Master (2)

't Is nu officieel. Apetrots kan ik u melden dat ik sinds gisterenavond opgenomen ben in het gouden boek van de MMC en mag rondlopen met de felbegeerde Master-jacket. Helaas heb ik iet of wat mankend deze eer in ontvangst genomen. Ik sukkel nog altijd met een voetblessure. Ik tracht mijn conditie op peil te houden door meer te gaan zwemmen. Zo zwom ik gisteren een lange duur van 1:10u en 3.000m in het zwembad van Landen. Terwijl de andere MMC-ers 15km liepen. Dinsdag a.s. naar de sportarts. Hopelijk brengt deze wat duidelijkheid en een oplossing in deze materie.

Analyse

Hieronder de naakte cijfers:

Plaats (totaal): 13.067 op 36.522 (aangekomen)
Plaats (geslacht): 10.538 op 24.423
Plaats (categorie 44-49j): 1.466 op 3.154

Tot halfweg nam mijn snelheid toe, netjes op schema, maar dan zakte hij stilaan weg. Blijkbaar ligt de basis toch nog niet zo goed. Dit kan alleen maar getraind worden door voldoende kilometers te lopen, zodat het duureffect langer aanhoudt. Voor kortere afstanden mag ik dan misschien wel goed zitten, aan de langere moet nog gewerkt worden. Stof voor een volgende bespreking met onze coach.
Anderzijds is het melkzuur merkbaar sneller weg. Ik ben gisterenavond al opnieuw 5km gaan lopen. Het deed me echt deugd, temeer daar het plots weer enorm stresserend werd op professioneel vlak. Ik had even mijn vertrouwde uitlaatklep weer nodig.
Alleen voel ik een vervelende pijn aan de binnenkant van mijn linker bovenbeen.
Iets verrokken?

2 days after

OK, ik ben dan misschien niet onder de 4 uur gedoken, maar ik heb er toch een zeer goed gevoel aan over gehouden. Ik was veel sneller gerecupereerd en kon volop genieten van het aankomst ritueel. De zon scheen toen volop en dat zal er ook wel voor iets tussen zitten.
Het begon allemaal in Greenwichpark waar we meer dan 2,5 u op voorhand werden gedropt met de bus. Aanvankelijk was het nog droog, maar dan kregen we een heuse plensbui over ons heen. Gelukkig was ik daar op voorzien, het kon me weinig of niets schelen. Als bij mirakel stopte het met regenen zo'n 5 min. voor de start. Ik zwierde poncho en Zeeman-fleece over het hekken. Heb tegen dat laatste nog eens geplast (moet nogal een zicht geweest zijn aan de andere kant van dat hekken) dronk nog een paar teugen water en was er helemaal klaar voor. Op dat moment sloten de "corals" tegen elkaar aan en tot mijn verbazing liep ik maar 4 minuten na het startschot al over de startmeet. Helaas was het direct een harmonicafile, hetgeen natuurlijk de snelheid niet ten goede kwam. Het heeft kilometers geduurd voor er wat ruimte kwam om op dreef te komen. Ik hield me keurig aan m'n wedstrijdschema, maar merkte al gauw dat mijn hartslagmeter begon te haperen. Ik was vergeten mijn tepels af te plakken maar de organisatie had zelfs "vaseline-uitdelers" klaar staan en daar heb ik gretig gebruik van gemaakt!

De London Marathon is ook gekend als de grootste liefdadigheidsactie. Tienduizenden lopen er voor het goede doel, meestal verkleed in de meest onmogelijke kostuums. Kostelijk. Ik zag een giraf, telefoon, kraan, Batman, vlieg, getrouwd koppel ... Je houdt het niet voor mogelijk. Ik zou ze later in minder comfortabele omstandigheden terug zien.

Het ultieme kickmoment kwam er toen we de Towerbridge overliepen onder oorverdovende aanmoedigingen net voor we halfweg waren. Onvergetelijk.
En dan kwam er een stuk waar je de kopliggers tegemoet liep aan de andere kant van de weg. Zij hadden al 21 mijl afgelegd, wij nog maar 13 mijl. Ik was wat te traag om de elitelopers te zien lopen, die waren al een tijdje gepasseerd. Maar diegene die ik wel zag waren behoorlijk snel. En ze hadden plaats genoeg.

Bij mijl 14 kreeg ik een banaan toegestoken van mijn grootste en trouwste fan. De Belgische supporters stonden zoals altijd trouw paraat. Vlamingen en Walen broederlijk naast elkaar. BHV had er geen vat op. Vervolgens kronkelde het parcours door de Docklands waar Londons (bescheiden in hoogte) torengebouwen staan. Stilaan zag ik lopers stoppen om te wandelen. Voorbij mijl 21 werden we weer luidkeels aangemoedigd door de Belgen. Zo kwam ik dus zelf aan het stuk waar ik de "achterliggers" en zij de "voorliggers" konden zien. Dit beeld was echter alles behalve aangenaam om naar te kijken. Volledig uitgeput sleepten ze zich met hun attributen naar de volgende mijl. Een gevoel van medelijden bekroop me. Verschrikkelijk. Wat bezielt die mensen? Is dit nog verantwoord ? Wij waren al 3/4 weg, zij nog maar halfweg. Waarschijnlijk zijn er ook die een weddenschap aangingen en onvoldoende voorbereid er aan begonnen. Ik dacht meteen aan de studentenmarathon die ik ooit eens gewandeld heb en dit zonder enige voorbereiding. Ik was dagen daarna nog geradbraakt.
Maar goed, stilaan kwam de London Eye in het zicht, en dan wist ik dat het nog even was, alleen was het nog 5 mijl te gaan.
Vanaf km 35, na het innemen van mijn laatste gel (met cola), moest ik de pijn van een kramp in m'n rechter onderbuik verbijten. Voorheen liep ik nog redelijk op schema om op 4 uur te finishen, maar nu liep mijn snelheid automatisch terug.
Gelukkig was het publiek er nog om mij er aan te herinneren dat ik niet de enige was die op de tanden moest bijten. Het aantal wandelaars nam gestaag toe en ergens op km 39 werd op mijn schouder getikt. Dirk B. kwam me vervoegen. Hij had kennelijk zo'n vreselijk spierkrampen gehad dat hij een enorme terugval kende. Aan de Big Ben Belltower sloegen we af richting Buckingham Palace. Het gejoel werd als maar heviger. Even heb ik Dirk moeten lossen. Maar aangekomen aan The Mall kreeg ik een adrenaline injectie waardoor ik een sprintje inzette en aan 13km/u de finish over liep. Ik had Dirk net niet ingehaald. Nadien bleek dat ik met mijn netto-tijd toch 3 seconden sneller was.
De kramp in mijn onderbuik verdween van zodra ik wandelde. Ik voelde me echt wel goed. Eerst moest ik (vrijwillig !) nog een mentale test doen waarin ik cijfertjes door symbolen moest vervangen in een tijdspanne van 1,5 min. Diezelfde test deed ik ook bij het binnen- en buitentreden van de expo op zaterdag.
De zon scheen heerlijk warm en we waren snel aan onze vrachtwagen om onze zak op te halen. Suiker- en zout tekort waren meteen aangevuld met cola en chips. Op het einde van The Mall bevond zich de familie reunion area. Ik liet me de felicitaties wel gevallen.

Wegens de onnoemelijk drukte in de metro zijn we maar te voet naar het hotel teruggekeerd. Een half uurtje wandelen kan geen kwaad om het melkzuur al wat te draineren.

Een bad en een powernap deden de rest en gedecoreerd zaten we 's avonds met z'n allen onze prestatie te vieren met een heerlijk maaltijd in de OXO-tower. De zon ging kleurrijk onder. Iedereen was uitgelaten en de alcohol vloeide weer.

Ik moet m'n loopgegevens nog analyseren. De hartslaggegevens zijn in ieder geval volledig onbetrouwbaar. Ik kan onmogelijk een gemiddelde van 121 bpm hebben gehad ...

Nice day for a marathon

Ik kan natuurlijk niet met veel andere marathons vergelijken, maar deze van Londen is toch wel het summum van organisatie en sfeer. Naast het feit dat ik hem sneller liep dan mijn vorige, nl: 4:08:33u (dus toch niet onder de 4 uur), is deze marathon toch wel bijzonder door zijn schitterend parcours en zijn ongelofelijk uitgelaten sfeer, van begin tot bijna het einde. Slechts op The Mall zelf stond je er alleen voor, maar dan was het ook nog maar 200 meter. Ik kreeg daar als het ware vleugels en heb een sprintje ingezet tot over de aankomstlijn. Heerlijk ...
Ik heb de man met de hamer NIET tegengekomen, wel heb ik op 35km een kramp gekregen in mijn rechter onderbuik waardoor ik de pijn moest verbijten en wat aan snelheid moest inboeten. Ik weet nog altijd niet wat het was en hoe ik het heb opgelopen. Het blijft toch nog altijd een persoonlijk gevecht tussen doorzetten of afgeven. Eenmaal over de finish verdween de kramp meteen. Ik voelde me ook merkelijk beter dan in New York.

Meer details later ...

It's a beautiful day

Prachtig weer hier. Met de Eurostar ben je in Londen voor je het weet. Het vroeg relatief meer tijd om aan de marathon Expo te geraken met de bus. Maar het mooie weer houdt ons goedgezind. Het loopje in Hyde Park leek voor ons allen redelijk vermoeiend. De warmte was zowaar drukkend. Enfin, we hebben al goed van het zonnetje genoten en nu ga ik even rusten. De dames zijn nog steeds aan het (window)shoppen. Die heb ik vanaf we vanmiddag het station verlieten niet meer gezien.
De laatste weerberichten beloven warm weer, maar met regen...

The London Marathon

Start (zondag 25 april e.k.) om 9:45u (plaatselijke tijd = 10:45u GMT+2) op drie verschillende plaatsen in het Greenwich park om na 5 km in Woolwich samen te stromen. Bedoeling mag duidelijk zijn, de menigte in het begin uitsmeren. De starten krijgen een kleur, groen, rood en blauw. Ik heb nog geen idee waar ik zal terecht komen. Vervolgens lopen we langs de Cutty Sark door Rotherhithe. In de verte moeten we de Tower Bridge al zien liggen. Nog voor we half weg zijn lopen we er over. Dan gaat het naar de Docklands en de Canary Wharf. Vanaf de 13e mijl lopen we zo'n 2 km de elite tegemoet die dan al meer dan 21 mijl hebben afgelegd. Zo hebben we die ook eens zien lopen. Op de 14e en de 21e mijl staan de Belgische supporters. Het zal voor ons nog even duren vooraleer we mijl 21 bereiken. Vandaar gaat het nu recht naar de finish langs Tower Hill, de Blackfriars Underpass en natuurlijk de beroemde Big Ben Belltower. Aan de 26e mijl achter St-James Park draaien we voor Buckingham Palace The Mall op. Tussen Green Park en St-James Park wacht ons de eindstreep. Het zou dan 13:45u (GMT+1 of 14:45u GMT+2) moeten zijn.
Bijzonder interessant parcours (de website biedt trouwens een zeer interactieve voorstelling ervan). Het weer beloofd gunstig te zijn. Niet te warm en een weinig neerslag. Hoofdzakelijk zonnig.
Ik heb geen enkele manier gevonden om de lopers online te volgen, zoals dat voor de marathon van New York wel kon. Ik verwacht wel dat de uitslagen snel online zullen staan.

Morgen stappen we met z'n drietjes de Eurostar op richting 'The Island' (het vliegverkeer is tegenwoordig niet zo betrouwbaar). Jawel, mijn dochter heeft de 5 km uitgelopen (zelfs iets meer) en wordt dus beloond met een weekendje London. Haar geluk kan niet op. Een fiere vader hoopt nu dat het niet bij die 5 km zal blijven.
Na het bezoek aan het Marathon Expo centrum waar we ook ons startnummer ophalen, verkennen we de aankomst en lopen we in Hyde Park onze activatieloop van 5km.

Ondertussen proppen we ons maar vol met koolhydraten...

Wedstrijdschema Londen

Tomas zond me vandaag volgend emailtje:

dag Bert,

Pas nu je test ontvangen van Nottebohm. Met excuses van Luk Bomans voor de vertraging.
We bespreken die test op een later tijdstip wel meer in detail, maar hanteer alvast onderstaande tabel i.f.v. je overslagpols.
Ik ben vrijwel zeker van die overslagpols, minder van de snelheid die je dan haalt. Dit naar alle waarschijnlijkheid door de vermoeidheid en te weinig voeding voor de inspanning.

overslag = 166
H hersteltraining HF onder 133
TD trage duurloop HF tussen 134 en 141
SD snellere duurloop HF tussen 142 en 149
T tempoloop HF tussen 150 en 158
Int interval HF tussen 159 en 166
W weerstand HF boven 166

De marathon dan....
Vanaf morgen koolhydraten stapelen en aftellen...

Op dit moment zijn de weersvoorspellingen voor zondag zonnig met zo'n 19° C. Goed insmeren tegen de zon dus!
's Morgens is het nog fris, zorg voor voldoende kledij voordien, blijf warm tot aan de start.

Nog een laatste wedstrijdadvies, de rest is aan jou.
Ik heb onderstaande aanbevelingen bij je wedstrijdverloop (percentages op basis van je nieuwe overslagpols, afstanden in km):

wedstrijdverloop
0 tot 5km aan 85% (HF 141)
5 tot 15km aan 90% (HF 149)
15 tot 30km aan 95% (HF 158)
vanaf km 30 op gevoel

Blijf echter vertrouwen op je loopgevoel en gebruik dit advies als leidraad voor een goed resultaat, luister naar je lichaam.
De eerste 16 km van het parcours gaan vooral bergaf, kan verraderlijk zijn, niet vergalopperen, maar tracht hier toch al bonus uit te halen!

Heb je nog vragen, bel of mail gerust. In Londen kan je natuurlijk bij Wilfried terecht voor een laatste advies.

Heel veel succes!!
Tomas
_________________________________________________
Tomas Valcke
+32(0)473/64 66 81
www.tomasvalcke.be

Vermits in de sportkliniek van Nottebohm te Brecht een gaatje vrijkwam op dinsdag 30 maart was ik daar in gesprongen omdat ik anders tot juli moest wachten voor een inspanningstest. Ik wilde nu zeker zijn van mijn overslagpols. Het moment was eigenlijk slecht gekozen en bovendien had ik die dag nauwelijks iets kunnen eten wegens druk, druk, druk ...
Gelukkig vermoedde ik al dat mijn overslagpols wat hoger lag dan bij de vorige testen, zodat ik daar al rekening mee hield in de trainingen van dit jaar. Vermits ik de halve marathon van de Zwinstedenloop met een gemiddelde hartslag van 166bpm liep, mag ik daar uit afleiden dat de snelheid bij mijn overslagpols zo'n 11,70 km/u moet zijn. Om een marathon comfortabel te kunnen lopen moet je daar dan 1 km/u aftrekken, 10,7 km/u dus. Dat wijst er weer op dat ik de marathon binnen de 4 uur zal kunnen lopen.

Alleen mag ik nu zelf niet de druk verhogen op mezelf...

Nog 168 uur

Jawel, nog juist geteld 7 dagen. En dan sta ik aan de start van de London Marathon. Ik kijk er al echt naar uit. De sfeer zit er ook goed in. Gisteren op de clubtraining (20km) konden we elkaar al wat opjutten. Er werd openlijk over de verwachtingen gesproken. Velen zoeken hun besttijd te lopen. Ik ben er 1 van.
Vandaag een tempoloop over 12km met een warming-up en een cooling-down van elk 3km. Tezamen ook weer 18km. Dit zou het tempo zijn dat ik gemiddeld zou moeten lopen op de wedstrijd. Volgens de laatste stand van zaken zou dat rond 11km/u liggen. Best wel opwindend.
Morgen begint dan de ontbering aan koolhydraten (KH).
Woensdag nog de laatste KH's eruit lopen, samen met mijn dochter die, als ze 5km kan uitlopen, mee naar Londen reist.
Mocht ik die dagen wat prikkelbaarder zijn, dan weet je nu al waarom!
Donderdag kan dan de KH-stapeling beginnen.

Spannend...