2 Oceans Half Marathon

Het kleine broertje van de ultra-loop mag ook wel best pittig genoemd worden. Een lastig parcours, netto bergop met twee stevige beklimmingen. En al bij al heb ik het er nog niet zo slecht van af gebracht. Na 2 maanden blessureleed had ik toch nog een 3-tal weken om looptrainingen in te lassen. Met de laatste MMC-training op 31 maart liep ik 23,5km in het Pajottenland en met zijn heuvelig parcours bleek dat al een goede voorbereiding te zijn. Alleen waren de hellingen niet zo lang als in Kaapstad. Daar kwam precies geen einde aan... En de tweede helling, naar Constantia Nek bleek nog langer te zijn. Het was ook daar dat we het parcours van de ultra vervoegden. De ultra-lopers zouden er later op de dag na 42 km lopen ook passeren!!

In de afdalingen heb ik me eens goed laten gaan en haalde soms 15km/u.
Helaas heb ik om twee redenen geen één van de twee oceanen kunnen zien. Het was ofwel te donker om de Indische ofwel te bewolkt om de Atlantische oceaan te kunnen zien. Trouwens, als ik 5 minuten sneller was geweest, was ik nog relatief droog binnengelopen. In de laatste kilometer werd ik werkelijk overgoten met bakken water dat het een lieve lust was om te zien.
Uiteindelijk liep ik de eindmeet over in minder dan 2 uur: 1u58m18s

Leuk om weten: ik was de eerste Belg !

Cyclo Ludo Peeters

Ik wist van in het begin dat ik het tempo van de BrTC racebeesten niet zou kunnen aanhouden. Na elke helling van betekenis moest ik me laten 'terughalen'. Waarvoor dank trouwens. We hielden het toch vol tot km 100. Met de Van Lookskes zijn we dan ons eigen tempo gaan aanhouden en hebben we groep 3 genoeg voorsprong gegeven om ze verkeerd te laten rijden zodat we toch tezamen aankwamen op de bevoorrading van km 120.
Ondanks het feit dat we vanaf 100km trager reden heb ik blijkbaar toch een (netto) gemiddelde van 29,3km/u gehaald op die 145km.
Ik reed nog nooit zo ver en nog nooit zo snel (behalve dan op het circuit van Zolder)! Weer een grens verlegd.
Volgend jaar opnieuw. Hopelijk met weer goed weer.

Downgrade

Ik heb mijn deelname aan de Two Oceans marathon kunnen 'downgraden' van de 56 km naar de halve marathon. 

Woensdag platen laten nemen van mijn voet. Donderdagavond vernomen dat er niets te zien is en dat ik gerust weer mag lopen. Afgelopen zaterdag liep ik dan pijnloos 5km. Zondag geen pijn, vandaag ook geen pijn. Ik kan dus stilaan het lopen inpassen in het reeds goedgevulde trainingsschema voor de halve IronMan van Antwerpen op 22 juli.

En wie weet kan ik op 7 april er toch nog een goei lap op geven...

Marathon des Alpes-Maritimes

Nu ik de voorjaarsmarathon(s) hebben moeten laten vallen, denken we toch al aan de volgende. En de keuze is gemaakt. Het wordt de Marathon des Alpes-Maritimes. Langsheen de Franse rivièra. Dit jaar op 4 november. Hopelijk is het weer ons dan nog gunstig gezind.

Helaas !!

De pijnlijke gevolgen van de stressfractuur blijven aanhouden. Ik heb dan maar besloten om mijn deelnames aan de marathon van Bienwald en de ultramarathon 2 Oceans in Kaapstad af te zeggen. In plaats daarvan doe ik er mee aan de halve marathon die gelijktijdig doorgaat. Dat geeft me nog 4 weken extra looprust. Normaal moet ik op een week tijd wel klaar staan voor die 21km. Tenminste als die stressfractuur dan volledig genezen is...
Ik ga me nu concentreren op mijn volgende doel nl. de halve IronMan van Antwerpen. Daarvoor ben ik nu al de fiets opgesprongen, hetgeen ik pas van plan was na de marathon. Samen met het zwemmen moet dit mijn conditie op peil houden. Van de nood een deugd maken: ik train nu beduidend meer in de 2 disciplines waar ik wat zwakker in ben.