YES! I'm an IronMan

Dat ik dit nog mag meemaken!! Het voltooien van een volledige triatlon. Sinds ik vijf jaar geleden lid werd van BrTC, groeiden samen met de ambitie ook de mogelijkheden. Het kon niet anders dan resulteren in een deelname aan een full distance wedstrijd.  De eerste stap naar zo'n deelname is natuurlijk ingeschreven geraken. De aanstekelijke gedrevenheid en de koppeling aan een sponsoractie deden de rest. Ik raakte in de nacht van 1 op 2 juli 2013 ingeschreven voor de IronMan van Klagenfurt. En dan was het zoeken naar een coach die ik vond in de persoon van Steven Schenkel, IronCoach, die voorheen ook al Mirco VD, mede clublid, over de finishstreep van de Challenge van Almere kreeg.
In augustus 2013 startte geleidelijk aan de opbouw voor deze uitdaging. Met twee belangrijke afspraken namelijk de marathon van Tokyo op 23 februari 2014 en de IronMan 70.3 van Mallorca op 10 mei 2014. Beide afspraken konden niet geheel aan de verwachtingen voldoen. Tijdens de Marathon van Tokyo leerde ik hoe kwetsbaar dat mijn kuiten waren en tijdens de triatlon van Mallorca besefte ik hoe belangrijk het was om voldoende energie op te nemen tijdens de wedstrijd zelf.

IronMan Klagenfurt    lichtblauw: zwemproef / donkerblauw: fietsproef / rood: loopproef

Sinds Mallorca heb ik echter geen last meer gehad aan de kuiten. De voeding was nog een kwestie van een doordacht schema en discipline tijdens de trainingen én de wedstrijd.  Het enige waar ik nog mijn twijfels bij had was het heuvelachtige karakter van het fietsparcours van de IronMan van Klagenfurt. 180km fietsen vormde geen bezwaar meer, maar over dit parcours zou dat wel eens kunnen tegenvallen. De als maar langer wordende trainingen leerden me dat het evenwicht was gevonden. Ofschoon ik ook voldoende op weerstand trainde realiseerde ik me dat het fietsparcours in Klagenfurt me toch de nodige reserves zou kosten. Uit al deze ervaringen ontstond het volgende bescheiden plan:

• Zwemmen 3,8km : 1,5 uur, de privé zwemlessen eind 2013 moesten dit mogelijk maken
• Fietsen 180km: 6,5 uur, het heuvelachtige parcours van Klagenfurt dwong mij tot nederigheid, 28km/u leek mij haalbaar.
• Lopen 42,2km: 5 uur, de kracht in de benen die ik in het heuvelige fietsparcours zou verspelen zou mijn gemiddelde snelheid van 10,5km/u naar 8,5 km/u terugbrengen.
• Voor de wissels zou ik rustig mijn tijd nemen. Ik wilde in de meest comfortabele uitrusting de onderdelen aanvatten.

Niet minder dan 13 uur zou me dus deze wedstrijd bezig houden. In vergelijking met vorige lange inspanningen was dit meer dan een verdubbeling!!
Nochtans heb ik er nooit aan getwijfeld dat ik het niet zou halen. Het zou lang duren, maar dat was het me waard.
Na een eerste week taperen trok ik op een dinsdag alleen naar Klagenfurt. Alleen is veel gezegd, Kilian H. vervoegde me in laatste instantie alsnog. Hij was er in geslaagd om een perskaart te bemachtigen voor de wedstrijd. Met een tussenstop in Munchen onderstreepten we het rustig-aan-karakter en vervoegden we Luk T. Samen met Kilian werkten we er nog een interval looptraining af.  De dag erop vonden we ons onderkomen ten huize Ramusch in Schiefling an der Wörthersee, een kleine 20km van Klagenfurt verwijderd. Dichterbij en betaalbaar vond ik destijds niet. Een gerieflijke gelijkvloers met twee slaapkamers, badkamertje en keuken stond ons ter beschikking. Een grote tuin was het toemaatje.
Ondertussen waren de 4 andere BrTC-clubgenoten aangekomen. Zelfs Anneke F wist ons te vervoegen. Zij moest begin 2014 om gezondheidsredenen de deelname aan deze wedstrijd afzeggen, maar het weerhield haar niet om als supporter af te zakken!!
's Woensdags spraken we met enkele BrTC-ers af om samen een deel van het fietsparcours te verkennen. Nadat Luk T en ikzelf, Kris VE en Vanessa C vervoegden in Schiefling dorp, slaagden we er al in om direct een stuk verkeerd te rijden. De verkenning was dus noodgedwongen met enkele kilometers verlengd. De kennismaking met de Rupertiberg bleef echter niet uit en de beklimming ervan bevestigde de haalbaarheid van mijn plan.
Op donderdag konden we dankbaar gebruik maken van het 'privéstrandje' van de familie Ramusch om nog een laatste maal het open water zwemmen uit te proberen. Achteraf bleek dat het strandje enkel bedoeld was voor de familie en haar gasten. De BrTC-aanhang was er dus wat te veel aan. Met de nodige verontschuldigen kwam ik er gelukkig nog goed van af!
Het bezoek aan de grootste triatlon open lucht expo alsook de pastaparty op vrijdagavond mogen best als geslaagd genoemd worden! Er bleef nog net genoeg tijd over om de fiets eens een grondige poetsbeurt te geven, daarbij dankbaar geholpen door onze Kilian!
Op zaterdag werkte ik nog een korte looptraining af terwijl Kilian mijn echtgenote Geert afhaalde aan de vlieghaven van het nabijgelegen Ljubljana in Slovenië. In de namiddag bestond de fietstraining er in om al fietsend naar Klagenfurt af te zakken en de fiets in te checken samen met de 'transitiezakken'.
Daarna nog een kort bezoek aan de expo samen met Geert. De avond zou kort zijn. Ik ging vroeg het bed opzoeken.

D-day
Zondag 4:30u. De wekker had ik niet nodig. Ik had eigenlijk goed geslapen. De zenuwen waren behoorlijk onder controle. De adrenaline begon echter nu wel op te borrelen. Na een ontbijt van pannenkoeken en honing op wit brood bracht Geert me tot aan de wisselzone. Ik had nog allerlei zaken die in de twee transitiezakken moesten gestoken worden, met name de voeding. Ook de fiets moest nog aangevuld worden met 4 bidons energiedrank.
Dan trok ik met de witte zak naar de zwemstart in het 'Strandbad' van Klagenfurt, nabij het Europapark waar zich ook de expo situeerde. Echt wel een geslaagde setting voor een IronMan start. Geert had me ondertussen vervoegd zodat ik de witte 'streetware'-zak aan haar kon afgeven nadat ik me in zwem-outfit, zijnde wetsuit, zwembril en badmuts, had gezet.
We maakten nog de start van de eerste wave om 6:45u mee en dan was het onvermijdelijke nabij, om 7:00u was het mijn beurt. Ik kon echter nog altijd de zenuwen mooi de baas blijven.

Zwemproef
Om 7:00u precies ging het startschot van onze wave af. De eerste 20 meter was het nog waden door het ondiepe water, maar dan moesten we toch de horizontale positie opzoeken en het zwemmen aanvangen. De meesten liet ik mooi begaan in de veronderstelling dat ik dan wat in rustiger gezelschap zou starten. Dat was echter maar van korte duur, want direct besefte ik dat ik blijkbaar toch wat sneller zwom dan de gemiddelde deelnemer. Al gauw was ik dan toch slachtoffer van het wasmachine effect van zo'n triatlonstart. Niet te geloven, het ging blijkbaar op leven en dood. En het zou later niet veel beter worden. Integendeel. Nochtans kon ik toch vrij snel mijn ritme vinden. Ik keek wel raar op om toch nog schoolslagzwemmers te ontwaren. Nog vreemder was echter die rugslagzwemmer?! En hij ging nog behoorlijk vooruit (of moet je zeggen achteruit?) We zwommen een kilometer het meer in, daarna 600m loodrecht om dan een kilometer terug te keren naar Klagenfurt. In dat gedeelte hield ik mij wat afzijdig om van het geweld verlost te zijn. Ik ontwaarde twee wimpels die mij de ingang van het kanaal schenen aan te wijzen. Maar schijn bedriegt, de zwemmende menigte was daar toch wat te ver van verwijderd, zodat ik besefte dat het wat verderop was dat we de 1,2 kilometer in het kanaal moesten aanvatten. Het water was er absoluut niet diep, je kon met je handen de grond raken. Maar erger, er was niet veel plaats voor zoveel zwemmers. Vanaf dan werd ik voortdurend onvrijwillig geschopt en geslagen alsof het een lieve lust was. Maar gaande weg bleek het niet meer om onvrijwillige slagen te gaan. Sommige zwemmers werden zowaar agressief en begonnen bewust klappen uit te delen. Regelmatig moest ik mijn zwembril terug op zijn plaats brengen. Het was me daar even een heksenketel. De laatste 100 meter bestond uit een bocht naar rechts waar we nabij het Europahotel uit het water moesten. Ik heb me daar aan de buitenkant van de bocht gehouden zodat ik weer normaal kon zwemmen. Pas in de laatste 20m moest ik me weer in het strijdgewoel gooien.
Tot mijn grote verbazing zwom ik over die 3,8km iets minder dan 1u en 22 minuten. Ik kwam dan ook terecht in de grote massa. Gelukkig werden we geholpen bij het verlaten van het water. Geert en de andere supporters stonden ons daar al op te wachten en dat was een mooie tweede verrassing. De zwemproef zat er op en ik voelde me helemaal niet vermoeid. De privélessen hadden hun effect niet gemist. Ik zwom zeker geen recordtijd, maar ik voelde me fris en monter, en dat was het voornaamste. En dit maal zelfs geen duizeligheid. Ik kon gelijk het lopen inzetten naar de wisselzone.

Wissel zwemmen-fietsen
Bewust heb ik mijn tijd genomen. Ik zou de 180km fietsproef niet in mijn trisuitje uitrijden, maar in een deftige fietsuitrusting: broek, shirt en handschoenen.  Broek omwille van het betere zeemvel, shirt om mijn schouders te sparen van de zon en handschoenen om de trillingen in het sturen gemakkelijker op te vangen. Een banaan werd tijdens dit alles stilaan verorberd. Ik wilde echt niets meer aan het toeval overlaten en de energietoevoer optimaal houden. Daarna moest ik even naar het toilet wat voor mij ook een goed teken was naar vochthuishouding toe. Het was nog wel een eindje met de fiets lopen tot aan de uitgang van de wisselzone. En vanaf dan begon eigenlijk echt de triatlon.

Fietsproef
De aanbevelingen van mijn coach eendachtig zou ik mijn hartslag strikt in het oog houden. De 140 bpm mocht niet overschreden worden tenzij bergop. Naar het einde toe was 145 bpm ook nog toegelaten. En daar heb ik me ook mooi aan gehouden. Alleen waren de talrijke beklimmingen een aanslag op de hartslag. Gelukkig kon ik deze nog altijd onder de overslagpols van 155 bpm houden. Behalve dan op de Rupertiberg. Deze was nu net wat te lang.
Tijdens de parcoursverkenning was me dat al duidelijk. Op souplesse naar boven rijden zou me hier niet lukken. Het weer begon ook te keren, we kregen een tweetal sappige regenbuitjes over ons heen. Stilaan kwam de wind ook opzetten. Het einde van de eerste ronde was echt wel stompen geblazen. Nochtans was het sinds de Rupertiberg bijna alleen maar afdalen.
En daar stonden onze supporters ons weer op te wachten. Ik was toen net toe aan een bidonwissel en kon een lege bidon afgeven.  Dat maakte het wisselen van de bidons achteraan mijn zadel wat gemakkelijker.
De aanvang van de tweede ronde kende wat meer weerstand door de opstekende wind. Maar de fut was er gelukkig nog niet uit. 1 bidon energiedrank per 45km en 1 energiereep om het uur gaven mooi rekenkundig de nodige 60gr koolhydraten per uur. De lus voorbij Velden was ondertussen gekend terrein met één lastige beklimming naar de Faaker See toe. Het parcours voer een tweede maal voorbij Haus Ramusch waar de eigenaars mij opnieuw warm aanmoedigden in een stuk dat langzaam bergop ging. Het viel mij op dat ik bij al die beklimmingen aardig wat deelnemers voorbij stak om dan later vast te stellen dat deze mij in de afdalingen weer voorbij staken.
Maar de tweede beklimming van de Rupertiberg bracht daar kennelijk verandering in. Sindsdien zag ik de voorbij gestoken atleten niet meer terug. Tenzij misschien onbewust tijdens de loopproef.
De wind was gelukkig weer wat gaan liggen. Na de Rupertiberg kon ik de hartslag opvoeren naar 145bpm zoals gepland. Ik haalde vlot snelheden van meer dan 40km/u. Ik had er echt wel plezier in! Met een gemiddelde snelheid van bijna 29km/u was ik best tevreden.

Wissel fietsen-lopen
En zo kwam ik dan strijdlustig aan de wisselzone aan. Toch beduidend minder dan 6,5u gefietst. Even had ik het moeilijk om uit de schoenen te geraken, maar uiteindelijk lukte het dan toch. Wederom nam ik mijn tijd om mij om te kleden. De fietsuitrusting moest omgeruild worden voor de BrTC-trisuit. Een banaan moest er ook aan geloven. Een eerste gel ging er ook vlot in.  Een bezoek aan het toilet gaf weer aan dat ik voldoende gedronken had.

Loopproef
Wederom tot mijn verbazing haalde ik onbewust vlot meer dan 11km/u. Ik hield me daarom in wetende dat ik dit toch niet zou volhouden. Tijdens het fietsen moesten drank en repen de energie leveren, tijdens het lopen vertrouwde ik toch eerder de gels, ik liep er toch al menig marathon mee. Het zoutverlies door zweet wilde ik ditmaal compenseren door twee gels met toegevoegd zout. Ik had ze al eerder uitgeprobeerd, het was de eerste keer dat ik ze in een wedstrijd gebruikte.
Na een tweetal kilometer hoorde ik onze supporters me weer aanmoedigen. Het ging me nog altijd goed af. Geen energiedip deze keer. Ik vertelde Geert dat het me beter afging dan in Mallorca.
Helaas, na 4 kilometer beseften mijn benen dat ze blijkbaar vreselijk vermoeid waren. Ik had kunnen doorlopen, maar opnieuw de raad van mijn coach eendachtig verkoos ik het genieten boven het 'afzien' en zette het wandelen in. De marathon zou dus wel eens lang kunnen duren. Na elke bevoorrading kon ik echter het lopen weer aanvatten en vreemd genoeg was dit altijd aan iets meer dan 10km/u. Trager lukte me niet. Die snelheid was me kennelijk eigen.  Het parcours voer ons langs het meer heen en terug naar en van Krumpendorf. De loopsessies werden als maar langer. Het wandelen kon ik in tijd beperken. Terug in het Europapark liepen we via een autovrij pad langsheen het kanaal, door een historische poort naar het oude centrum van Klagenfurt. Daar liep je zowaar door de talrijke terrasjes en fungeerde het monument van de 'Lintworm van Klagenfurt' als keerpunt terug naar het Europapark. De halve marathon zat er op, ik deed er iets meer dan 2u35m over. Niet echt om fier op te zijn, maar alles zat nog op zijn plaats en ik had zelfs medelijden met diegene die nog trager waren dan ikzelf. En zo kon de tweede ronde aangevat worden. Vanaf nu kende ik het parcours en maakte ik met mezelf afspraken tot waar ik op zijn minst moest lopen om terug te mogen wandelen.
En dat lukte aardig. Om toch een min of meer goeie indruk te geven liep ik telkens onze trouwe supporters voorbij. Geert liep daarbij zelfs een eindje mee, hetgeen hartverwarmend was. Richting oude binnenstad, kon ik weer langere loopsessies afspreken en wist ik waar het mogelijk was om een bevoorrading eens over te slagen. Ondertussen was het WK-voetbal te zien op een gigantisch scherm aan het monument van de 'Lintworm'. Lang heb ik daar niet naar gekeken omdat voetbal mij sowieso al weinig interesseert en ik nog wel wat andere dingen te doen had. Maar ik had weer mooi het laatste keerpunt genomen en nu was het de laatste rechte lijn naar de finish. Nog slechts 5km, zou ik die volledig kunnen lopen? Nee dus, een korte maar venijnig steile helling naar de kanaaldijk verplichte mij om weer even te wandelen. Maar ik nam me voor om de laatste 3 kilometer volledig te lopen en voelde dat de adrenaline de vermoeidheid uit mijn benen zoog. Ik kreeg zowaar vleugels en maakte er een heuse versnelling van. Meer en meer kreeg ik er plezier in, ik schoot de ene na de andere voorbij en werd daarbij flink aangemoedigd door wildvreemde supporters die waarschijnlijk even verbaasd waren als ikzelf dat het zo vlot ging. En dan kwam ik aan de plaats waar ik het gekende parcours mocht verlaten. Nog 200m tot aan de finish, ik haalde alles uit de kast en zette nog een versnelling hoger in.
En dan de laatste bocht tot op het tapijt. Met een brede glimlach en gebalde vuisten raasde ik over dit tapijt. Nog een hi-five met de sympathieke omroeper en dan met triomferende armen in de lucht de finish over. "YOU ARRRRRRRRE AN IRONMAN". Yes, I did it. Hier had ik het allemaal voor gedaan. Schoot daar nu een traan in mijn ooghoek?
Totale tijd: 13u05m23s. Redelijk lang, maar wil je onderweg genieten dan moet je er wel je tijd voor nemen. Ik had de marathon gelopen in 5u03s. De langste tijd ooit, maar toch redelijk comfortabel. Mijn gemiddelde hartslag bedroeg slechts 134bpm en enkel naar het einde toe schoot deze even naar het omslagpunt toe. En zowaar met een negatieve split! Wat wil een mens nog meer!

Kennelijk was ik nogal snel bekomen van deze langste inspanning ooit. Ik deed me tegoed aan wat cola en alcoholvrij bier en kon het niet nalaten mezelf te laten fotograferen door de organisatie, maar ook door onze reporter ter plaatse Kilian H. Hij was trouwens de enige die er in slaagde mijn aankomst te fotograferen met mijn naam boven de finishboog vermeld. Lange tijd stond de naam van mijn voorganger vermeld. Zonde van dit schoonheidsfoutje. Geert heeft mijn aankomst kunnen filmen en dat filmpje is ondertussen zo veel keer afgespeeld dat ik het nu bijna van buiten ken. Fantastisch aandenken dus.
Geert mocht de aankomst zone niet betreden maar een kus doorheen het hekken konden ze ons niet afnemen.
Wat verder op in de 'IronDome'-tent kon je genieten van een buffet aan pizza's, broodjes, dranken allerhande, enz. Maar ik had blijkbaar voldoende voeding opgenomen tijdens de wedstrijd zodat enkel nog wat drank er in kon. Na het afhalen van de finisher-T-shirt ben ik me gaan douchen en liet ik mijn vermoeide benen eens goed masseren. Na zo'n dik half uur verliet ik de athlete only IronDome en zocht Geert weer op. Het was al aardig donker geworden en de regen had dan toch de weg naar Klagenfurt gevonden.
We wandelden dan terug naar de wisselzone waar ik mijn fiets en wisselzakken nog moest afhalen. We dienden echter regelmatig uit te wijken voor nog aankomende deelnemers. Die waren er iets minder gelukkig aan toe. Donker en nat.
Tijdens mijn verblijf in de wisselzone zou Geert de auto halen en deze voorrijden. En de regen bleef maar in hevigheid toenemen. Het lukte vrij snel en aardig om de fiets in de auto te leggen en zo konden we dan in de gietende regen terug naar Haus Ramusch rijden. Daar heb ik nog wat zoute chips gegeten en een glaasje wijn gedronken om dan moe maar voldaan (wat een cliché) het bed op te zoeken. Ik moest verdorie snel zijn of mijn ander been lag er niet meer bij!

The day after
Het was even uitkijken naar mijn conditie the day after. En deze was eigenlijk best comfortabel. Geen stramme spieren. Een zeurende pijn aan de zijkant van mijn linkervoet was het enige dat ik op dat moment kon vaststellen. Blijkbaar had ik mijn fietsschoen toch wat te strak aangespannen. Wat later werd ik ook wat pijn aan mijn zitvlak gewaar.
Een zweertje was het resultaat van uren lang op het zadel te zitten. Maar daar is het dan bij gebleven. We konden dus zonder verdere ongemakken alles in de auto inpakken om ons verblijf in Karinthië verder te zetten in een wat luxueuzer onderkomen in het nabije Velden. Zwembad, wellness en massage waren nu de ingrediënten van een welgekomen recuperatie en tijd voor elkaar. Ook twee dagen later geen last van een spierkater. Enkele wandelingen in de stad Velden waren dus perfect mogelijk. Trouwens, Velden is echt wel een mondain oord. Met zijn casino trekt het blijkbaar veel rijke Oostenrijkers aan die graag met hun peperdure luxe wagens elkaar trachten af te troeven. Ik zag nog nooit zoveel Ferrari's, Porches, Masaratti's, Lamborghini's e.d. bij elkaar!

Mijn tijden:
Swim: 1u21m22s
Transition 1: 13m20s
Bike: 6u16m56s
Transition 2: 10m32s
Run: 5u03m13s
Overall: 13u05m23s
Rank agegroup M50-55: 172
Overall rank: 2000

Nabeschouwingen.
De klassieke vragen moeten dan toch beantwoord worden:
Was het dit waard?
Zou ik het opnieuw doen?
Een deelname aan zo'n wedstrijd is een louter individuele beslissing en voor wie geen uitstaans heeft met dit milieu zeer moeilijk om te begrijpen. Wie betaalt er nu meer dan 400 € om zich dik 13 uur uit te sloven? Voor die 400 € kan je nu toch wel veel aangenamere en veel minder vermoeiende activiteiten ondernemen. En in zekere zin hebben 'ze' gelijk. Maar de kracht en voldoening die uitgaat van een doel te stellen buiten de comfortzone en deze te kunnen realiseren is m.i. onbetaalbaar in vergelijking met het gemak waarmee je die 'aangenamere en veel minder vermoeiende activiteiten' kan realiseren. En vermits een inspanning zoals een marathon of een triatlon een louter individuele aangelegenheid is, kan je het ook volledig naar je hand stellen en ben je niet afhankelijk van andere mensen om je doel te bereiken, hetgeen in de zakenwereld bv. wel wat anders is! 6 jaar geleden stelde ik mij als doel om een marathon te lopen. Nadat ik er enkele gelopen heb, en me daar comfortabel bij voelde, drong de noodzaak zich op om een nieuw doel te stellen en dat werd dan deze IronMan. Vermits het mijn eerste is kunnen we naadloos aansluiten op het antwoord van de tweede vraag en deze affirmatief beantwoorden. Ja, ik wil het nog eens doen. Nu dat ik de pijnpunten ken kan ik me daar meer op focussen en moet het mogelijk zijn om het laatste onderdeel, de marathon, helemaal uit te lopen, zonder te wandelen. Maar dat zal niet voor direct zijn. Ik moet het wat tijd en ruimte geven. Ondertussen wil ik mijn besttijd op de marathon scherper stellen zodat dit onderdeel als het ware een routine zou kunnen worden. Vraag is nu welke de volgende triatlon zou worden. Ik overweeg ernstig om er ene uit te kiezen met een wat vlakkere fietsproef. Kalmar (Zweden) of Kopenhagen (Denemarken) bv.

Dank
Een dergelijke 'krachttoer' is dan misschien een individuele bedoeling, je laat er andere mensen niet onberoerd bij.
Met name mijn vrouw Geert heb ik dikwijls alleen moeten laten tijdens mijn talrijke trainingen en met name tijdens de weekends. Zij was er pas gerust in als ik na uren fiets rijden terug thuis was. Maar zelfs als ik dan thuis was, kon ze niet altijd op me rekenen. De vermoeidheid moest dikwijls weggewerkt worden met een middagdutje of 's avonds merkelijk vroeger naar bed. Bovendien had ik in de week nog een normale dagtaak af te werken en de naderende verlofperiode maakte het behoorlijk hectisch om gemaakte afspraken nog na te kunnen houden. Zo werkte ik de dag voor mijn vertrek naar Klagenfurt nog aan een dossier tot 4u30 's nachts om dan de volgende ochtend om 8u een werfvergadering te leiden en het dossier tijdens onze heenreis onder weg af te geven aan een (laat ons hopen) tevreden klant. Niet voor herhaling vatbaar.
Ook tijdens de wedstrijd wist Geert me regelmatig de nodige morele steun te geven. Even meelopen hoorde daar kennelijk ook bij. Meer dan 13 uur heeft ze daar staan wachten om af en toe, gedurende enkele minuten, de ziel uit haar lijf te roepen. Chapeau, het leven van een supporter is niet te onderschatten! Zonder hen geen ankerpunten, geen houvast en geen extra drive?
Dat ze me nu, na de wedstrijd, meer opeist dan anders, is niet meer dan normaal en ik gun het haar van harte. Tussen ons gezegd en gezwegen, ze krijgt er wel een fitte en levenslustige man voor in de plaats...
Mijn kinderen zijn ondertussen volwassen en studeren beiden in Leuven. Tijdens de week zien ze me toch niet, in het WE zitten ze achter hun boeken als ze dan al over huis komen. Zij hebben dus merkelijk wat minder aandacht nodig. Maar deze mocht echter niet tot nul herleid worden.
Dank ook aan mijn IronCoach Steven Schenkel. Hij stelde het trainingsschema op gebaseerd op mijn trainingresultaten van de weken ervoor en stuurde deze desnoods wat bij naargelang ik af moest rekenen met bv. een blessure. Zo kon ik de periode na de marathon van Tokyo niet meer lopen hetgeen ik dan mocht bekopen door urenlang door te brengen op de crosstrainer.
BrTC die mij in alles steunde en in het bijzonder mijn 4 clubgenoten die deze wedstrijd ook tot een goed einde brachten. Allemaal trouwens beter dan hun verwachtingen. Samen met hen koppelden we dit avontuur aan een goed doel en dat bevorderde niet alleen de motivatie, maar ook de samenhorigheid.
Alle sponsors. Jullie beseffen niet wat een extra motivatie het geeft om te weten dat uw financieel schouderklopje effectief helpt om ons over de streep te krijgen.
En tenslotte ook dank aan het weer. De hevige regen bleef (althans voor mij toch) uit. En op het moment dat het wat te heet dreigde te worden werden we even verfrist door een sappig regenbuitje. Het bleef vervolgens bewolkt om dan tijdens de marathon toch weer wat op te klaren. Ik had toen zonnecrème mee op zak, zodat ik me alsnog kon insmeren. Maar dat was eigenlijk niet nodig geweest. Ik was voor de hevige regen (en het donker) aangekomen en vooraleer ik kon afkoelen was ik al gedoucht en omgekleed. In andere weersomstandigheden hadden mijn resultaten er ongetwijfeld minder gunstig uitgezien?

Ondertussen ben ik toch maar mooi een IronMan...

IronMan Tegen Kanker

Nog twaalf dagen te gaan...

De zwaarste trainingen zijn achter de rug. Nu kan het taperen beginnen. We blijven blessure vrij, hopelijk wil het weer ook gunstig evolueren. Zoals bv afgelopen WE. Daar teken ik wel voor!

Op www.IronManTegenKanker.be staat de teller al op 11.000 €. Nu al kunnen we van een succesvolle sponsoractie spreken. En het kan echter nog altijd meer worden. Mijn kaart is dan misschien wel vol, die van de andere clubleden echter nog niet (helemaal).

Mocht je nog getwijfeld hebben, ga er dan nu voor...

Mallorca

De IronMan 70.3 Mallorca vond plaats op 10 mei j.l.. Het trainingsvolume is sindsdien aardig toegenomen wat je van mijn werk ook wel mag zeggen. Weinig tijd voor andere zaken dus... Ook nu heb ik het aardig druk, maar het moet me toch van het hart. Deze halve triatlon vond plaats in een licht exotische omgeving en alleen het weer en het eiland zouden je al naar daar voeren. Ik had er wel naar uitgekeken, maar de triatlon zelf zat eigenlijk vol van de beginnersfouten. Hetgeen leidde tot een jammerlijk leeglopen van de brandstoftanken. Maar daar was deze triatlon dan ook voor ingepland, om het effect van zulke fouten nu te ervaren en niet straks in Klagenfurt.

Het begon allemaal op het strand van Port d'Alcúdia. 7u in de ochtend. Het was al even licht, maar de zon was nog niet te zien. Frisjes!

(wordt vervolgd)

2014

Met de snelheid van het licht is 2013 weer voorbij geflitst. En ook ditmaal was het afgelopen jaar weer eens goed gevuld, zowel op sportief, relationeel en professioneel vlak. 25 jaar getrouwd zijn is tegenwoordig bijna een uitzondering. De overgang naar 2014 heb ik ditmaal wel mooi verteerd. Ofschoon ik nog moest bekomen van de super hectische weken net voor Kerst. De Kerstvakantie heeft me opnieuw op adem kunnen brengen. En het heeft geholpen want ik had er weer een dansmarathon opzitten tijdens de jaarwende. Ik danste letterlijk en figuurlijk voor twee, mijn vrouwtje zit namelijk met haar voet in de plaaster.

Als ik de rest van 2014 ook nog zo swingend kan afhandelen, dan ziet er dat veelbelovend uit... 

Maar laat ons van de gelegenheid gebruik maken om toch eens terug te blikken.

2013 liet ook weer tonen dat ik geen superman ben. Een protrusie-blessure in de rug verhinderde dat ik de Marathon van Antwerpen kon lopen en een hevige kramp in de kuitspier maakte abrupt een einde aan mijn deelname aan de 4-daagse X-trails in de Ardennen.

Afgezien daarvan liep ik toch weer wat meer kilometers dan het jaar ervoor. Ik kon mijn besttijd op de marathon (Reims, de enige dit jaar) verbeteren met enkele seconden: 3u42'40".

Dit jaar kon ik  mijn besttijd op de halve marathon (in Brasschaat) merkelijk verbeteren: 1u43'27".

Het zijn echter de fietskilometers die in aantal fors zijn toegenomen. Het fietsaandeel in de 111 (eigenlijk 110, want de zwemproef kwam te vervallen) van La Roche zit daar zeker voor iets tussen. En samen met Unizo heb ik mooie en lange fietstochten kunnen maken als voorbereiding op mijn eerste beklimming van de Mont Ventoux. Eén beklimming (vanuit Bédoin) was toen niet genoeg. Samen met Wim M. beklommen we hem nog eens vanuit Malaucene. Heerlijk hoogtepunt, letterlijk en figuurlijk!

De zwemkilometers zijn wat minder. Maar kwalitatief wat beter. Ik volgde opnieuw zwemlessen (ditmaal privé) en voel me nu technisch beter geschoold. Met dank aan Leo Van den Bril.

2014 is voor haar eerste 6 maanden al goed gevuld. Nog minder dan 2 maanden voor de marathon van Tokyo op 23 februari. Daarna de halve triatlon van Mallorca op 10 mei en dit alles als voorbereiding op mijn grootste uitdaging nl. de IronMan van Klagenfurt (Oostenrijk) op 29 juni. 3,8km zwemmen, 180km fietsen en 42,2km lopen. Toch wel even wennen...

Maar ik sta daar gelukkig niet alleen voor. Steven Schenkel weet me mooi op schema te houden en met 6 andere BrTC-leden racen we voor het goede doel Kom Op Tegen Kanker.

Sinds 1 januari is ook het sponsorgedeelte van de website IronMan Tegen Kanker on line. Mag ik jullie bij deze nog eens warm maken om ons te sponsoren per kilometer. Je kan op de website zelfs kiezen welke kilometer.

De tot nu ongewoon warme winter maakt het lopen en zelfs het fietsen best aangenaam en dat geeft wel weer wat vertrouwen in mijn prestatie op de marathon van Tokyo !

De tweede helft van dit jaar staat nog grotendeels open voor suggesties. Een beetje afhankelijk van hoe ik de IronMan verteer, zoek ik op 15 september de IFF-marathon te lopen. De Zwintriatlon op 3 september lijkt me dan ook nog net haalbaar...

Ik wil echter afsluiten met iedereen een vrolijk, kleurrijk en hartverwarmend nieuw jaar toe te wensen!!

Iron-coach

Deze week, na 2 weken van rust, is het trainingsschema van m'n nieuwe Iron-coach Steven Schenkel gestart. Wel wennen, want hij 'verplicht' me opnieuw op (zeer) lage hartslag te trainen. Traag dus. Iets wat ik helemaal niet meer gewend ben. Maar ik heb er alle vertrouwen in. Volgens Steven zou ik op termijn 12km/u (5min/km) moeten kunnen lopen aan 10 hartslagen per minuut minder dan op vandaag. Dit zou me moeten sparen op de lange afstanden en dus zeker op de volledige triatlon. 

Dat traag lopen zal 'zeer' doen, maar ik heb het er voor over...

IronMan tegen kanker

De website is online!

Bezoek hem zeker nog eens begin 2014.



http://www.ironmantegenkanker.be

Zwintriatlon 2013

Op woensdag 4 september was het weer een hoogdag in Knokke en Sluis. Ik mocht daar weer deel van uit maken. Het weer was ronduit schitterend en de sfeer zat er weer goed in.
Zwemmen ging naar mijn mening vrij vlot, maar blijkbaar deed ik er ongewoon lang over. Meer dan 24 minuten voor een afstand van 1km! Daar is dus nog behoorlijk wat werk aan. Het viel me wel op dat ik ditmaal niet duizelde in de wissel. Ik nam de tijd om me goed in te smeren, want de zon was behoorlijk aan het branden.
Fietsen daarentegen ging me beter af. Ik stak Paul VE voorbij, die af te rekenen had met een lekke band. De wind was minder krachtig dan gewoonlijk en kwam uit een gunstigere richting zodat we toch wat meer wind mee hadden dan tegen. Ik maakte echter de fout om te zwaar te gaan trappen, wat wel de snelheid ten goede kwam, maar zeker niet de vermoeidheid in de benen. Want na 45km en 1u26' zwoegen stonden er nog 10km lopen op het menu. Ik haalde bij het fietsen toch mooi een gemiddelde van 31km/u. In de wissel trok ik weer een minuutje uit om me goed in te smeren. Verbranden door de zon was me deze wedstrijd niet waard.
Van zodra het de dijk oplopen was, voelde ik het al, dit ging een zware loopproef worden. De benen voelde helemaal niet lekker aan. En zo geschiedde, Paul VE kon me al lopende weer inhalen. Vertragen ging niet tenzij ik zou wandelen. Heel mijn systeem riep om te stoppen, maar ik hield dapper vol wetende dat de finish de bevrijding zou betekenen en ik de pijn weer snel zou relativeren. En ja, na bijna dik een uur lopen was ik weer een overwinning op mezelf rijker. 2u56'! 4 minuten trager dan vorig jaar. De tijd die ik met het fietsen had gewonnen moest ik dubbel en dik teruggeven bij het lopen. Of zat de vermoeidheid van de Kapittelloop nog in m'n benen?

Maar niet getreurd, ik kon weer genieten van een rijkelijk buffet en een heerlijk zonnetje. Hier aan de kust was het echt genieten terwijl ze in het binnenland aan het wegsmelten waren.

Volgend jaar nog eens, maar dan toch maar oppassen op de fiets...

The Magnificent Seven

Dinsdagavond 20 augustus om 20:20u. Net nog licht genoeg voor een fotoshoot van de zeven BrTC clubleden die volgend jaar op 29 juni aan de IronMan van Klagenfurt zullen deelnemen. Eén van deze foto's zal gebruikt worden voor de aanvraag van een registratienummer bij Kom Op Tegen Kanker. Ondertussen neemt de website 'IronMan tegen Kanker' zijn definitieve vorm aan. Kijk binnenkort maar eens op IronManTegenKanker.be. Vermits het registratienummer pas actief is vanaf begin 2014 is de 'sponsormodule' nog niet op punt gesteld. We lopen met enkele ideeën rond, maar concreet moet het pas tegen 2014 zijn.
We waren allen best opgewonden en begrepen meteen dat er met deze sponsoractie geen weg terug is en dat we onze sponsors niet mogen teleurstellen.

En dan nu de foto's:

Met onze namen op de rug

Eerste full distance triatlon

't Is al even geweten, maar nu kan ik het wel kwijt. Ik heb me ingeschreven voor de IronMan Austria in Klagenfurt op 29 juni 2014. Nog wel even te gaan, maar uit ervaring weet ik dat het er snel zal zijn. Ik heb me laten overhalen om met 6 andere BrTC-leden naar daar af te zakken op voorwaarde dat er een sponsoractie aan zou vastzitten. Een 'oudere' deelnemer zou hierin niet misstaan. Vermits ik wel iets met (eigenlijk tegen) kanker heb, zal ikzelf de kar daarin trekken. Een aanvraag is bij 'Kom op tegen Kanker' ingediend en deze reageerden natuurlijk zeer enthousiast. Kris VE, eveneens enthousiast clublid, zal daarvoor een website bouwen. Het was even moeilijk om een moment te vinden waarbij de zeven deelnemers tegelijk kunnen afspreken voor een groepsfoto, maar dat moment is gevonden en de foto komt er aan. Stilaan neemt één en ander concrete vormen aan en u zal daar ongetwijfeld nog van horen.

Naast dit 'goede doel' moet de prestatie nog geleverd worden en dat kan alleen maar door voldoende te trainen. En daar begint dan natuurlijk het broze evenwicht tussen training, familieleven en de job. Hopelijk krijg ik dat allemaal voor elkaar. 'Men' heeft me al gerustgesteld met de melding dat de trainingsduur nauwelijks meer zal bedragen dan wat ik trainde voor de IronMan 70.3 van Antwerpen twee jaar geleden. Straffer nog, het zou met minder kunnen.

Neemt niet weg dat ik er al naar uitkijk en dat de sponsoractie mij een extra impuls zal geven zoals dat bij de marathon van Chicago ook gelukt is.

Ik zal ook niet nalaten om de vorderingen via dit kanaal kenbaar te maken. Zo kan u samen met mij 'opgewonden' geraken.

Doing this in La Roche is just crazy...

Yes, I did it. Dit waren de woorden die uitschreeuwde toen ik voor de vierde maal bovenop de Col de Haussire aankwam. Deze loodzware beproeving had ik weer op mijn manier kunnen afwerken. Ik was er helemaal niet gerust in, maar de adrenaline en wat peptalk deden hun werk.
Zaterdagnamiddag reed ik naar La Roche om me tijdig te kunnen aanmelden en om in alle rust m'n bed op te zoeken. Ik sprak met Peter K. af om wat koolhydraten op te stapelen bij een plaatselijke Italiaan. Mike en familie hebben ons vervoegd. Na dit gezellig onderonsje werd het toch tijd om mijn kamer op te zoeken in de Floréal. Lap, receptie gesloten. Gelukkig kon ik nog terecht in het restaurant. Daar kwam ik dan Tom D. tegen met zijn kompanen waarmee ik begin deze week het fietsparcours al eens verkende. Een vrolijke gespannenheid overviel ons allemaal. Uiteindelijk ben ik dan toch mijn kamer gaan opzoeken om alles rustig en sereen klaar te leggen. Vermits de zwemproef niet zou doorgaan scheelde dat natuurlijk al een pak. Ik zocht wat verstrooiing bij het TV-zappen en rond 23:00u ging bij mij toch ook het licht uit. Ik sliep in één ruk door tot de wekker daar een einde aan maakte. Het was zo'n 6u in de ochtend. Aan de receptie kon ik een lunchpakket afhalen ter vervanging van het ontbijt dat pas om 8u zou geserveerd worden. Daarop kon ik niet wachten want om 7:45u had ik met anderen afgesproken om naar de start aan de stuwdam van Nisramont te fietsen. Het ritje naar de start betekende ook al meteen een flinke beklimming. In Berisménil aangekomen gebeurde dan het onmogelijke, ik reed plat... Met de hulp van mijn kompanen was de binnenband snel vervangen. Ik had er nu nog één in reserve. Maar onze bedoeling om rustig aan de start te verschijnen was daarmee wel weggeveegd. Gelukkig kende ik nog een shortcut, maar het belette ons niet dat we de 'elite'-deelnemers, die ondertussen al gestart waren, tegemoet reden.

Iet of wat opgefokt kwamen we dan aan de start. Gelukkig was de rij wachtende nog lang, zodat ik de lucht in de nieuwe binnenband nog naar behoren kon aanvullen met een ter plaatse opgevraagde voetpomp. Ik vervoegde de wachtrij als vrijwel de laatste. Na mij schoven nog laatkomers aan. Zouden die ook platte band gehad hebben? Een plasmoment zorgde er evenwel voor dat ik toch laatste zou starten. En dan was het zover. 27 minuten later dan de eersten was het onze beurt om het asfalt te verhitten. Vermits ik het parcours nu wel kende, besloot ik de coté de Filly op te rijden aan een gezapig tempo. Ik wilde mijn krachten sparen voor het zware werk dat me zo'n 15km verder zou opwachten. De benen zaten goed. Ik had er wel vertrouwen in. Eénmaal terug in Berisménil aangekomen was het zo goed als alleen maar afdalen tot bijna in La Roche. Daar sloegen we dan rechtsaf om voor een eerste maal de Col De Haussire te beklimmen. Een bordje kondigde nuchter aan wat ons te wachten stond. Maar ik was er klaar voor. Ik schakelde al snel over op het kleinste blad vooraan om er zeker van te zijn dat mijn hartslag laag zou blijven. Niet zo eenvoudig als daar dan plots de 'elite' je voorbij schiet, alsof je zelf stilstaat. Vanaf het vijvertje zou het eigenlijke klimwerk pas beginnen. De laatste 1,3km, zoals aangegeven door een wegwijzer, waren de zwaarste, en het was hier dat ik zou laten zien dat ik het meende. MAAR... ik reed weer plat... Niet te geloven, weer mijn voorste band. En dit op het steilste stuk van het parcours. Vermits het nog behoorlijk fris was zocht ik een open plek waar ik me zou kunnen opwarmen door de stralende zon die eindelijk, na maanden op zich laten wachten te hebben, helemaal van de partij was. Daarvoor moest ik toch zo'n 200m naar boven wandelen. Gelukkig had ik nog een tweede reserve band bij. Het vervangen ging heel wat minder vlot dan bij de eerste keer. Tot dat ik hulp kreeg van een deelnemende 'local' uit het nabije Ortho. Blijkbaar vond hij in dit oponthoud een goed excuus om te kunnen recupereren. En dat hebben we natuurlijk ook gedaan. Enfin, na een dik kwartier was de band weer opgepompt en konden we verder. Niet eenvoudig om op zo'n steile weg te starten, maar het lukte toch. Een tiental minuten later haalden we de col. Enkele deelnemers stonden ons daar op te wachten en het zag er naar uit dat ze het voor bekeken hielden. De afdaling naar de coté de Samrée bood ons voldoende recuperatie om ook deze helling probleemloos aan te zetten. Vanaf hier startte de eerste van drie rondes. Vermits ik toch merkte dat mijn voorste band niet onder voldoende druk stond ben ik bij de bevoorrading gestopt, en die beschikten over een pomp die er de laatste 4 bar nog kon aan toevoegen. En nu maar hopen dat ik niet nog eens zou lek rijden. In Samrée aangekomen was eigenlijk het ergste geleden buiten nog een venijnige molshoop net buiten het dorp. Vanaf dan was het alleen nog maar afdalen. Ik haalde soms maxima van 65km/u, snelheden waar ik het toch wat moeilijk bij had. Er moest maar eens iets gebeuren. En dan nog werd ik voorbij gestoken.

Aan de voet van de col de Haussire aangekomen keek ik nog eens achterom en merkte dat ik mijn 'maatje' losgereden had. Eigenlijk wel jammer, want ik heb hem nog niet echt kunnen bedanken voor zijn hulp. Nu goed. Een tweede maal naar boven dus. Op het steilste stuk moest ik nu toch wel uit het zadel. Vanaf de eerste bocht in het bos kon ik weer in het zadel en zwoegde ik verder omhoog. De tweede bocht kwam in het zicht, en dan wist ik dat ik er bijna was. Nog veel toeschouwers stonden ons daar op te wachten en dat heeft natuurlijk zijn effect niet gemist. Ik had vrijwel probleemloos de tweede beklimming doorstaan. De coté de Samrée is in vergelijking met deze col, gewoon kinderspel. Het kwam er nu op aan om de col nog twee keer te bedwingen. En ook de derde keer ging vrij vlot hoewel ik dit maal wat langer uit het zadel moest blijven. Ik naderde stilaan clubgenoot Mike die al toe was aan zijn vierde beklimming. Ik merkte dat hij, net als ik, alles uit de kast moest halen om boven te geraken. En dan... derde maal lek. Dit maal niet bij mij maar bij Mike. Ik zag duidelijk een steekvlam uit de achterste band schieten, alsof hij op een bommetje reed. We stelden al spoedig vast dat de buitenband gescheurd was, wat het einde van de wedstrijd voor Mike betekende. Bijzonder jammer, want hij moest eigenlijk alleen nog maar naar beneden rijden om aan zijn loopproef te beginnen. Ik had echter nog 1 ronde te doen. Een ronde waar ik 'eindelijk' mijn achterstand kon inhalen. Ik wist dat ik als laatste gestart was en met het oponthoud van die tweede platte band, was mijn achterstand alleen maar opgelopen. Nog voor ik Samrée bereikte had ik er al 4 'te pakken'. In het afdalen kon ik er nog een aantal 'oprapen'. En mijn vermoeden dat menigeen op de beklimming naar de col wel eens zou 'sterven' werd alleen maar bewaarheid. Ik trok traag maar zeker van het ene naar het andere verkrampte gezicht, zelf ook maar enkele stappen verwijderd van een bijna doodervaring. Dit maal zonder toeschouwers, die waren al afgezakt voor de loopproef. Ik begon tegen mezelf te praten. Zo iets van "komaan, een vierde keer zal ook wel lukken" of "ik zie misschien wel af, maar al die anderen nog meer" en "daar is de eerste bocht al, je kan het" tot "ik zie de tweede bocht al, het gaat me lukken". En ja, het is me gelukt. De emoties namen het even van mij over. Mijn kreet 'Yes, I did it!' werd enkel door wat opgeschrikte vogels beantwoord. Zegevierend daalde ik van de col af. Met moeite kon ik de tranen afwenden. Nu was het alleen nog maar afdalen naar de wissel. Aangekomen in La Roche reed ik haast nog verkeerd omdat de seingevers het blijkbaar al voor bekeken hielden. Via een kleine omweg vond ik dan toch de ingang van de wisselzone. Ik had er 102km fietsen opzitten...

Daar werd ik aangemoedigd door clubleden die al gefinisht waren. Ik moest echter zoeken naar mijn plekje en liet me niet opjutten terwijl ik windstopper, armverwarmers, helm en fietsschoenen inwisselde voor pet en loopschoenen. En dan weg voor 10km lopen. Dat wilde in het begin nog aardig goed lukken. Ik stak er al direct een paar voorbij die duidelijk aan het eind van hun krachten waren. Ik mocht dan een paar gekende kruisen, zij zouden een kwartier of meer eerder aankomen. Zolang het min of meer vlak bleef kon ik het tempo nog opvoeren. Maar vanaf de 2e bevoorrading stuurden ze ons weer de hoogte in. Aanvankelijk heb ik dit nog lopende gedaan, maar al gauw had ik door dat dit niet vol te houden was. Ik moest de 16% hellingsgraad wandelend afmaken. Eenmaal weer naar beneden kon ik er weer wat inhalen. Ik wist dat er nog een stuk met 19% helling zou aankomen dus ik voerde het tempo weer op. Het venijn zat duidelijk in de start, want de laatste kilometer was alsof je een muur moest oplopen. Zou iemand dit al lopende gedaan hebben? Ik betwijfel het. Trail lopen is me niet onbekend, dus het was even overschakelen van vooruit zien naar beneden kijken om te zien waar je je voeten zet. Een beetje jammer dat ik m'n trailschoenen niet had aangedaan. Na meer dan een uur kon ik de finish zien, maar die werd als een wortel voor je gehouden want het waren nog een hoop bochten tot aan de eindstreep. Een onbeschrijfelijk gevoel overviel me weer als ik die dan kon overlopen na meer dan 5u50' wedstrijd. Kapot maar voldaan. Ik had één van de zwaarste beproevingen doorstaan. Over mijn tijd mag ik absoluut niet opscheppen, maar ik deed het toch maar weer en op een min of meer comfortabele manier. Ik heb me nog te goed gedaan aan wat er restte van voedsel en drank en kon wat bijpraten met bekende deelnemers.
Dan was het nog met de fiets naar de auto, met de auto terug naar het sportterrein waar ik me dan gedoucht heb en dan hop terug naar huis. Wat jammer, want het was stralend weer in La Roche, maar ik vond niemand nog bereid om er te blijven plakken voor een La Chouffe...

La Roche 110

Vandaag kreeg ik een email dat de zwemproef van de Triatlon van La Roche wordt afgelast wegens te koud water.
111 wordt dus 110.
We kunnen dus gelijk met de fietsproef starten. Fris en monter. En misschien maar goed ook want vandaag klom ik 3x over de Col de Haussire en dat was echt geen lachertje. De laatste 1,3 km zijn bij wijlen zo steil (15%) dat het onmogelijk was om de hartslag nog laag te houden. De derde keer ben ik zelfs op de pedalen moeten gaan staan om te vermijden dat ik achteruit zou bollen.
Komende zondag is het dus zover. Deze nieuwe uitdaging lijkt ditmaal echt wel mijn grenzen af te tasten. Maar tegen dan zal ik de dag ervoor geen 20km door Brussel gelopen hebben zoals ik dat gisteren wel gedaan heb. Ik heb er dan misschien wel een nieuwe besttijd gelopen met 1u42'11", de verzuring zat me dus nog duidelijk in de benen. Het trainingsvolume deze week is dan ook drastisch teruggeschroefd.
Hopelijk wil het weer ook gunstig evolueren. Vandaag was het in ieder geval optimaal. In tegenstelling tot mijn parcoursverkenning vorige week, toen ik bij de afdalingen zodanig onderkoeld raakte dat ik noodgedwongen de warmte in de auto ben moeten opzoeken. Een tweede klim zat er dus niet meer in.

Ploegentriatlon

Hoe leer je je clubleden beter kennen dan door samen door het lint te gaan... Met maximum zeven tegelijk starten en met minimum vijf tegelijk aankomen. Bij elk onderdeel geldt hetzelfde. Je moet je dus richten naar de traagste of gewoon alles geven om er bij te blijven.
Decor was de stad Doornik met zijn talrijke steengroeves die, eens verlaten, ingepalmd worden voor waterrecreatie. Door de pruttelende start van onze lente was het water in één van die putten eigenlijk niet warm genoeg (13,8°C) om er de zwemproef in door te laten gaan. Maar de scheidsrechters lieten het toch begaan, wellicht onder druk van de organisatie die anders met hun handen in het haar zaten omdat een zwemproef in het zwembad nu eenmaal veel moeilijker te organiseren is. En een stralende zon zou misschien toch kunnen warm houden. Om de 5 minuten mocht een ploeg voor de 750m zwemproef starten. Ik kon me omringen door 6 BrTC-clubgenoten en juist op tijd schoven we het koude water in. Met wetsuit weliswaar, maar toch pakte de koude even op je adem. Veel tijd om te verkleumen kregen we niet want meteen kondigde een kort fluitsignaal de start aan, om 10:50u precies. Hoewel we maar met 7 waren was het toch opletten voor rondzwaaiende ledematen. Het duurde even voor ik m'n ritme had gevonden. En vreemd genoeg moest ik me daarbij wat inhouden wilde onze ploeg bijeen blijven. Het was ook moeilijk om een onderscheid te maken tussen de gele boeien en onze gele badmutsen. Dikwijls dacht ik dat iemand halt hield om te wachten op de rest...

Na 200m moest debuterende PeterVM afhaken. Hij koos ervoor om ons niet verder op te houden. Ikzelf zwom me vast in de touwen en diende noodgedwongen terug te zwemmen om het juiste parcours te volgen. Werner VdB ontpopte zich als onze gids. Met zijn anders gekleurde zwemmuts toonde hij ons de weg en dat terwijl hij overging van crawl naar schoolslag. Maakte voor hem niet veel uit.
Na 16 minuten kwamen we met z'n zessen aan. Het was nog een 400m lopen naar de wissel een stuk bergop en een voetgangersbrug met veel te stijle rampen. Eenmaal aan de fiets aangekomen moest ik me weer even onthouden van enige activiteit om plaats te maken voor de klassieke duizeling. De fietsstart werd wat bemoeilijkt door een gevallen atleet van een andere ploeg. Druppelsgewijs schoten we voor 20km de baan op om wat verderop aansluiting te vinden. Het was nu zoeken naar de optimale snelheid.

Meermaals moest ik mijn tong intrekken wilde deze niet tussen de spaken raken. M'n hartslag schoot als een pijl omhoog en ik heb tijdens de eerste kilometers alles uit de kast moeten halen om te kunnen volgen. Gelukkig vond ik dan toch het ritme en kon ik zowaar wat recupereren. Afwisselend werd er kop getrokken, maar ik heb toch moeten danken voor die eer om te vermijden dat de snelheid naar omlaag zou gaan. Een aanvankelijk vlak parcours ging na een 5-tal kilometers over in een wat steiler traject. Vreemd genoeg kon ik me daar dan wel losrijden van de rest. Hetgeen me de kans gaf om weer wat te recuperen eenmaal boven aangekomen. Werner merkte dat de snelheid behoorlijk terugviel en heeft eens flink aan de kar getrokken.

We schoten de wisselzone voorbij klaar voor de tweede ronde. Een dom schakelmanoeuvre maakte dat ik de groep moest lossen. Vanessa riep nog dat ik moest aansluiten omdat het anders hopeloos zou worden. Voor een tweede maal heb ik weer alles uit de kast moeten halen om die aansluiting te vinden. Nu we het parcours kenden, konden we ook beter doseren en viel de groep enkel nog op de helling uiteen. Het kostte ons iets meer dan 36 minuten om ook deze fietsproef met vrucht af te leggen.
Ik sukkelde wat om in mijn loopschoenen te geraken waardoor onze ploeg belangrijke seconden verloor. Ik had het de laatste dagen professioneel zo druk dat ik geen tijd genomen had om de klassieke veters te vervangen door elastieken. In de wetenschap dat ik nog maar vanaf vorige zaterdag weer kon lopen zonder pijn hoopte ik toch dat de ploeg geen verschroeiend tempo zou aanhouden. Groot was dan ook de opluchting als ik regelmatig te horen kreeg dat we moesten vertragen.

Deze 5km had anders ook het uiterste van mij kunnen vragen. Helaas moest Kevin door krampen in de kuit ons laten begaan. Toen waren we nog met 5. Na het keerpunt van de 2e ronde besloot Werner zelf het tempo op te voeren en haalden we zowaar 13km/u. Met de armen omhoog en de handen in elkaar bereikten we na 26 minuten de veel te smalle finish!

We deden er 1u26' over !


Bedankt PaulVE, RafVL, Werner, PeterVM, Kevin en Jethro, jullie waren fijne teamgenoten!!

Zwintriatlon

Mijn deelname aan de Zwintriatlon van dit jaar dreigde bijna een kopie te worden van die van vorig jaar! Het weer was nochtans zonniger en de wind kwam van een andere richting.

Ik kon echter enkel het verschil maken in de fietsproef en de wissels. Op luttele seconden na waren de zwem- en loopproef nagenoeg identisch aan die van vorig jaar. De wind blies ditmaal vanuit het noordwesten en ik had gehoopt dat dit de uitslag serieus zou beïnvloeden. Helaas, enkel in het stukje terugkerende van Cadzand heb ik ervan kunnen profiteren en haalde toen snelheden van meer dan 45km/u. Voor de rest was het weer tegen de wind in beuken. 3 tot 4 beaufort! Desondanks lukte het me toch om in net geen anderhalf uur de klus te klaren.

Ik kon deze versie beëindigen in 2u52, 9 minuten sneller dan vorig jaar!

Benieuwd wat het volgend jaar zal worden. Tenminste als ik ingeschreven geraak!
En misschien moet ik me toch maar eens de aanschaf van een tijdritfiets overwegen?

Antwerp IronMan 70.3

Yes, I'm an IronMan!
OK, toegegeven, een halve dan!
Maar ik deed het toch maar...

Doel: 5u59'59" - behaald: 5u41'43"

Ondanks de opwinding viel ik toch vrij snel in slaap. Ik werd al om 5 uur wakker en moest nog maar eens naar het toilet. Die carboloading is echt wel een darmspoeling! Ik bleef daarna echter wakker en had er dus geen moeite mee om om 7:15u op te staan. De 'verhuis' was gisterenavond al grotendeels doorgevoerd. Het meeste lag al in de wagen. Rustig de nodige koolhydraten onder de vorm van muesli e.d. binnenspelen en daarna op weg naar de gedempte zuiderdokken waar ik met de andere BrTC'ers had afgesproken. Vlakbij de tweede wisselzone waar we dan ook meteen ons gerief konden klaarleggen. Na de groepsfoto trokken we langs de fietstunnel naar het Galgeweel op linkeroever. Grote bedrijvigheid. Tijd genoeg om alles klaar te zetten. En de zon was al heerlijk van de partij. In wetsuit zou het te warm zijn, daarom deed ik hem pas in laatste instantie aan. Nadat de 'elite'-atleten vertrokken om 11u was het voor mij nog 50 minuten wachten. Ik had me goed ingesmeerd met factor 70 want ik weet dat ik echt wel gevoelig ben voor de zon, zeker nu deze sinds mensenheugenis weer volop zou schijnen. Om 11:50u mocht de laatste wave en dus ook ik, starten.

Zwemmen
doel: 40' - behaald: 37'
Officieel zwom ik daarmee dus meer dan 3km/u.

De start veranderde het water in een hevige bruistablet. Ik had weer moeite om mijn positie te vinden. Tot mijn grote verbazing waren er ook nog schoolslagzwemmers. Die zijn een vloek in het water, ze schoppen je er bijna uit. Na 200m lukt het dan toch om mijn ritme te vinden en ik kwam weer goed op dreef. De eerste boei leek vanop het droge wel zeer ver te liggen, maar dat viel best wel mee. Ik kon ze probleemloos rondzwemmen. Stilaan stak ik andere atleten voorbij. Blijkbaar waren het die van de vorige wave. En ook daar weer die verdomde schoolslagzwemmers. Nu begon ik toch schrik te krijgen dat ze mijn chip rond m'n enkel zouden lostrappen. Maar die bleek toch goed vast te zitten. Eenmaal die voorbij nam ik de tweede boei en in de laatste rechte lijn ben ik er dan nog enkelen voorbij gestoken. Bij de aankomst had ik echt het gevoel nog wel een eindje te kunnen doorzwemmen. Ik was helemaal niet moe. Ik keek op mijn horloge en merkte dat ik het voor mijn doen helemaal niet slecht gedaan had. Het was nog wel een heel eindje lopen naar de wisselzone. Tijd genoeg om mij van het bovenstuk van de wetsuit te ontdoen. Pas daarna kwam de klassieke duizeling. Ik wilde ditmaal met compressiekousen (eigenlijk tubes) fietsen en lopen. Dit ging me dan ook iets meer tijd vragen om deze aan te krijgen, ondertussen een stroopwafel naar binnen verwerkende. Na de wedstrijd zou blijken dat ik een tube ondersteboven had aangetrokken. Goed dat ik daar geen last van had...

Zo schoot ik dan met de fiets naar de uitgang. Ditmaal had ik m'n schoenen wat professioneler ingehangen aan de pedalen. M'n voeten schoven er dan ook veel vlotter in.

Fietsen
doel: 3u10' - behaald: 2u51'

Aanvankelijk fietste ik nagenoeg alleen op de baan. Ik stak een enkeling voorbij. Even uitkijken in de bocht van 180° aan de konijnenpijp. En dan als een racebeest de diepte in. Het vroeg wat tijd om aan de duisternis te wennen wat begrijpelijk is als je een zonnebril op hebt. In de tunnel kon ik er nog enkele voorbijsteken, zeker in het stukje bergop.

Op rechteroever ging het dan richting Noorderlaan met zijn brug in de bocht en wat verderop de brug over het Albertkanaal. Telkens merkte ik dat ik bergop de sterkste was. Enkele staken mij wat verderop op hun beurt dan weer voorbij, het ontbreekt mij blijkbaar nog een beetje aan souplesse. Luc had me aanbevolen om me wat te sparen en in m'n extensieve hartslagzone te blijven. Maar hij meldde er ook bij dat ik mijn gevoel moest volgen en dat heb ik dan ook gedaan. Ik ben uiteindelijk intensief beginnen rijden. Hopelijk zou me dat bij het lopen niet zuur opbreken. Aan Metropolis draaide we dan de Groenendaallaan in om dan vervolgens de Vosseschijnstraat op te zoeken. Na zo'n 12km gereden te hebben vlogen we weer de Noorderlaan op om dan bovenop de brug de 1e van 3 rondes aan te vatten. Het decor bestond vanaf nu uit bijna niets anders dan containers. Weinig inspirerend. Maar we waren hier natuurlijk niet gekomen voor de sightseeing. Nog twee bruggen te verteren en de Noorderlaan voerde ons dan tot over de Tijsmanstunnel naar de Antwerpse baan. Links de Kruisweg voor het 2e keerpunt. Het ganse traject terug en dit dus drie maal. Ik had het parcours de week ervoor al eens verkend en realiseerde me toen dat ik het in delen moest opsplitsen. Dat doe ik bij een marathon ook altijd. Het doorbreekt de monotonie en het afmaken van een deeltje geeft je een duidelijk gevoel van vooruitgang. De aanmoedigingen aan het eerste keerpunt kwamen nagenoeg alleen maar van de BrTC-supporters. Heerlijk en iets om telkens naar uit te kijken. Bij het terugkeren in de laatste ronde ben ik aardig wat vermoeide fietsers voorbijgestoken. En niet verwonderlijk meestal als het bergop op een brug was. Ik had wel wat schrik om zonder energie te vallen maar de twee drinkbussen met energiedrank volstonden om het traject probleemloos uit te rijden. Na de derde ronde kon het traject richting 't stad terug aangevat worden. Dat was toch nog eens 12km. Vooral de brug over het Albertkanaal was voor menig atleet er blijkbaar één te veel. Ditmaal niet terug de Imalsotunnel in, maar richting Scheldekaaien en ter hoogte van het voormalige Zuidstation de Singel op. Op de Scheldekaai was een straflus voorzien en het viel me op dat er nogal wat gestraft waren! Aan de gedempte zuiderdokken moest je dan de Vlaamse kaai op en ter hoogte van de triomfboog wist ik dat het einde in zicht was en kon ik mijn schoenen los maken. Ik had over die 90km merkelijk minder lang over gedaan dan ik had verwacht. Aan de ingang van de tweede wisselzone stapte ik vlotjes af en liep dan op kousenvoeten naar mijn toegewezen plek. Moest ik mij niet hebben willen insmeren met zonnecrème, ik was op minder dan een minuut uit de wisselzone geweest. Nu duurde het iets langer, maar ik wilde toch geen risico lopen op zonnebrand. Net voorbij de uitgang van de tweede wisselzone werd ik al aangemoedigd door Ed die speciaal voor mij, op zijn nieuwe fiets, tot hier is komen afzakken.

Lopen
doel 1u55' - behaald: 2u05'

En zo liep ik dan direct de Scheldekaai weer op. De fietsers tegemoet lopende startte ik mijn eerste ronde door het centrum van Antwerpen. Mijn trouwste fans zouden me opwachten ter hoogte van Café Beveren, maar ik was veel vroeger dan verwacht op de afspraak, ze waren er dan ook nog niet. Een kramp in m'n rechterzij begon de pret te bederven (Blijkbaar van het krom zitten op de fiets met een gestoorde vertering tot gevolg). Toen speelde ik met de gedachte dat het wel eens een serieuze lijdensweg zou kunnen worden. Ik moest wat gas teruggeven en dieper gaan inademen. Het duurde dik een ronde alvorens de kramp verdween. Ik ben dan maar het tragere tempo blijven aanhouden en begon er weer plezier in te krijgen. Vanaf de tweede ronde stonden mijn fans er dan wel en die waren aangenaam verrast als ik m'n eerste armbandje toonde waarmee ik aangaf dat 1 ronde er al op zat. Ed vervoegde me met de fiets, tot waar hij uiteindelijk niet meer mee kon. Het gaf een goed gevoel om zo begeleid te worden. Ik liet het water bij de bevoorradingsposten rijkelijk vloeien, het was ondertussen wel heet geworden. Vanaf de derde ronde nam ik m'n eerste gelleke. Meteen voelde ik het effect ervan. Ed moest ietsje harder trappen toen hij me weer vervoegde. Langs alle kanten werd ik aangemoedigd en het verplichtte mij om er de moed in te houden en dit met de glimlach. Vooral Peter VB maakte zijn rol als ambulante supporter meer dan waar. Die kwam ik echt wel overal tegen. Ondertussen waren al wat BrTC-ers aangekomen en op de Grote Markt kreeg ik ook van hen de nodige powerkreten. Op het einde van de derde ronde nam ik mijn laatste (cola-)gelleke in en versnelde in het uitlooptraject richting finish. Nu mocht ik dan wel de splitsing naar de Zakstraat nemen. In de Zinkstraat hoorde ik een ander loper aankomen en toen diens adem duidelijk hoorbaar werd, ben ik een versnelling hoger gegaan. Het was toch nog de Hofstraat en de Wisselstraat uit en vervolgens een grote bocht op de Grote Markt. En ja, ik liet me niet voorbijsteken en zegevierende, met de handen ver omhoog, liep ik de finish over. Een kanjer van een medaille werd me aangereikt. Wat een zalig gevoel. Meteen was ik die pijnlijke kramp en het ellendige gevoel erbij vergeten. Ik liet me de watermeloen, eten en drinken tegelijk, welgevallen onder het goedkeurende oog van Brabo, en zocht daarna mijn trouwste fans weer op. Die waren duidelijk ook zeer opgetogen met het behaalde resultaat: 5:41:43u. Bijna 20 minuten sneller dan ik had gehoopt.

Wissels
doel 15' - behaald: 8'

Een deel van het 'succes' heb ik ook te danken aan de snelle wissels. Alleen het aantrekken van de compressiekousen duurde mij wat te lang. En dan te weten dat ik er blijkbaar nog één onderste boven aanhad. Ik had me voor het zwemmen goed ingesmeerd met zonnecrème factor 70 speciaal voor watersporters, om dit in de eerste wissel niet te moeten doen, maar blijkbaar heeft het dragen van de wetsuit, en zeker het aan en uit doen de crème weggeveegd en ben ik nagenoeg onbeschermd het fietsparcours opgevlogen. Ondanks het insmeren in de tweede wisselzone bleek ik dus toch vuurrood verbrand te zijn. Je ziet zeer duidelijk de contouren van m'n trisuit in m'n rug staan. Ik had me beter in de eerste wissel nog eens goed ingesmeerd, het had dan nog een minuut gevraagd, maar dat zal de zaak niet maken. Tenslotte hangt er voor mij geen prijzengeld aan vast:-)

Algemeen kan ik stellen dat de fietsproef duidelijk het verschil heeft gemaakt. Misschien ben ik daar iets te hard van stapel gegaan en moest ik het bekopen bij het lopen, maar ik denk niet dat dit veel veranderd zou hebben. De trainingen deden duidelijk wat van hen verlangd werd en drie weken rode bietensap deden (denk ik toch) de rest.

Uiteraard ben ik zeer tevreden. Ik had gedacht dat bijna 6 uur sportinspanning vermoeiender zou zijn dan 4 uur marathon lopen. Maar tot mijn grote opluchting is dat zeker niet het geval. De loopproef is duidelijk de zwaarste proef. De fietsproef biedt de mogelijkheid om makkelijker te recupereren en eerlijk gezegd begint de triatlon pas na het zwemmen. De zwemproef vroeg van mij de minste inspanning.
En geen stijve benen in de 'days after'.

Gelukkig maar, want binnen drie weken staat er al een volgende uitdaging te wachten, nl. de bergloop van Sierre naar Zinal. 31km met 2.200 hoogtemeters!

Of ik volgend jaar weer voor de Antwerp IronMan ga zal een beetje afhangen van het marathonprogramma. De training voor zowel triatlon als marathon is moeilijk te combineren en ik zal een keuze moeten maken of het seizoen beter opsplitsen. Bovendien vraagt de voorbereiding voor een halve triatlon beduidend meer tijd dan voor een marathon, en dat wil toch wel eens vloeken met de rest van mijn agenda.

Lichtjes opgewonden

Vandaag m'n laatste training voor de Antwerp IronMan. Een herstelritje van een uur.

Stilaan word ik toch wel wat opgewonden. Misschien verwonderlijk met al m'n wedstrijdervaring, maar deze wedstrijd is nieuw voor mij en het is toch bijna 6 uur achter elkaar 'presteren'. Veel zal van de voeding tijdens de wedstrijd afhangen. Ik moet er voor zorgen dat ik zeker niet zonder brandstof val!

Hoe ik aan die 6 uur kom? Hierbij mij pronostiek:

Zwemmen

Ik zwom in Brasschaat de 1.500m in 30 minuten. Dat is 10 minuten op 500m. 1.900m moet m.i. dan zeker lukken in 40 minuten.

Fietsen

Volgens het recentste weerbericht zou het nagenoeg windstil worden. Dan lijkt me 29km/u wel haalbaar. Ik reken daarom op 3u10'.

Lopen

Had ik in een vorig bericht al niet gemikt op 1u55'?

Tezamen dus goed voor 5u45'. Dan rest me nog 15' voor de vierde sport, nl. de wissels.

Of ben ik te optimistisch?

Enfin, wie me online wil volgen kan dat doen via de Ironman website: http://live.ironmanlive.com/
Zondag zal er op deze website een link staan naar de Antwerp IronMan 70.3 -> Track athlete.
Mijn nummer is 1065!
Mijn wave start om 11:50u. Als alles dus volgens plan verloopt zou ik zeker voor 18:00u binnen moeten zijn!

Laatste rechte lijn

Toen ik gisterenavond een pittige heuveltraining afwerkte op de brug 'van 't Peerdsbos' besefte ik dat daarmee het zwaarste achter de rug is voor de voorbereiding op de Antwerp IronMan komende zondag.

Vanaf ik in maart Luc De Ro gevraagd heb om mijn trainingschema op te stellen, is er aardig wat water door de Schelde gevloeid. Luc houdt het graag uitdagend en spaarde me nauwelijks. Hij wist me tot het uiterste te drijven zonder dat ik daarom een aanslag op mijn lichaam moest plegen. Meermaals heb ik mijn agenda moeten herschikken om de trainingen, tot soms 11 per week, ingepast te krijgen. Het uitkiezen van het moment om zoveel mogelijk droog te blijven, maakte het daar niet gemakkelijker op.

Begin juni (week 23) vroeg ik Luc om het trainingsschema van Tomas voor de bergloop Sierre-Zinal, op 12 augustus e.k., ook nog eens in zijn schema te verwerken. Het werd er alleen maar pittiger op. Nu namen niet alleen de fietskilometers gestaag toe, de loopkilometers volgden... om van de zwemkilometers nog maar te zwijgen.

Hierbij een overzichtje startende bij week 10 (week van 5 maart):

week	kilometers			trainingen			tijd
	zwem	fiets	loop	zwem	fiets	loop
10	8,4	122	5	4	2	1	8u05'
11	9,6	143	25	4	3	3	13u20'
12	4,2	243	21	3	4	2	13u18'
13	3,7	114	35	2	2	2	9u40'
14	2,5	44	30	2	1	3	5u58'
15	rust
16	7,2	81	34	4	2	4	12u22'
17	8,4	227	20	4	5	3	16u38'
18	6,5	156	36	3	3	4	12u57'
19	4,9	67	40	3	2	3	8u37'
20	6,0	197	59	3	3	4	15u51'
21	9,1	140	32	4	4	3	13u09'
22	8,1	140	26	4	4	3	11u21'
23	7,2	167	41	3	4	3	14u35'
24	7,5	184	42	3	4	3	15u00'
25	5,6	111	41	3	2	3	11u01'
26	9,9	177	39	4	3	3	15u12'
27	7,1	278	32	3	4	2	17u30'
28	6,6	206	53	3	4	4	16u01'
29	5,2	74	25	2	2	2	7u46'
Totaal	123,9	2.923	623	61	58	55	238u39'

(zonder de triatlon)

Of het zijn vruchten zal afwerpen zal ik pas zondag met zekerheid kunnen ervaren. Ik heb er alvast voldoende voor getraind en ik vond het nog leuk ook...

Nu volgen de taperdagen waarin nog enkele rustige trainingen van elke discipline en vanaf morgen start ik de carboloading.

Ik heb er echt wel zin in. Ben zelfs een beetje zenuwachtig.

Het weer belooft alvast ideaal te worden...