op 217km, wist de Karnemelkbeek, het eerste deftige melkzuur uit onze spieren te schudden. Jaja, de spieren begonnen duidelijk te verzuren.

In Kluisbergen kon je zo de vermoeidheid van de gezichten van de deelnemers aflezen. Deze laatste bevoorrading was eigenlijk strategisch goed gekozen. Er lagen ons nog 30km te wachten maar de eerste helft ervan kon echt wel tellen. En daar was iedereen wel van onder de indruk. Eerst de langste hellende kasseistrook van Vlaanderen (2.200m) met zijn angstaanjagende benaming 'Oude Kwaremont' (alsof de 'Nieuwe Kwaremont' nog straffer kon zijn). En als kers op de taart kregen we daar nog de Paterberg onder de wielen geschoven, waar ik in het verleden al een paar keer mijn tanden op kapot heb gebeten. Je zou voor minder pater worden als je die berg opraakte... Nu goed, de Oude Kwaremont was eigenlijk nog een laatste keer 'genieten' van ellendige kasseien. Ik kon mijn achterstand op Mirco en Kris gemakkelijk goed maken omdat de spijsvertering van Mirco zodanig beproefd werd dat hij zijn vlucht moest nemen in een 'Toitoi' (ze hadden het blijkbaar zien aankomen). De afdaling naar de Patersberg deed het besef alleen maar groeien dat we zeker weer omhoog moesten en dat zouden we geweten hebben. Ik schakelde weer naar het kleinste verzet en nam de bocht om voor een laatste keer de kasseien te trotseren. En ja, het ging me eigenlijk goed af. Toch in het begin. Maar dan kreeg ik af te rekenen met een levende hindernis en op het steilste stuk, wanneer mijn voorwiel weer omhoog sprong, maakte ik plots deel uit van het decor. Ik was kennelijk te dicht bij de nadarhekkens aan het rijden en uitwijken naar links bleek dan ook niet zo'n goed idee te zijn. Vloekend trok ik mezelf uit de pedalen. Eerst dacht ik nog terug naar beneden te bollen en, zoals Kris op de Koppenberg, een nieuwe poging te ondernemen, maar het besef dat de bus aan het wachten was, zette me aan het wandelen. Enigszins ontgoocheld kwam ik dan boven aan. Maar de ontgoocheling was snel voorbij als ik me realiseerde dat we al meer dan 225km in de benen hadden. Ik zal deze vermaledijde helling wel eens een andere keer klein krijgen.

Het laatste obstakel was dus genomen, nu nog 17km naar de finish in Oudenaarde. En voor ons lag, in vergelijking met het voorgaande, een paradijselijke weg naar de hemel. Breed, effen en vlak. Als dank voor de morele en fysieke steun van mijn twee kompanen wist ik nog de kracht bijeen te vinden om zelf de kop te trekken. Dan konden zij ook wat 'recupereren'. Pleister op een houten been misschien, maar ze schenen het wel te appreciëren. Uiteindelijk heb ik de allerlaatste kilometers weer in hun wiel gehangen. Eénmaal de finish in het zicht zijn we wel zij aan zij de eindmeet over gereden, aan toch nog meer dan 30km/u en met een warm gevoel van wederzijds respect en dankbaarheid. We hadden het gehaald na 245km trekken, duwen, zweten, zwoegen en werken maar met een onbeschrijfelijke euforie achteraf. Mirco en Kris waren nog ruim op tijd voor hun bus. Ikzelf ben m'n medaille gaan halen. Een douche spoelde het meeste van de vermoeidheid weg. En zo kon ik dan, 'in burger', mijn vrouwtje gaan opzoeken die aan het station geduldig op mij wachtte. Eerst dreigde dat nog mis te gaan, maar dat is een ander verhaal dat hier niets ter zake doet...

Voor herhaling vatbaar? Ja, maar zeker niet voor direct. Voorlopig kan ik geen kasseien meer zien...