In Flanders Fields marathon

2,5 maand na de Ironman van Klagenfurt, koesterde ik de stille ambitie hier toch een nieuwe besttijd neer te kunnen zetten. Ik kreeg zowaar 3 hazen gepresenteerd die me dit wilden gunnen. 3 MMC-ers die deze marathon als trainig wilde lopen om hun eigen ambitie, ooit onder de 3 uur te lopen, te halen.
Zoals gewoonlijk vlotte het aanvankelijk zeer goed, maar opnieuw moest ik het ontgelden op km 30. De fut was er volledig uit. Ik werd naar het einde zelfs voorbijgestoken door de ballon van 3:45u. Wat een opdoffer. Op karakter liep ik, voortgetrokken door mijn hazen, naar de Menenpoort in Ieper, om na 3u48:50u het handje te kunnen schudden met de organisator van het loopevenement, André Mingneau.

Heb ik daar even een ontgoocheling opgelopen.

Maar was ik niet wat de voortvarend? Te optimistisch?
Te weten dat de effecten van een Ironman nog maanden in het bloed terug te vinden is.

Wellicht wel...

Laatste dertiger: MMC provinciale training te Oudenaarde

En het was dit maal een behoorlijk pittige. Terwijl vorige week, bij een perfect vlak parcours, het me voor geen meter lukte, kon ik ditmaal probleemloos berg en dal overwinnen.

En zoals dat gaat in de Vlaamse Ardennen: Op Oudenaardse wegen komt men al gauw kasseien en hellingen tegen...

30km in net iets minder dan 3 uur en met de laatste 7km aan 11km/u. Ik hield er een bijzonder aangenaam gevoel aan over!

Volgende week woensdag nog de kwarttriatlon van het Zwin en op 14 september de In Flanders Field Marathon.

Volgens mij moet het ook deze keer wel lukken...

Banzaï

Zondag 23 februari 2014!

Mijn 10e marathon en zesde major is een feit. Ik ben nu een Master plus ! En dit met nog 5 andere MMC-clubleden!

Maar dat gebeurde wel niet zonder slag of stoot. De tijd in Japan ligt 8 uur voor op die van ons. Als je er dus naar toevliegt moet je af rekenen met een behoorlijke jetlag. Het wordt daar nacht op het moment dat je helemaal geen behoefte hebt om te gaan slapen. En de moment dat je wil opstaan val je bij wijze van spreken om van de slaap... Op het eerste gezicht leken we allen de jetlag wel goed verteerd te hebben dankzij een middagdutje van 5 à 6 uur (geholpen door een 'sleepaid'-tabletje) op het vliegtuig. Komt daar nog eens bij dat we er direct in zijn gevlogen en dat de dagelijkse wandelkilometers toch behoorlijk dicht bij een halve marathonafstand aanleunden... Dit hielp om toch 's nachts te kunnen slapen. Maar én de jetlag én deze wandeluitspattingen deden me toch vermoeid aan de start verschijnen!

De start ligt aan het indrukwekkende Metropolitan Govermental Building. Eén van de landmarks van Tokyo, waar we 2 dagen voorheen bovenin konden genieten van het uitzicht op de stad. Met gans in de verte, quasi verborgen achter een mistig gordijn, Mount Fuji.

Een massale stroom van vooral Japanse atleten verliet de metro- en trainstations. Stewards wezen de weg naar de startzone. Deze kon je enkel als atleet betreden en dan nog via een personenscanner. Althans toch in de eerste rij (?). De andere rijen beschikten niet over zo'n apparaat, daar werd enkel gefouilleerd en de bagage 'afgetast'. De gebeurtenissen in Boston vorig jaar kan dit wel rechtvaardigen, maar het geheel komt toch wel zeer hypocriet over...

Wat een mierenhoop. Zenuwachtigheid troef hier! En wat een gigantische organisatie moet hier achter zitten. Meer dan 40.000 deelnemers die allemaal hun bagage afgeven, naar het toilet gaan, zich omkleden, opwarmen en noem maar op. Ontelbare vrijwilligers nemen de bagage met de grootste glimlach aan, we zouden ze aan de aankomst terug kunnen afhalen.

Het was trouwens niet zo evident om het juiste startvak te vinden. Daarvoor moest je enkele trappen omhoog. Uiteindelijk heb ik startvak D gevonden en bevond ik me tussen een hoop Japanners die me meteen een déjà-vu gevoel gaven van de start van de marathon van Honolulu. Maar hier waren toch wel zeer weinig Westerse deelnemers te bespeuren. Ik stond naast een Deen die ook aan zijn 6e Major zou starten. Terwijl een fotograaf in het Japans de menigte toesprak hadden we geen flauw benul waarover die het had. We hebben dan maar de massa gevolgd en de wave mee uitgevoerd... Tot ieders voldoening blijkbaar. Bij zo'n frisse ochtend kon wat beweging geen kwaad. Ik stond daar met een vuilniszak over mee heen getrokken en dat was voor menig Japanner een ongebruikelijk zicht.

Nu goed, uiteindelijk klonk het startschot en was het na een tijdje ook aan ons om te vertrekken. Ik zwierde de vuilniszak met m'n leeg drankflesje aan de kant en zette me langzaam in beweging. Dat voelde echter niet zo geweldig aan. M'n spieren waren al vermoeid nog voor ik de eerste meters had gelopen. Als dat maar goed komt.

De eerste kilometers waren bergaf maar ik had me voorgenomen om me toch niet te laten verleiden tot een snelle start. Ik zou me van het begin al sparen, want ik voelde dat het nodig ging zijn. De talrijke toeschouwers maakten het anderzijds ook niet gemakkelijk om je te beheersen. Ze stonden er van het begin tot het einde! Heerlijk! De eerste 10 kilometers tot aan het Keizerlijk Paleis en het begin van een eerste lus (naar Shinagawa crossing) waren eigenlijk zo voorbij. Ik liep er net iets meer dan 52 minuten over. Toen wist ik al dat een nieuwe persoonlijke besttijd niet meer mogelijk was.

Daarvoor zou ik nog een serieus tandje moeten bij steken en dat zou me zeker niet gelukt zijn. Dan maar genieten van het spektakel, de toeschouwers en de eerste lopers die aan de andere kant van de straat ons tegemoet liepen. Toch altijd een lust voor het oog om die zwarte jongens voorbij te zien flitsen. Aan kilometer 12 zouden we voor de eerste maal onze eigen supporters tegenkomen. En ja, trouw trotseerden ze de ochtendkoelte. Geert en Eva, echtgenoot en de 4 kinderen van Lieve, en de vrouw van Ed, onze nestor van de MMC-delegatie die ook een ticketje voor deze marathon kon bemachtigen. Gewapend met de Belgisch driekleuren waren ze van verre al herkenbaar. De ontmoeting was gewoonweg hartverwarmend. Onze supporters dienden enkel nog de straat over te steken en dan zouden we ze al opnieuw begroeten rond kilometer 22. Vanaf dan liepen we een tweede lus naar de oude tempel van Asakusa en zou het nog even duren voor we onze olijke supporters opnieuw zouden te zien krijgen.

Maar net voor Asakusa (rond kilometer 25) begon mijn rechterkuit signalen te geven dat het er stilletjes aan de brui aan wilde geven. Ik werd noodgedwongen verplicht om wat vaart te minderen. Ik wist dat me dit zou overkomen en had daarom andere compressiekousen gekocht op de Marathon beurs (waar ik dan ook nog eens een prijs won in een tombola). Die kousen schenen de zaak wel onder controle te houden.

Het was even lang uitkijken naar de bekende gezichten van onze supporters, maar aan kilometer 35 mochten we ze dan toch weer omhelzen. Daar kon ik niet anders dan melden dat ik het behoorlijk moeilijk kreeg. En dat het wel eens pijnlijk zou kunnen aflopen. Maar mijn kuit hield stand en zo liep ik dan het nieuwe (opgespoten) deel van Tokyo in waar we nog enkele bruggen onder de voeten kregen te verwerken om dan bij kilometer 42 een boog onder door te lopen met de melding 'Last 195 meter'.

Ik die dacht dat het leed geleden was kreeg net onder die boog een geweldige pijnscheut in mijn kuit. Hoewel ik dat nog nooit gehad heb, leek het wel op een spierscheur als ik de ervaringen van anderen mag geloven. Even dacht ik dat het licht hier uit ging. Dat ik, honderd vijfennegentig meter voor de finish, moest opgeven. Maar door de loopstijl (zeg maar wandelstijl) aan te passen kon ik me toch weer in beweging zetten en met een laatste adrenalineshot lukte het me zelfs om lachend en met de armen omhoog de eindmeet over te lopen. Zelfs mijn brutotijd was nog onder de vier uur. Een betere finishfoto had ik niet durven dromen. Ik liep mijn beste voorjaarsmarathon ooit in een netto tijd van 3u55'54". Alle vorige waren meer dan 4 uur.

Ik mankte mooi verder voorbij een hele reeks bevoorradingsstanden waar ik me te goed kon doen aan drank, koolhydraten, fruit en nog veel meer. Werkelijk indrukwekkende aankomst hier!! Natuurlijk kon de medaille ook niet ontbreken en die heb ik me deze keer om de nek laten hangen. Dan was het nog een eindje wandelen om (binnen in een gigantische hall) je bagage af te halen. Vervolgens werd je naar een andere hall geleid waar je je dan kon omkleden. En dan kon je min of meer opgelapt naar de family-reunion-area gaan waar je supporters en de andere lopers je stonden op te wachten. Ja, ja, het wederzien was geweldig ontroerend. Geert en Eva waren toch naar hier afgezakt omdat ze wisten dat ik zou afzien en hun aanwezigheid de pijn wel zou verzachten. Lief hé!

Niemand kon kennelijk zijn besttijd verbeteren, integendeel velen hadden echt wel afgezien. Lieve hield echter stand en kon rekenen op haar regelmaat. Yvon, die weken ervoor last had van een ernstige scheenbeenbelessure, liep hier zowaar de snelste tijd van het gezelschap.

Nadat de laatste van het groepje was toegekomen, wandelden we (ik strompelde) naar de monorail om terug naar het hotel te keren.  Een warm bad en enkele aspirines konden me weer verkwikken hetgeen ook nodig was omdat het even zoeken was naar het restaurant voor het avondfeest waar we Wilfied S en Marie-Rose ook hadden op uitgenodigd. Met een schitterend zicht op de stad en enkele typisch Japanse gerechten sloten we deze bewogen dag met waardigheid af.

Na de marathon van Reims ervoer ik 's anderendaags nauwelijks enige spierpijn. Ik begin het een beetje 'gewoon' te worden. Hier had ik eigenlijk ook op hetzelfde gerekend, ware het niet dat die kuitblessure wel serieus roet in het eten gooide. Nochtans verhinderde het mij niet om de geplande stadswandeling alsnog mee te doen, met een aangepaste wandelpas weliswaar (zeg maar mankend). Naar de avond toe lukte het me al weer om 'normaal' te wandelen want het aantrekken van de rechterkuitspier begon beduidend minder pijn te doen. 2 dagen later is de pijn zelfs verdwenen...

Een spierscheur kon dit dus niet geweest zijn...

2014

Met de snelheid van het licht is 2013 weer voorbij geflitst. En ook ditmaal was het afgelopen jaar weer eens goed gevuld, zowel op sportief, relationeel en professioneel vlak. 25 jaar getrouwd zijn is tegenwoordig bijna een uitzondering. De overgang naar 2014 heb ik ditmaal wel mooi verteerd. Ofschoon ik nog moest bekomen van de super hectische weken net voor Kerst. De Kerstvakantie heeft me opnieuw op adem kunnen brengen. En het heeft geholpen want ik had er weer een dansmarathon opzitten tijdens de jaarwende. Ik danste letterlijk en figuurlijk voor twee, mijn vrouwtje zit namelijk met haar voet in de plaaster.

Als ik de rest van 2014 ook nog zo swingend kan afhandelen, dan ziet er dat veelbelovend uit... 

Maar laat ons van de gelegenheid gebruik maken om toch eens terug te blikken.

2013 liet ook weer tonen dat ik geen superman ben. Een protrusie-blessure in de rug verhinderde dat ik de Marathon van Antwerpen kon lopen en een hevige kramp in de kuitspier maakte abrupt een einde aan mijn deelname aan de 4-daagse X-trails in de Ardennen.

Afgezien daarvan liep ik toch weer wat meer kilometers dan het jaar ervoor. Ik kon mijn besttijd op de marathon (Reims, de enige dit jaar) verbeteren met enkele seconden: 3u42'40".

Dit jaar kon ik  mijn besttijd op de halve marathon (in Brasschaat) merkelijk verbeteren: 1u43'27".

Het zijn echter de fietskilometers die in aantal fors zijn toegenomen. Het fietsaandeel in de 111 (eigenlijk 110, want de zwemproef kwam te vervallen) van La Roche zit daar zeker voor iets tussen. En samen met Unizo heb ik mooie en lange fietstochten kunnen maken als voorbereiding op mijn eerste beklimming van de Mont Ventoux. Eén beklimming (vanuit Bédoin) was toen niet genoeg. Samen met Wim M. beklommen we hem nog eens vanuit Malaucene. Heerlijk hoogtepunt, letterlijk en figuurlijk!

De zwemkilometers zijn wat minder. Maar kwalitatief wat beter. Ik volgde opnieuw zwemlessen (ditmaal privé) en voel me nu technisch beter geschoold. Met dank aan Leo Van den Bril.

2014 is voor haar eerste 6 maanden al goed gevuld. Nog minder dan 2 maanden voor de marathon van Tokyo op 23 februari. Daarna de halve triatlon van Mallorca op 10 mei en dit alles als voorbereiding op mijn grootste uitdaging nl. de IronMan van Klagenfurt (Oostenrijk) op 29 juni. 3,8km zwemmen, 180km fietsen en 42,2km lopen. Toch wel even wennen...

Maar ik sta daar gelukkig niet alleen voor. Steven Schenkel weet me mooi op schema te houden en met 6 andere BrTC-leden racen we voor het goede doel Kom Op Tegen Kanker.

Sinds 1 januari is ook het sponsorgedeelte van de website IronMan Tegen Kanker on line. Mag ik jullie bij deze nog eens warm maken om ons te sponsoren per kilometer. Je kan op de website zelfs kiezen welke kilometer.

De tot nu ongewoon warme winter maakt het lopen en zelfs het fietsen best aangenaam en dat geeft wel weer wat vertrouwen in mijn prestatie op de marathon van Tokyo !

De tweede helft van dit jaar staat nog grotendeels open voor suggesties. Een beetje afhankelijk van hoe ik de IronMan verteer, zoek ik op 15 september de IFF-marathon te lopen. De Zwintriatlon op 3 september lijkt me dan ook nog net haalbaar...

Ik wil echter afsluiten met iedereen een vrolijk, kleurrijk en hartverwarmend nieuw jaar toe te wensen!!

Reims marathon

Reims, de stad in de Champagnestreek. Voor het 25-jarig bestaan van de MMC een meer dan gepaste uitvalsbasis.
En eigenlijk was ik deze feesteditie marathon gestart met het gedacht flink wat van mijn beste tijd af te kunnen knabbelen. Maar helaas... zal later blijken. Nochtans heb ik een mooie wedstrijd gelopen en was ik enigszins verbaasd dat het 'dat maar was'.
Daags ervoor heb ik nog lang met onze loopcoach overlegd wat de beste strategie zou zijn. Al snel besloten we dat 3u30' te hoog gegrepen zou zijn, maar dat 3u35' wel in mijn mogelijkheden lag. Die zondag is ogenschijnlijk droog begonnen, maar schijn bedriegt. De luchtvochtigheid was beduidend hoger dan anders, en dat zouden we geweten hebben. Het zweet parelde al na 1 km op mij hoofd. Ik vervoegde het groepje rond Christophe en William die ostentatief zouden hazen voor zij die op een tijd van 3u29' mikte. Hun 'oren' en 'staartje' lieten niets aan de verbeelding over. Nog geen 2 km na het startschot had ik al begrepen dat hun tempo me te hoog lag. Ik liet me dan ook wegzakken van dit 'ambitieuze' gezelschap. D.G. en P.W. dachten daar net hetzelfde over en zo liepen we ook vrij lang samen tot na de splitsing van de halve en de hele marathon. P. moest zich laten terugzakken terwijl ik nog net het tempo van D. aankon. Na 30km moest ik haar echter laten gaan. Kort daarna werd ik voorbij gestoken door achtereenvolgens J.V. en P.L., maar het kon me niet echt deren.
Het was echt knokken tegen de wind in en wat later kregen we er nog een flinke regenbui bovenop. Die kwam eigenlijk eerder als een verlossing, want na zo'n 5 minuten was het al weer droog en kwam de zon er stilletjes aan door. De luchtvochtigheid nam dan ook merkelijk af. Groot was dan ook mijn verwondering als ik rond km 35 P. weer kon oppikken en wat later J. die duidelijk de man met de hamer was tegen gekomen.
Ikzelf heb jammer genoeg moeten beseffen dat een tijd van 3u35' absoluut niet meer haalbaar was. Het ging er mij nu alleen nog maar om mijn PB te verbeteren. Ik begon toch stilaan de kilometers af te tellen en was dan ook blij dat ik km 40 kon bereiken in 3u30'. Om nog een besttijd neer te zetten moest ik nu toch wel een stevige versnelling inzetten. En dat lukte nog aardig ook. Dank zij de bevoorrading met flesjes water moest ik niet wandelen en heb ik mijn tempo mooi kunnen opdrijven. De ene na de andere kon ik oppikken en ik kreeg er warempel nog plezier in ook... Nog sterker was mijn verbazing toen ik net voor de finish R.Z. in het vizier kreeg. R. was mee gestart met de twee MMC-hazen, maar kreeg het kennelijk hard te verduren onderweg. Ik kon hem net niet inhalen. De jonge J.M. zag echter wel zijn kans en met een mooie demarrage ging hij ons voor. Ik kon deze marathon toch nog met een beste tijd afronden. Het werd 3u42'40". 'Slechts' 48 seconden beter dan mijn vorige besttijd. 

Op het eerste gezicht dus enigszins teleurgesteld. 

Ik had echt het gevoel een goeie wedstrijd gelopen te hebben. De halve marathon liep ik in 1u48', een beste tussentijd ooit. Maar ik was helemaal niet de enige die op dat gebied een teleurstelling opliep. Blijkbaar hebben de hoge vochtigheidsgraad, het geaccidenteerde parcours en bij wijlen stevige tegenwind roet in het eten gegooid. 

Ik moet daarom ook mijn mening herzien: mission accomplished: ik liep een betere tijd! Punt uit!

Is Reims een mooie marathon? Nee, niet echt. De eerste kilometers gaan door het historisch centrum, dat nog wel zijn charme heeft, maar daarna was het vooral het kanaal dat we te zien kregen en enkele industriegebieden. De oevers van het kanaal waren blijkbaar dankbaar, want we hebben ze beiden meermaals mogen belopen...
Maar dat de champagne rijkelijke gevloeid heeft hoeft geen betoog. Niet tijdens maar zeker na de marathon...

Yasso 800s

Vandaag stond er een interessante intervaltraining op mijn programma: de Yasso 800's, genoemd naar zijn bedenker Bart Yasso. Na een kwartier opwarming loop je 10x 800m (best op een atletiekpiste) in een zeer stevig tempo. De tijd die je dat kost per 800m is ook de recuptijd tussen de versnellingen. De tijd van de laatste 800m in minuten geeft je marathontijd in uren weer. In mijn geval waren alle tijden minder dan 3'30", de laatste was in 3"26'. Ik zou dus de marathon in 3u26' moeten kunnen lopen. Toch in ieder geval onder 3u30'.

Moeilijk te geloven...

Tokyo Marathon

Vandaag kreeg ik dit heugelijke nieuws:

Dear Mr. Bert Nijs,
[ID-No: 506209]

Congratulations!  You have been selected to run Tokyo Marathon 2014.

Ik ben dus 1 van de 30.000 geselecteerden.
Terwijl enkele weken ervoor ik nog dit bericht kreeg:

Dear applicants for Tokyo Marathon 2014,

The registration for Tokyo Marathon 2014 has been closed as of August 31st. A total number of applicants ( Marathon・10km) was about 303,000 with an oversubscription rate of 10.2.

◆A total number of applicants　　303,386
-------------------------
・Marathon（42.195Km）　　　 302,442
・10Km 　　　　　　　　　　　　 944

The result of the lottery will be emailed to your registered address on Thursday, September 26th.

Ongeveer 1 kans op 10 dus...
Naast mezelf zijn nog 5 andere MMC'ers geloot wat binnen de club toch 6 op 10 betekent.

Het helpt dus deel uit te maken van een club...

Marathon des Alpes-Maritimes

M'n zevende marathon zit er op! Als sluitstuk van een toch wel vol geladen seizoen wilde ik mezelf nog eens overtreffen. 3u45' was haalbaar. 3u40' behoorde theoretisch gezien tot de mogelijkheden. De weerberichten voorspelden verschrikkelijk weer. Maar als bij wonder zijn we gespaard gebleven van regen en felle wind. Meer nog, de omstandigheden waren eigenlijk optimaal. 16°C, bewolkt en nauwelijks wind.

Een plastieken vuilniszak met een gat erin om mijn hoofd door te steken bood me doeltreffende bescherming tegen de wind en zo trok ik, met nog aardig wat andere MMC'ers, eerst naar de 'consigne' om er onze zak af te geven en wat later naar de start op de Esplanade des Anglais. Zonder twijfel schoof ik aan in het vak van 3u45! Maar dat aanschuiven bleef maar duren en uiteindelijk stond ik te midden van het vak van de 3u30. Vermits ingehaald worden minder vermoeiend is dan zelf te moeten inhalen, bleef ik daar staan. Iets na 8u klonk het startschot en met gezwinde pas kon ik al na zo'n 50" de startstreep overlopen. Een kilometer verder, ter hoogte van ons hotel, zouden onze supporters ons al opwachten. Een lange tijd liep ik samen met Hans M. en Geert A. Na een 10-tal kilometer sloot ik zelfs aan bij de vlag van de 3u30. Toen besefte ik dat ik wat te hard van stapel ben gegaan en dat ik dit verschroeiende tempo niet lang zou volhouden. Ik liep toen aan 12km/u! Ik liet me dan ook wat afzakken en zag de vlag van 3u30 geleidelijk verder voor me uitlopen. In Cagnes werden ons nog wat lussen onder de benen geschoven om toch maar aan de vereiste 42,195km te geraken en zo had je ook nog eens de kans de gekenden voor en achter je te begroeten! Het opmerkelijke ronde vakantiegebouw werd een paar keer decor van een lange keten lopers. We waren toen al 15km ver.

Met het Fort Carrée in het vizier naderden we de tussenpost van de halve marathon. Ik liep toen net achter Ignaas M. en Frederick V. Nog een 3 tal kilometer en dan zouden we onze supporters in grote getalen ontmoeten in Antibes. Net voorbij het poortgebouw stonden ze ons op te wachten. Duidelijk herkenbaar aan de tricolore vlag. En het was welgekomen, want hier begon een pittige beklimming. Voorbij de 25e kilometer deed een adrenalinestoot mij zowel Ignaas als Frederick voorbij lopen. Ik zei hen nog dat het maar tijdelijk zou zijn, maar ik heb ze echter onderweg niet meer terug gezien. De afdaling deed me vleugels krijgen en wetende dat we nog de ganse baai moesten aflopen hield ik stevig het tempo aan. Helaas moest ik na km 30 wat gas teruggeven, maar liep toch nog meer dan 11km/u. Dat kon van de anderen niet gezegd worden. Vermoeidheid en de man met de hamer eisten hun slachtoffers op. Ik begon aan een lange inhaalbeweging en werd daarbij nauwelijks zelf ingehaald. Groot was dan ook mijn verbazing dat Luc D. mij voorbij zoefde alsof hij nog maar net begonnen was. Hij haalde vlotjes meer dan 12km/u uit de kast. Hij zou nog 7 minuten voor mij eindigen. Van een negatieve split gesproken!

Ik liet me echter niet ontmoedigen en begon het tempo ook weer wat op te drijven. Erwin R. haalde me bij. Ik merkte dat ik mijn laatste (cafeïne-)gelleke voor km 40 kwijt was geraakt. Erwin wilde het zijne delen, maar dat was nog 4km te vroeg. Hij liep voor mij uit en zou nog 2 minuten kunnen goedmaken. Op km 40 liet ik me een glas cola welgevallen en vatte dan de eindspurt aan. Ik kon weer 12km/u halen en liep op de Boulevard de la Croisette ter hoogte van de Holyday Inn (met de zwarte torentjes) de eindstreep over in 3:43:28u. Exact 5 minuten sneller dan mijn vorige besttijd in Berlijn.

Uiteraard zeer tevreden.

De aankomstzone was naast het parcours zelf ook indrukwekkend. Eerst werd je een kanjer van een medaille omgedaan, passeerde je een sportdrank en -repenkraam, vervolgens stopte men je een rugzakje in de handen en als apotheose werd je verwacht aan een fruitkraam waar men echt niet op een stukje fruit keek. Heerlijk!

Daarna ontmoette ik andere MMC'ers. Het had blijkbaar besttijden geregend en het enthousiasme was enorm aanstekelijk. En het regende ook wat druppels. Nadat ik m'n natte kleren kon ruilen met droge, wandelde ik met m'n naamgenoot Vincent N. naar de bussen. Een flinke wandeling bleek achteraf, want de bussen stonden aan de andere kant van Cannes voorbij de jachthaven. Aldus kon al een gedeelte van het melkzuur gedraineerd worden. Een vlotte busreis bracht ons terug naar de startplaats waarna een tweede wandeling ons bij het hotel bracht. Daar wachtte mijn grote fan me al op. Chips, cola, sportrepen, recoveryshakes en dies meer gingen vlot naar binnen en een warm bad deed de rest.

En toen is het pas echt beginnen regenen...

Laatste dertiger

En ja, het is weer zo ver. Het zwaarste is weer geleden. Maar ditmaal was het echt wel zwaar. Met de MMC trokken we naar Ovifat voor een bangelijk WE waar we op zaterdag de hoogste 'berg' van België beklommen hebben. Jawel, we stonden op de top van de Botrange midden in de Hoge Venen. Het prachtige weer maakte het alleen maar leuker. Zo heb ik het 'downhill' lopen nog eens kunnen uitproberen (tegen 15 à 16km/u). En helaas, what goes down, must go up. Die beklimming op het einde van elke ronde krop snel in de kleren. Moeilijk om dan nog te vermijden dat je hartslag te hoog gaat. 27,3 km met 360 hoogtemeters. Iemand zei me dat elke 100m klimmen goed is voor een extra km gelopen hebben. Dus op die manier kwam ik dan toch aan 30km.
's Anderendaags is het me echter nog beter afgegaan. Ik liep 14 km aan de ondergrens van de hartslagzone voor een trage duurloop aan 10,3km/u. Niet verwonderlijk dat ik het naar m'n zin had...

Nog minder dan twee weken en ik sta aan de start van m'n 7e marathon, die van Nice naar Cannes ofwel 'Le marathon des Alpes-Maritimes'. Niet minder dan 40 clubleden zullen me vergezellen. Dat zal me daar een feestje worden...

Marathon des Alpes-Maritimes

Nu ik de voorjaarsmarathon(s) hebben moeten laten vallen, denken we toch al aan de volgende. En de keuze is gemaakt. Het wordt de Marathon des Alpes-Maritimes. Langsheen de Franse rivièra. Dit jaar op 4 november. Hopelijk is het weer ons dan nog gunstig gezind.

Master (2)

't Is nu officieel. Apetrots kan ik u melden dat ik sinds gisterenavond opgenomen ben in het gouden boek van de MMC en mag rondlopen met de felbegeerde Master-jacket. Helaas heb ik iet of wat mankend deze eer in ontvangst genomen. Ik sukkel nog altijd met een voetblessure. Ik tracht mijn conditie op peil te houden door meer te gaan zwemmen. Zo zwom ik gisteren een lange duur van 1:10u en 3.000m in het zwembad van Landen. Terwijl de andere MMC-ers 15km liepen. Dinsdag a.s. naar de sportarts. Hopelijk brengt deze wat duidelijkheid en een oplossing in deze materie.

Bienwald Marathon

Omdat op mijn trainingsschema voor de 2 Oceans Ultramarathon een lange duur geprogrammeerd staat van 44km op 10 maart e.k., dacht ik van de nood een deugd te maken. Deze afstand is iets langer dan een marathon, laat ons dan toch een marathon lopen en een extra medaille rond de nek verdienen.
Het was wel eventjes zoeken want in dat WE is er niet veel aanbod in de onmiddellijke omgeving.
En zie daar, op 11 maart gaat in het noorden van het Zwarte Woud, meer bepaald in Kandel, de Bienwald Marathon door. Met zijn licht heuvelig parcours leek me dit de ideale trainingsloop.
Vermits dit toch wel een 4,5 uur rijden verwijderd ligt, kan ik onmogelijk nog op de zondag er naar toe trekken. Een mailtje naar mijn neefje in Saarbrücken bood de oplossing. We rijden er zaterdag naar toe, overnachten er en dan is het van daaruit nog een kleine 100km naar Kandel. Zo maak ik van de nood zelfs twee deugden. Een medaille extra en een familiebezoek aan een neef die ik al eventjes niet meer gezien heb.
De gedachte dat je een volledige marathon als training loopt, stemt je wel even tot nadenken...

Gelukkig nieuwjaar

Een nieuw jaar, tijd om eens terug te blikken op het voorbije jaar. Ik heb het jaar in stijl afgesloten met de Eindejaarscorrida van Leuven, waarin ik echter wat teleurstelde door net niet binnen het uur te eindigen. Zeer heuvelig parcours en de vermoeidheid van de Honolulu marathon zullen daar niet vreemd aan zijn!
2011 is het jaar van 3 marathons: Boston (4:04u), Berlijn (3:48u) en Honolulu (4:14u). Die laatste was er eigenlijk net iets te veel aan. Maar dat kwam vooral door de werkdruk die mijn voorbereiding zwaar hypothekeerde. Ik ben min of meer uitgeput het vliegtuig opgestapt en had maar een 3-tal dagen om op mijn positieven te komen wat een jetlag van 11 uur dan weer deels verhinderde!
2011 is ook het jaar van enkel PR's. Om te beginnen liep ik een marathon nog nooit zo snel (Berlijn, 3:48:28u). Geen 3 weken later kon ik de 10 mijlen in minder dan 1:20u afhaspelen (Lier, 1:19:11u) om dan een maand later het PR op de halve marathon ook scherper te stellen (Kasterlee, 1:47:03u). En dan zou ik bijna de 25km vergeten, die kon ik het snelst lopen in maart (Lier, 2:09:52u).
2011 is ook het jaar van mijn eerste kwart triatlons (Hamme en Zwin). Vooral de Zwintriatlon heb ik als enorm prettig en inspirerend ervaren.
2011 heeft ook wat tegenslagen gekend. Zo liep ik tijdens de marathon van Boston een knieblessure op, wat nadien het Iliotibiaal bandsyndroom bleek te zijn. Nog niet goed daarvan bekomen spring ik ongelukkig in het water bij de start van de 1/8 triatlon van Geel. Gevolg, enkele snijwonden onder en bovenop de rechterknie. De vermoeidheid zat in het lichaam en de resultaten bleven uit. Hetgeen me verplichte forfait te geven in de kwart triatlon van Brasschaat. Ik heb het dan wat rustiger aan gedaan en dat weerspiegelde zich stilaan in de uitslagen. Ik wist dat ik door een dalletje moest, het heeft even geduurd, maar ik ben er door geraakt.
2011 is in kilometers uitgedrukt een bijzonder lang jaar geworden. Ik liep zo'n 2.400km, fietste zo'n 1.781km en zwom zo'n 128km bijeen. Opvallend is wel dat ik meer km liep dan fietste.
2011 is ook het jaar van het behalen van de Master-titel bij de MMC! Ben ik bijzonder fier op!

2012 heeft ook weer nieuwe uitdagingen op het menu staan.
Er is daar de Two Oceans ultramarathon op 6 april in Kaapstad (Zuid-Afrika), die, met zijn 56km, maakt dat ik ook eens ga proeven van het ultralopen. Alleen het trainingsschema ervan maakt me al zenuwachtig. Gelukkig zal ik die klus niet alleen klaren, nog een paar andere prettig gestoorde MMC-clubleden delen deze nieuwe ervaring.
Op 22 juli wil ik klaar staan voor m'n eerste halve Ironman, met name de Antwerp Ironman 70.3. Na de Two Oceans zal ik me meer moeten toeleggen op het zwemmen, maar vooral op het fietsen. Het fietsparcours (90km) gaat grotendeels door de haven, en daar kan een sterke wind wel eens voor verrassingen zorgen.
Het najaar van 2012 is nog grotendeels onbeslist. Ik zou graag onder de 3:45u duiken op de marathon, en wellicht zal het daarom die van Amsterdam worden op 21 oktober.
Tussendoor nog de bergloop van Sierre naar Zinal op 12 augustus tijdens de eerste MMC-bootcamp aldaar. De kinderen zouden meegaan, onze laatste vakantie als gezin?

Kortom, het beloofd weer een boeiend jaar te worden. Professioneel ziet het er ook goed uit, alleen hoop ik dat ik beide kan blijven combineren en dat het niet ten koste van het gezinsleven gaat. Hetgeen ik meegemaakt heb tijdens de 3 weken voor mijn vertrek naar Hawaii was er duidelijk te veel aan. Wellicht was het inplannen van een 'vakantie' enkele dagen voor een bouwverlof dan toch geen goed idee!

Ik wens jullie allemaal een goede gezondheid. Je kan er aan werken, maar bepaalde factoren heb je niet in de hand en ik kan er van meespreken. De titel van mijn blog doet er mij regelmatig aan herinneren dat ik veel geluk heb gehad...

Honolulu Marathon

Het verschil tussen onze tijd en die met Hawaii bedraagt 11 uur. Dag en nacht zijn dus omgewisseld. Op zich speelt dat zelfs in mijn voordeel, want ik moest er al uit om 3u30u 's nachts. Vergeleken met onze tijd is dat dus net na de middag. Omdat we onze jetlag nog niet verwerkt hadden ging dat dus zeer vlot. Bovendien was ik door de werkdruk al gewend om korte nachten door te maken wat het opstaan nog eens vergemakkelijkte. Die werkdruk bezorgde me echter zoveel stress dat ik de nasleep ervan mee moest nemen op reis! Om 4u30u stonden we al aan de start. Pikdonker. Veel volk. Vooral veel Japanners. Deze marathon wordt dan ook gesponsord door Japan Airlines (JAL). De start gaat vooraf met een geweldig vuurwerk. Om 5u stipt het klassieke schot! De eerste 8km gaan door Honolulu zelf, maar daar zie je jammer genoeg niet veel van door de duisternis. Dan passeer ik ons hotel langs Waikiki beach waar mijn vrouwtje me ongeduldig staat op te wachten. Ik zou haar pas aan de finish terug zien. Het parcours leidt ons vervolgens naar de hellingen rond Diamond Head, de uitgedoofde vulkaan, het icoon van Honolulu. De beklimmingen zijn in deze fase een makkie. Maar halfweg merk ik dan toch dat ik er ongewoon langer over doe. Reeds 2 uur bezig! Zou een negatieve split nog mogelijk zijn? We lopen langs een gedeelte waar we de terugkerende voorlopers kruisen. Het begint al wat te schemeren. De luchtvochtigheid begint zijn tol te eisen. Het zweet loopt me in de ogen! Ik merk dat ik hoe langer hoe trager loop. Uiteindelijk kom ik als voorloper zelf de achterblijvers tegen. Niet al te fraai zicht. Zij zijn nog niet halfweg en vertonen al duidelijk tekenen van uitputting. Ik ben op dat moment al 30km ver. Een ongelooflijk loom gevoel overvalt me echter! Mijn benen wegen als lood. In de aanlopende kilometers over de Diamond Head terug, gebeuren twee dingen die ik voorheen nog nooit gedaan heb. Eén, ik moet plassen, blijkbaar toch te veel gedronken. Twee, ik moet wandelen. Hartslag laten zakken om dan de beklimming al lopend aan te vatten. En, ja, het lukt me. Op km 39 gaat het definitief bergaf en vind ik opnieuw de kracht om mijn snelheid op te voeren. Het uitzicht over Waikiki Beach zal ik nooit vergeten. De stemmen van mijn aanmoedigers aan de finish heb ik echter niet gehoord, zo geconcentreerd en gebiologeerd op de finish als ik was. Wat een zware marathon! Ik heb ditmaal echt dubbel hard op mijn tanden moeten bijten. Maar het après-gebeuren doet veel vergeten. Op de foto met een Hawaiiaanse schone. Finisher-T-shirt, onthaal bij de Belgische delegatie e.d.. Ik liep deze marathon in een tijd van 4:14:45u, iets sneller dan mijn eerste marathon die ik in New York liep. Maar iedereen van de Belgische groep deed er merkelijk langer over. De vele dagen regen voorafgaandelijk aan de Marathon en de hitte op de dag zelf deed de luchtvochtigheid exponentieel toenemen, en dat zouden we geweten hebben. Alleen Patrick M. overtrof zichzelf en alle verwachtingen. Hij liep als oudste van onze groep deze marathon in een nieuwe besttijd van 3:29u. Ik durf er niet aan denken wat het zou geworden zijn moest het niet zo zwoel zijn geweest!. Al bij al ben ik toch tevreden na het doornemen van de definitieve resultaten. Ik eindigde bij de 10% besten met een 2130e plaats! Van de 22.615 geregistreerden eindigden er 19.308. De gemiddelde tijd lag op 5:55:46.72u. Daar lig ik dus beduidend onder. Anderzijds is geweten dat heel wat Japanse dames deze marathon meelopen als een soort van hype. Nauwelijks getraind, maar met veel overmoed. Hetgeen de hoge gemiddelde tijd aantoont. Niet te min, de meesten deden het toch maar !

Conclusie: deze marathon zal me bijblijven als de zwaarste tot nu toe. De hoge luchtvochtigheid en de voorafgaande werkdruk hebben hun tol geëist.
Het viel me echter op dat ik bijzonder snel gerecupereerd was. Om kwart na 9 was ik binnen en in de namiddag zijn we al gaan snorkelen in de Hanauma bay. Wellicht hebben de beta-alanines en het rode bietensap dan toch geholpen.
Ik kan het echter niet met zekerheid vertellen...

Two Oceans Marathon

Ik heb me net ingeschreven voor deze ultramarathon van 56km. Mijn nummer is: 40147

Ik zoek er weer een sponsorloop van te maken. Je kan me dan sponsoren voor het goede doel voor elke kilometer dat ik meer dan de klassieke marathon zal lopen. Suggesties voor een goed doel zijn trouwens welkom.

Master

'k Zou het haast nog vergeten ...

Door over de finishstreep van de Berlijn Marathon te lopen, voltooide ik daarmee de vijfde in de reeks van 5 Majors waardoor ik binnen de MMC de status van Master verwerf. Ik ben er zelfs in geslaagd om deze klus binnen de 2 jaar te klaren. Zoals het eigenlijk hoort. En dan nog in aflopende alfabetische volgorde: New York, Londen, Chicago, Boston en Berlijn.

U mag mij dus voortaan met Master aanspreken ...

Nabeschouwingen

Naar het gevoel toe liep ik een marathon nog nooit zo comfortabel. Heerlijk weer, misschien zelfs iets te warm. Vlak parcours, geweldige ambiance, prachtige sightseeing en een fantastische organisatie. Alleen was de start wat chaotisch. Je raakte amper in je vak en dan stond je daar als sardientjes. Maar eenmaal de startmeet over, heb ik toch vrijwel direct mijn tempo kunnen vinden.

Zoals met de vier vorige marathons is het altijd interessant om de tussentijden te evalueren. Dus nu ook niet anders:

Ik kreeg van Tomas volgend schema mee voor de wedstrijd:

Vermits ik me aan het schema gehouden heb is het leuke eraan dat je dit ook vertaald ziet in de tussentijden en met name de snelheden. Tot km 10 liep ik mooi aan 11km/u, daarna een versnelling hoger, 11,5km/u. Omdat ik mijn hartslag in het oog hield liep die snelheid langzaam maar zeker achteruit. Vanaf km 30 mocht ik dan voluit en dat zie je ook aan de snelheid bij km 35. Bijna opnieuw 11,5km/u. Ik liep toen samen met Erwin S., en zei hem nog dat het me blijkbaar goed af ging. Ik vreesde toen al dat ik dat niet tot het einde zou kunnen hardmaken. En inderdaad, vanaf km 38 sloeg de verzuring toe en moest ik gas terug nemen. De hartslag zakte toen ook naar intensiteit T, aan de conditie lag het dus niet. Eenmaal de Brandenburger Tor in het zicht kon ik de pijn weer verbijten en joeg ik in de laatste kilometer de snelheid en hartslag weer omhoog. Gelukkig wist ik dat de aankomst 200m achter de Tor lag! Je zou voor minder denken dat het al gedaan is!

Op die verzuring moet ik dus nog een antwoord vinden. Ik heb al iets opgevangen van beta-alanines. Onderzoek is gestart.

Berlin Marathon

Met enige fierheid kan ik melden dat ik mijn persoonlijk record met iets meer dan een minuut heb scherper gesteld. De beoogde 3:40u heb ik niet gehaald, maar dat was maar de wortel die ik mezelf voorhing om toch voor een PR te gaan.

SMS

Wil je me volgen via SMS?
Ga dan naar de SMS service van de Marathon van Berlijn.
Mijn BIB: 33496

Nieuw intakegesprek

Vandaag het nieuwe programma besproken met Tomas. We hebben het ook over de tijdens de Boston Marathon opgelopen knieblessure gehad. Volgens hem zou dat wel eens kunnen komen van een verkeerde houding op de fiets. Zeker met klikpedalen wordt je nog meer in een bepaalde houding gedwongen. Gecombineerd met het heuvelige parcours en de impulsieve start van de marathon, kan dat wel eens de verklaring zijn waarom ik de blessure tijdens de wedstrijd opliep. Ik ben nu op zoek naar een adres om mijn fiets en schoenplaatjes te laten aanpassen om een betere fietshouding aan te nemen. Misschien lossen ze dan meteen ook de zadelpijn op.
Afgezien daarvan ziet Tomas mijn kansen op een sterke verbetering van mijn PR op de marathon groot in. Ik heb het programma nog niet mee gekregen, maar het beloofd een harde noot te worden. Bijna al mijn geplande wedstrijden, ook de triatlons, heeft hij er in kunnen verwerken. Ik kijk er naar uit!